Роберт Лукас Пирсолл: Ағылшын композиторының өмірі мен шығармашылығы
Robert Lucas Pearsall
Роберт Пирсолл (1795-1856) – ағылшын композиторы, ән музыкасының авторы. «In dulci jubilo», «Lay a garland» шығармаларымен танымал. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын композиторы (1795–1856)
English composer (1795–1856)
Роберт Лукас Пирсолл (14 наурыз 1795 – 5 тамыз 1856) – ағылшын композиторы, негізінен вокалды музыка жазған, оның ішінде "In dulci jubilo" әнінің әсем өңделген нұсқасы және 1840 жылғы бай гармониялық ән "Lay a garland" бар. Бұл екеуі бүгінгі күнге дейін жиі орындалады. Ол өмірінің соңғы 31 жылын шетелде өткізді, бастапқыда Германияда, содан кейін Швейцарияда сатып алған сарайда.
Robert Lucas Pearsall (14 March 1795 – 5 August 1856) was an English composer mainly of vocal music, including an elaborate setting of "In dulci jubilo" and the richly harmonic part song Lay a garland of 1840, both still often performed today. He spent the last 31 years of his life abroad, at first in Germany, then at a castle he bought in Switzerland.
Өмірбаян
Пирсолл 1795 жылғы 14 наурызда Бристольдегі Клифтон қаласында, бастапқыда квакерлер болып келген бай отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Ричард Пирсолл (1813 жылы қайтыс болды) – әскери офицер және әуесқой музыкант еді. Пирсолл жеке білім алды. 1816 жылы Пирсоллдің анасы Элизабет (туған тегі Лукас) Глостерширдегі (қазір Бристольдің бөлігі) Уиллсбридждегі отбасы үйін күйеу інісі Томас Пирсоллден сатып алды. Томас 1712 жылдан бері отбасының кәсібі болған темір зауытының банкротқа іріккенінен қиын жағдайға түскен еді. 1837 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Пирсолл Уиллсбридж үйін қайта сатты, бірақ ол онда қайтадан тұрмаса да, жарияланымдарда өзін «Уиллсбридждік Пирсолл» деп таныстыра берді. Уиллсбридж зауыты кейіннен ұн тартатын диірменге айналдырылды және бүгінгі күнге дейін сақталған. Пирсолл 1817 жылы Харриет Элиза Хобдейге үйленді. Ол орташа дәрежеде табысқа жеткен портрет суретшісі Уильям Армфилд Хобдейдің (1771–1831) қызы еді. Олардың төрт баласы болды – екі ұл (бірақ ағасы нәресте шағында қайтыс болды) және екі қыз – барлығы Бристольде дүниеге келді. Некелерінің алғашқы жылдарында Пирсолл Бристольде адвокат болып жұмыс істеді, бірақ 1825 жылы отбасын шетелге көшірді: алдымен Майнцке, содан кейін Карлсруэге (1830–1842). 1842 жылы, қарым-қатынастарында ұзақ сонарлық туғаннан кейін, күйеу мен әйел ажырасып кетті. Пирсолл Уиллсбридждегі үйді сатудан түскен ақшаны Швейцариядағы Роршах қаласының жанындағы Вартензее қамалын – қираған ортағасырлық бекініс сатып алуға жұмсады. Қамалды сатып алғаннан кейін ол бірнеше жыл бойы бекіністі қалпына келтірумен және оған іргелес пәтерлер салумен айналысты. Ол 1856 жылғы 5 тамызда қайтыс болғанға дейін сол жерде тұрды және қамал шіркеуінің мазарында жерленді. 1957 жылы шіркеудің қадір-қасиеті алынғанда, оның денесі алынып, Вилен Вартеггтегі жақын маңдағы Рим-католик шіркеуіне қайта жерленді.
Pearsall was born at Clifton in Bristol on 14 March 1795 into a wealthy, originally Quaker family. His father, Richard Pearsall (died 1813), was an army officer and an amateur musician. Pearsall was privately educated. In 1816 Pearsall's mother, Elizabeth (née Lucas), bought the Pearsall family's home at Willsbridge, Gloucestershire (now part of Bristol), from her brother in law, Thomas Pearsall. Thomas had been ruined by the failure of the iron mill that had been the family's business since 1712. After the death of his mother in 1837, Pearsall sold Willsbridge House again, but although he would never live there again, he regularly chose to be known in publications as 'Pearsall of Willsbridge'. As for Willsbridge Mill, it was later converted into a flour mill and it stands to this day. Pearsall married Harriet Eliza Hobday in 1817. She was the daughter of a moderately successful portrait painter, William Armfield Hobday (1771–1831). The couple had four children — two boys (although the first son died in infancy) and two girls — all of them born in Bristol. In their early years of marriage, Pearsall practised as a barrister in Bristol, but in 1825 he took his family to live abroad: first to Mainz, then to Karlsruhe (1830–1842). In 1842, evidently after a long period of strain in their relationship, husband and wife separated. Pearsall used the money from the sale of the house at Willsbridge to buy Wartensee Castle, a ruined medieval keep near Rorschach in Switzerland. After purchasing the castle, he spent several years restoring the keep and building a suite of apartments adjacent to it. He remained there until his death on 5 August 1856, and was buried in the vault of the castle chapel. When the chapel was deconsecrated in 1957, his remains were removed and reinterred in the nearby Roman Catholic church at Wilen Wartegg.
Композитор
Пирсоллдың шетелге көшіп кетуі оның композитор ретіндегі қызығушылықтарын дамытуға мүмкіндік берді. Ол бір түрлі оқыту алған немесе кем дегенде австриялық скрипкашы және композитор Джозеф Панниден композиция бойынша кеңес алған болуы мүмкін, бірақ ол өзінің ерте шығармаларының көпшілігін жазғанда өзін-өзі үйреткен секілді көрінеді. Хьюберт Ханттың ерте туындыларына Г. Бертольд псевдонімімен жарық көрген және көбінесе Россиниге жатқызылатын «Duetto buffo di due gatti» кіретіні туралы айтқан сөзіне қолдайтын дәлелдер аз. Шетелде тұрса да, ол туған қаласы Бристольмен байланысын үзбеді. Пирсоллдің 1836–1837 жылдары Уиллсбриджге жасаған соңғы сапары Бристоль мадригал қоғамының құрылуымен және алғашқы жиналыстарымен бірге болды, осы қоғам үшін 1836–1841 жылдары жазған көптеген мадригалдары мен әндері осы кезде жазылды. Қоғам үшін жазған алғашқы туындыларының сәттілігі оны басқа да шығармалар жазуға ынталандырды, соның ішінде «The Hardy Norseman» және «Sir Patrick Spens» (он бөлімнен), «Ұлы махаббат құдайы» мен «Гирлянда тоқу» (сегіз бөлімдік орындалуы). Бұл ән бастапқыда латын және неміс тілдерінде жазылған еді. Неміс әдебиетінің маманы Пирсолл неміс тіліндегі бөліктерді латын тіліндегі сөздермен үйлестіру үшін ағылшын тіліне аударды. Оның түпнұсқа мәтіндік фразалары сол кездегі ағылшын тіліндегі латын тілінің айтылуын көрсетті – осылайша Пирсолл «O Jesu parvule» сөзін «My Heart is sore for Thee» деп рифмалады, бірақ кейінгі нұсқаларында бұл фраза «I yearn for Thee alway» деп ауыстырылды, бұл латын тілінің итальяндық стильдегі айтылуына көшуді көрсетеді. Пирсоллдың «In dulci jubilo» әні Сэр Дэвид Уиллкокс пен Реджинальд Жактың 1961 жылғы «Carols for Choirs» жинағына енгізілді. Пирсолл кәсіби композитор емес еді. Оның көптеген шығармалары оның өлімінен кейін ғана жарық көрді, тіпті қазірдің өзінде көптеген туындылары қолжазба күйінде сақталып тұр. Оның есімінің алдындағы «de» бөлшегін оның қызы Филиппа таратып жүрді. Пирсолл Рим католик және англикан дәстүрлеріндегі ерте музыканы ғылыми тұрғыдан түсінуге үлес қосатын бірнеше мақалалар мен хаттардың авторы болды және неміс және ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде жай ән, Ренессанс полифониясы және көне шіркеу әндерін қайта жаңғыртуға көмектесті. Оның тарих, геральдика және шежіре сияқты антиквариаттық қызығушылықтары, индустрияландырудан бас тартуы және музыкалық композициядағы айқындықты іздеуі бұрынғы үлгілерден туындады және оны Романтикалық қозғалысқа берік орналастырды. Ол сондай-ақ өлеңдер жазды, олардың кейбіреулерін, мысалы, «Why Do the Roses» (1842) мадригалдарында пайдаланды. 1830 жылдары ол Шиллердің 1829 жылғы «Уильям Телл» пьесасын және Гётенің «Фауст»ын ағылшын тіліне шеберлікпен аударды.
Pearsall's move abroad brought opportunities to develop his interests as a composer. Although it seems likely that he had some instruction, or at least received advice in composition from the Austrian violinist and composer Joseph Panny, he would still appear to be self taught when he wrote most of his early attempts. There is little evidence to support a claim made by Hubert Hunt that his early works included the Duetto buffo di due gatti, published under the pseudonym G. Berthold and often attributed to Rossini. Though resident abroad, he kept in touch with his home city of Bristol. Pearsall's last visit to Willsbridge in 1836–1837 coincided with the foundation and earliest meetings of the Bristol Madrigal Society, for which many of the madrigals and part songs he wrote in the period 1836–1841 were composed. The success of his earliest works for the society encouraged him to write others, including "The Hardy Norseman" and "Sir Patrick Spens" (in ten parts), and eight part settings of "Great God of Love" and "Lay a garland". The carol was originally written as a mixture of Latin and German text, and Pearsall, a scholar of German literature, replaced the German sections with English words to rhyme with the Latin phrases. His original text phrasing reflected the pronunciation of English Vernacular Latin prevalent at the time — thus Pearsall rhymed "O Jesu parvule" with "My Heart is sore for Thee" – but in later versions these phrases have been replaced by "I yearn for Thee alway", reflecting a shift in pronunciation to a more Italianate style of Latin speech. Pearsall's arrangement of "In dulci jubilo" was included by Sir David Willcocks and Reginald Jacques in their popular 1961 music score collection Carols for Choirs. Pearsall was an amateur composer. Many of his compositions were not published until after his death, and even now, many remain in manuscript. The particle de before his name was propagated by his daughter Philippa. Pearsall was the author of several articles and letters that contributed to scholarly understanding of early music in the Roman Catholic and Anglican traditions and helped to re establish plainsong, Renaissance polyphony, and ancient church hymns in German and English speaking countries. His antiquarian interests, including history, heraldry and genealogy, his rejection of industrialisation, and his search for clarity in musical composition were derived from earlier models and place him firmly in the Romantic movement. He also composed poetry, some of which he used for his madrigals, such as "Why Do the Roses" (1842). In the 1830s, he made accomplished verse translations into English of Schiller's play William Tell in 1829 and Goethe's Faust.