Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пьер д'Обуссон (1423 – 3 шілде 1503) – Иерусалимдегі Сен-Жохан орденінің Ұлы магистрі және Осман империясының белсенді қарсыласы. Пьер, шамасы, 1444 немесе 1445 жылы Сен-Жохан рыцарьдарына қосылған, содан кейін Родосқа аттанған.
Pierre d'Aubusson (1423 – 3 July 1503) was a Grand Master of the Order of Saint John of Jerusalem, and a zealous opponent of the Ottoman Empire. Pierre probably joined the Knights of Saint John in 1444 or 1445, and then left for Rhodes.
Ерте өмір және білім
Пьер д’Обуссон Жан д’Обуссонның бесінші ұлы ретінде Ле Монтейль қамалында (қазіргі: Le Monteil au Vicomte, Францияның Крюз департаменті) дүниеге келді. Оның ағасы Антуан Карл VII және Людовик XI-ге қызмет ету арқылы сәтті мансапқа ие болды, ал қалған үш ағасы епископтар болды. 17 ғасырдан бері жарық көрген оның 1444 жылға дейінгі жастық шағы туралы айтылатын әңгімелер сенімді емес. Ол иезуит Р. П. Доминик Бухордың шебер қиялынан туған, ол Маршал д’Обуссон Ла Фейялладтың тапсырысымен Пьер д’Обуссонның өмірбаянын (Париж, Mabre Cramoisy, 1677) жариялаған.
Pierre d'Aubusson was born in the castle of Le Monteil (today: Le Monteil au Vicomte, in the French department of Creuse), the fifth son of Jean d'Aubusson. His older brother Antoine had a brilliant career serving Charles VII and Louis XI, and the other three brothers became bishops. The alleged story of his youth to 1444, which has appeared in print since the 17th century, is unreliable. It derives from the fertile imagination of R. P. Dominique Bouhours, a Jesuit who published a biography of Pierre d'Aubusson (Paris, Mabre Cramoisy, 1677) at the behest of Marshall d'Aubusson La Feuillade.
Бас діни қызметкер
Пьер д'Обуссон 1476 жылдың басында "Овернь тілі" орденінің "Ұлы приоры" болып сайланды. 1476 жылдың маусым айында ол Орденнің Ұлы Мастері болып сайланды, бұрынғы Ұлы Мастер Пьеро Раймондо Закостаның өте жақын досы және Родос қаласының қамалдарының, Додеканес аралдарындағы Орденнің басқа да қамалдарының, сондай-ақ Сент-Пьер сарайының (бұрынғы Халикарнас, қазіргі Бодрум, Түркия) жөндеу және жаңғырту жұмыстарына жауапты болды.
Pierre d'Aubusson was elected "Grand Prior" of the "Langue d'Auvergne" in early 1476. In June 1476, he was elected Grand Master of the Order, having been a very close associate of a previous Grand Master, Piero Raimondo Zacosta, and responsible for the repair and modernization of the fortifications of the city of Rhodes, the other castles of the Order on the islands of the Dodecanese, and the Château Saint Pierre (formerly Halicarnasse, today Bodrum, Turkey).
Родостың қоршауы
II Мехмед сұлтан Еуропаға қауіп төндіре бастады. 1480 жылдың мамыр айында Родос аралының алдында зор Осман флоты пайда болды, оның құрамында 100 000 сарбаздан тұратын шабуылшы әскер болды. Бұл әскерге Месих Паша басшылық етті (бұрынғы грек, Михаил Палеолог есімді, Түріктер Константинопольді басып алғаннан кейін Ислам дініне ауысқан). Орденге Франциядан 500 рыцарь мен 2000 сарбаз күш қосты, олар д’Обуссонның інісі Антуан басқаруында келді. Қоршау тамыз айына дейін жалғасты. Қалаға қарсы үш сәтсіз тырысқаннан кейін түрік әскері кері шегінуге мәжбүр болды, 9000 қаза тапқан әскерін қалдырып кетті. Д’Обуссон үш рет жараланған бұл қоршау оның Еуропадағы даңқын арттырды. Сұлтан Мехмед ашуланып, 1481 жылы қайтыс болмағанда, аралға тағы шабуыл жасауға ниеттенген. Оның ұлдары Баязид пен Жем арасында мұрагерлік дауы туды. Соңғысы, Баязидтен жеңілгеннен кейін, Родос аралында пана іздеді, Орденнің Ұлы Мастері мен Бас Шойыннан қауіпсіздік кепілдігін алды. Родос қауіпсіз орын деп есептелмегендіктен, Жем өз ықтиярымен Францияның Бурганьоф қаласына жіберілді, онда ол Пьер д’Обуссонның туысы Гю де Бланшфорттың күзетінде ұсталды. Орденнің ирландиялық үйінің приоры сэр Джеймс Китингтің қоршау кезінде көмек жібермегеніне ашуланған д’Обуссон оны қызметтен алып тастап, орнына Мармадуке Ламлиді тағайындады. Бірақ ол Китингті, өте жанкешті және көбінесе қатыгез адамды дұрыс бағаламады. Китинг оны түрмеге қамауға қарсылық көрсетті, сол жерде Ламли қайтыс болды. 1491 жылға дейін ғана Китингті Англия патшасы елден қуды, өйткені оның адалдығына күдікпен қарады.
Sultan Mehmed II began to threaten Europe. In May 1480 a large Ottoman fleet appeared before Rhodes, carrying an invading army of some 100,000 men under the command of Mesih Pasha (originally a Greek by the name of Michael Palaiologos who had converted to Islam after the conquest of Constantinople by the Turks). The Knights were reinforced from France by 500 knights and 2000 soldiers under d'Aubusson's brother Antoine. The siege lasted until August. After three unsuccessful attempts against the city, the Turkish force was compelled to withdraw, leaving behind them 9000 dead. The siege, in which d'Aubusson was wounded three times, enhanced his renown throughout Europe. Sultan Mehmed was furious and would have attacked the island again but for his death in 1481. His succession was disputed between his sons Bayezid and Cem. The latter, after his defeat by Bayezid, sought refuge at Rhodes under a safe conduct from the Grand Master and the General Convent of the Order. Rhodes not being considered secure, Cem with his own consent was sent to Bourganeuf in France where he was kept under the guard of Guy de Blanchefort, Pierre d'Aubusson's nephew. Infuriated by the failure of Sir James Keating, Prior of the Order's Irish house, to send any help in the Siege, d'Aubusson ordered his removal and replacement by Marmaduke Lumley. However, he had underestimated Keating, an exceptionally combative and often violent man. He resisted all efforts to remove him and threw Lumley into prison, where he died. Not until 1491 was Keating expelled by the English Crown, which had grave suspicions about his loyalty.
Жемді күзету
Д’Обуссон Баязид II-ден 45 000 дукат мөлшеріндегі жылдық төлемді қабылдады, ал оның орнына Джемді оның бауырына қарсы христиан елдерінен көмек сұрауына бөгет жасайтын етіп күзетуге міндеттенді. Д’Обуссонның сыйлығы – кардинал лақабы (1489) және папаның келісімінсіз орденмен байланысты барлық лауазымдарды тағайындау құқығы болды. Бұдан өзге, Иоанн ордені Қасиетті Қабір орденінің мүлкін, ол Иоанн орденіне біріктірілді, сондай-ақ Санкт-Лазарь орденінің итальяндық бірнеше басқару орталықтарын алды.
D'Aubusson accepted an annuity of 45,000 ducats from Bayezid II, in return for which he undertook to guard Cem in such a way as to prevent him from appealing to the Christian powers to aid him against his brother. D'Aubusson's reward was a Cardinal's hat (1489) and the power to confer all benefices connected with the order without the sanction of the papacy. In addition, the Order of St. John received the assets of the Order of the Holy Sepulchre, which was merged into the Order of St. John, and a number of Italian commandries of the Knights of St. Lazarus.
Кейінгі өмірі
Өмірінің қалған жылдарын д'Обуссон өз орденінде тәртіп пен ынтаны қайта жаңғыртуға, сондай-ақ түріктерге қарсы ірі крест жорығын ұйымдастыруға жұмсады. Дегенмен, Родриго Борджияның Әулие Петрдің тағына отыруымен келген Ренессанс дәуірі мұндай жобаға қолайлы болған жоқ. 1495 жылы Жемнің қазасы Сұлтанға қарсы қолданылатын ең қаулылы қаруды жойды. Ал 1501 жылы Митилене қарсы жорылғанда, оның түрлі әскерлері арасындағы дау-жанжал осы жобаны толығымен сәтсіз етіп жіберді. Оның соңғы жылдары сәтсіздігіне қынжылды, бірақ ол Родос аралындағы яһуди дінін жоюдағы жетістігімен біршама жұбатты – барлық ересек яһудилерді қуғынға салып, олардың балаларын күштеп дінге өттірді.
The remaining years of his life d'Aubusson spent attempting to restore discipline and zeal in his Order and to organize a grand crusade against the Turks. The age of the Renaissance, with Rodrigo Borgia on the throne of St. Peter, was, however, not favourable to such an enterprise. The death of Cem in 1495 had removed the most formidable weapon available against the Sultan. And when in 1501 d'Aubusson led an expedition against Mytilene, dissension among his motley host rendered this enterprise wholly abortive. His last years were embittered by chagrin at his failure, which was hardly compensated by his success in extirpating Judaism in Rhodes, by expelling all adult Jews and forcibly baptizing their children.