1960 жылдардағы американдық айға ұшқан зымырандар және әскери оқу курсы
Ranger program
Американың 1960-жылдардағы айға ұшқан ғарыш миссиялары: Ranger бағдарламасы, мақсаты – Ай бетінің жақын суреттерін алу, алғашқы сәтсіздіктер мен NASA-дағы мәселелер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1960 жылдары американдық ұшқышсыз Айға жасалған ғарыш миссиялары, АҚШ армиясының оқу курсы.
American uncrewed lunar space missions in the 1960s
the U. S. Army training course
Рейнджер бағдарламасы – 1960 жылдары АҚШ жүргізген ұшқышсыз ғарыш миссияларының сериясы. Оның мақсаты Ай бетінің алғашқы жақыннан түсірілген суреттерін алу болды. Рейнджер ғарыш кемелері Ай бетін суретке түсіріп, осы суреттерді Жерге жіберуге арналған, содан кейін кемелерге соқтығысқанда жойылды. Алайда, бірқатар апаттардың салдарынан алғашқы алты ұшырылым сәтсіз аяқталды. Бір кезде бұл бағдарлама "атып, үміттену" деп аталды. Конгресс НАСА штаб-пәтерінде және реактивтік қозғалтқыш зертханасындағы "басқару мәселелеріне" қатысты тергеу жүргізді. Агенттіктердің екі рет қайта ұйымдастырылуынан кейін Рейнджер-7 1964 жылдың шілдесінде сәтті суреттерді қайтарды, одан кейін тағы екі сәтті миссия орындалды. Рейнджер 1959 жылдан бастап үш бөлікке бөлініп жоспарланды, олар "блоктар" деп аталды. Әр блоктың әртүрлі миссиялық мақсаттары және үнемі жетілдіріліп келе жатқан жүйелік дизайны болды. JPL миссиясын жоспарлаушылар әр блок бойынша бірнеше ұшырылымдарды жоспарлады, бұл миссияның инженерлік тәжірибесі мен ғылыми құндылығын арттырып, кем дегенде бір сәтті ұшырылымды қамтамасыз етуді көздеді. Рейнджер ғарыш кемелерінің сериясы (Рейнджер-1-ден Рейнджер-9-ға дейін) үшін жалпы зерттеу, әзірлеу, ұшыру және қолдау шығындары шамамен 170 миллион долларды құрады.
The Ranger program was a series of uncrewed space missions by the United States in the 1960s whose objective was to obtain the first close up images of the surface of the Moon. The Ranger spacecraft were designed to take images of the lunar surface, transmitting those images to Earth until the spacecraft were destroyed upon impact. A series of mishaps, however, led to the failure of the first six flights. At one point, the program was called "shoot and hope". Congress launched an investigation into "problems of management" at NASA Headquarters and Jet Propulsion Laboratory. After two reorganizations of the agencies, Ranger 7 successfully returned images in July 1964, followed by two more successful missions. Ranger was originally designed, beginning in 1959, in three distinct phases, called "blocks". Each block had different mission objectives and progressively more advanced system design. The JPL mission designers planned multiple launches in each block, to maximize the engineering experience and scientific value of the mission and to assure at least one successful flight. Total research, development, launch, and support costs for the Ranger series of spacecraft (Rangers 1 through 9) was approximately $170 million (equivalent to $ in ).
Ренджер ғарыш кемесі
"Ranger" ғарыш кемелерінің әрқайсысында алты камера болды. Камералар негізінен бірдей болды, бірақ экспозиция уақыты, көрініс бұрышы, линзалары және сканерлеу жылдамдығы бойынша айырмашылықтар бар еді. Камера жүйесі екі арнаға бөлінді: P (ішінара) және F (толық). Әр арна жеке электр қуатымен, таймерлермен және хабар тарату құрылғыларымен жабдықталған. F арнасында екі камера болды: кең бұрышты A камерасы және тар бұрышты B камерасы. P арнасында төрт камера болды: P1 және P2 (тар бұрышты) және P3 және P4 (кең бұрышты). F арнасының соңғы суреті соқтығысудан 2,5-5 секунд бұрын (биіктігі шамамен ) түсірілді, ал P арнасының соңғы суреті соқтығысудан 0,2-0,4 секунд бұрын (биіктігі шамамен ) түсірілді. Бұл суреттер Жерден алынған суреттерге қарағанда 1000 есе жоғары ажыратымдылықты қамтамасыз етті. Камералардың жобалануы мен құрылысын Леонард Р. Мэллинг басқарды. Алғашқы алты ғарыш кемесінің бағдарламалық менеджері Джеймс Д. Берк болды. "Ranger" бағдарламасының камералық алдын ала күшейткіштерінде Nuvistor қолданылды.
Each of the block III Ranger spacecraft had six cameras on board. The cameras were fundamentally the same with differences in exposure times, fields of view, lenses, and scan rates. The camera system was divided into two channels, P (partial) and F (full). Each channel was self contained with separate power supplies, timers, and transmitters. The F channel had two cameras: the wide angle A camera and the narrow angle B camera. The P channel had four cameras: P1 and P2 (narrow angle) and P3 and P4 (wide angle). The final F channel image was taken between 2.5 and 5 seconds before impact (altitude about ) and the last P channel image 0.2 to 0.4 seconds before impact (altitude about ). The images provided better resolution than was available from Earth based views by a factor of 1000. The design and construction of the cameras was led by Leonard R Malling. The Ranger program manager for the first six spacecraft was James D. Burke. The camera preamplifiers of the Ranger program used Nuvistors.