Ресейдегі Святой Иоанн орденінің тарихы

Кіріспе

Ресейлік госпитальдық рыцарьлар дәстүрі – бұл Санкт-Джон орденінің Ресей православиелік Ұлы приоратымен байланысын жалғастыратынын мәлімдейтін қайырымдылық ұйымдарының жиынтығы. Орден 1798 жылы Наполеонның Египетке жасаған жорығы кезінде Мальтаны басып алғаннан кейін пайда болды. Мальта бекінісіндегі Ұлы магистр Фердинанд фон Хомпеш қауіпті болжай алмады және оған дайындық жасамады. Орден азайған күйде өмір сүруін жалғастырды және билікке оралу үшін Еуропа үкіметтерімен келіссөздер жүргізді. Ресей императоры Санкт-Петербургте көптеген рыцарьларға пана берді, бұл Ресейлік госпитальдық рыцарьлар дәстүрінің қалыптасуына және Ресей императорлық ордендерінде мойындалуына әкелді. Алғыс айту ретінде рыцарьлар Фердинанд фон Хомпештің қызметтен алынғанын жариялады және император Павел I жаңа Ұлы магистр болып сайланды. Орденнің үздіксіздігі Папалық тарапынан да бекітілді, бірақ британдықтардың Ресейдің Жерорта теңізінде бекініп қалуынан қорқуы және көптеген рыцарьлардың православиелік христиандар болуына байланысты, Орден де-факто дәстүрлі Орденге айналды, бірақ де-юре Мальтаның Әскери және Ең Қадірлі Орденімен немесе Санкт-Джон Орденінің (Бранденбургтік бейіліктерімен) бірдей мойындалмады. Ресейлік госпитальдық рыцарьлар дәстүріне жататынын мәлімдейтін ұйымдар көбінесе экюменикалық болып табылады және әртүрлі христиан конфессияларынан суға шомылдырылған христиандарды қабылдайды.

Шығу тегі

Бекті Жерард Иерусалимнің Сент-Жохан орденін бұрынғы бенедиктиндік госпитальерлерден (Госпитальерлер) ерекшеленетін жаңа орден ретінде құрды. Ол Иерусалимге саяхат жасайтын қажыларды медициналық көмекпен және қорғаумен қамтамасыз етті. Бірінші крест жорығының сәтті аяқталуынан кейін, ол тәуелсіз монах орденіне айналды, ал кейін жағдайға қарай әскери мінез қалыптасып, рыцарлық орденге ұласты. 1312 жылы орденнің Бас приораты Родосқа көшіп, онда тәуелсіз билікке ие болды, содан кейін 1530 жылы Мальтаға егеменді/вассалдық билікке ие болып көшті.

17 ғасыр

1698 жылы Ұлы Петр фельдмаршал Борис Шереметьевтің басшылығымен Мальтаға делегация жіберді, Мальта рыцарларының және олардың флотының жаттығуларын және мүмкіндіктерін бақылау мақсатында. Шереметьев рыцарьлармен болашақ бірлескен жобалар мүмкіндігін де зерттеді, оның ішінде түріктерге қарсы әрекеттер және болашақта Ресей теңіз базасын құру мүмкіндігі де қарастырылды. Мальтадан аттанған бұрын елші Шереметьев дипломатиялық қарым-қатынас орнатып, орденнің Бағышталу рыцары дәрежесіне ие болды.

18 ғасыр

Мальта рыцарлары мен Ресей тәжі арасындағы ерекше қарым-қатынас 18 ғасырда да жалғасты. 1766 жылдан 1769 жылға дейін Екатерина Ұлы көптеген көрнекті ресейлік теңіз офицерлерін Мальта рыцарларынан арнайы оқытуға жіберді.

19 ғасыр 1917 жылғы Қазан төңкерісі

1802 жылы Корпус де Паждың миссиясы (1759 жылы камералық паждарды даярлау мектебі ретінде құрылған) Санкт-Джон орденінің идеалдарына негізделген әскери академияға дейін кеңейтілді. 1810 жылы мектеп Иерусалимнің қасиетті Иоанн орденінің сарайына көшірілді. Бұл мектеп Санкт-Петербургтегі осы жерде жүз жылдан астам уақыт (революцияға дейін) жалғасты. Бұдан кейін не болғаны туралы пікірлер әртүрлі. Ресейдің Александр I-нің 1810–1811 жылдардағы императорлық жарлықтарынан кейін Ресейдің Ресейлік Ұлы Приориясының меншігі мемлекет меншігіне айналды, ал сол кезге дейін мұрагерлік комендатуралардың меншік негізі жоқ болды. Жеке орыс ордені бар деген пікірдің жақтаушылары мұны Санкт-Джонның орыс дәстүрін Рим католиктерінің негізгі штабынан салықтық және құқықтық бөліну ретінде қарастырады. 1802 жылдың мамыр айында лорд Сент-Хеленс (Ресейдің сотындағы британдық министр) Хон. Артур Пейджетке (Австрия сотының төтенше елшісі және өкілетті министрі) Ресей императоры Ресей монастырын "тәуелсіз және жеке Қоғам" етіп жасамақшы екенін айтты, бұл "орденнің негізгі табысын құрайтын кірістің оннан тоғыз бөлігін" алып тастаған болар еді! 1802 жылы император бұл әрекетті жасамағанымен, 1810 жылы қажеттілік тәуелсіздікке мәжбүр етті. Тіршілік етудің жақтаушылары 1810 жылдан бастап орыс орденінің пайда болғанын және ол неміс Йоханниттер орденіне, Йоханни дәстүріне ұқсас, бірақ заңды түрде бөлек екенін айтады. Бұны жеке ресейлік орденді құру деп түсіндіруге қарсы болғандар император Александр I Ресейдің Ұлы Приориясын және/немесе 1810 жылғы Жарлыққа негізделген орденді жойды, ең аз дегенде, комендатуралардың мәнін алып тастағандықтан. Жақтастары бұны дұрыс оқымағандық деп санайды, тіпті В. А. Дуров сияқты орыс авторларын да адастырады. 1810 жылғы Ukase 24.134 – 26 ақпан 1810 жылғы Жарлықта орденнің мүлкін алып тастаған, атап айтқанда, орден әлі де жалғасуы керек және "орденді ұстау мен басқарумен байланысты барлық шығындар Мемлекеттік қазынадан төленуі керек" деп көрсетілген. Қарсыластары бұл сөз император мойындаған Италиядағы Мальта орденіне қатысты деп айтады. Сол кезеңнен кейінгі Сот Альманахтарында Иоанн ордені әлі де тізімделген, Александр Павлович "қорғаушы" ретінде көрсетілген. 1813 жылғы "Альманахта" Ресейдің Ұлы Приориясының жалпы мүшелері 853, ал Католиктердің Ұлы Приориясы 152 адамнан тұратын. Орыстанда тағы 21 мүше өмір сүріп, 1000-нан астам мүшеге қызмет көрсетті. Алайда, ешқандай жаңа мүшелердің Ресейдің қандай да бір орденіне қабылданғаны туралы ешқандай құжаттандырылған дәлел жоқ. Сондай-ақ, император Пауылдың жарғысында көрсетілген реттік мүшелікке және командирлікке иелік ету үшін талаптарға сай келетін ресейліктердің ешқандай дәлелі жоқ. Сондай-ақ, 1810 жылдан кейін Ресейдің Ұлы Приориясының қандай да бір лауазымды адамдарының сақталған дәлелі жоқ. Мүмкін, ең маңыздысы, император Александр немесе оның мұрагерлері осындай институттың қорғаушылары, ұлы шеберлері немесе ұлы приорлары ретінде өздерін қол қойған немесе атаған құжаттары жоқ. 1817 жылы тағы бір жарлық шығарылды, ол әскери офицерлерге медальдарды киюге тыйым салды, өйткені олар оларды Ресейден тыс жерден Рим католиктік орденінің шетелдік сот орындаушысынан алды, ол кезде Ресейде ресми түрде жоқ еді. Мұндай жарлық Рим католик емес Ресейдің Ұлы Приориясының мүшелеріне қатысты шығарылмаған, ал шын мәнінде керісінше болды. Ресей дәстүрін зерттеген Мальта әскери орденінің жетекші француз сот орындаушыларының бірі өз кітабында төмендегідей ескерту жасады: "Оған қарамастан, патшалар мұрагерлік қолбасшылардың ұрпақтарының үлкен ұлдарына сән-салтанат киюге ерекше рұқсат берді. Мұндай рұқсатты 1867 жылғы 19 қазандағы әскери қызмет туралы жазбадан алуға болады. (Де Таубе. 43-бет) Демидофтың есімін оның тұқым қуалаушы қолбасшы ретінде Готский альманахында (1885 ж., 467-бет және 1923 ж., 556-бет) және Санкт-Петербург альманахында, 1913/14 ж. 178-бет" Пьерредон, граф Мари Анри Тьерри Мишель де, Histoire Politique de l'Ordre Souverain de Saint Jean de Jerusalem, (Орден де Мальта) 1789 à 1955, 2-том, 197-бет. 1912 жылы Ұлы патша сарайындағы өтініштер бөлімінде No 96803 жылы граф Александр Владимирович Армфельдтке Иерусалимнің қасиетті Иоанн орденінің белгілерін киюге рұқсат беріледі, бұл құқық оның өлімінен кейін оның ұлына беріледі. Орыс дворяндарының портреттері киген белгілері Ордені Сент-Джонның бүкіл 19 ғасырда, ал мүшелерінің тізімдері табылды Сот альманахтарында 19 ғасырдың басынан бастап 20 ғасырға дейін. Орденнің Ресейде 19-шы ғасырдан бастап 20-шы ғасырға дейін бар екенін дәлелдейтін мәліметтер бар; алайда, бұл тек нұсқаулықтардағы және т.б. екіншілік мәліметтер арқылы, ал емес бастапқы көздер арқылы ғана. Кейбір бұл еңбектер:

In 1802, the mission of the Corps des Pages (founded in 1759 as a school for training chamber pages) was broadened to that of a military academy, based on the ideals of the Order of St John. In 1810, the school was moved to the palace of the Sovereign Order of St John of Jerusalem. It continued at this location in St. Petersburg for over one hundred years (until the revolution). There is disagreement about what happened next. Following Imperial Decrees of Alexander I of Russia in 1810–1811, the properties of Russian Grand Priory of Russia was nationalized, and the property basis of the until then hereditary commanderies became non existent. Proponents of the view that a separate Russian order existed, see this as if a fiscal and legal separation of the Russian tradition of St John from the main Roman Catholic HQ was created (The main motive of these decrees was financial as Alexander sought to reduce his father's lavish expenditures and build up a war chest for his struggle against Napoleon. As early as May 1802, Lord St. Helens (British Minister to the Court of Russia) informed the Hon. Arthur Paget (Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary to the Court of Austria) that the Russian Emperor was going to make the Russian Priory "an independent and separate Community", which would have stripped "perhaps nine tenths of the Revenues that constituted the Order’s principal income!" Although the Emperor did not take this action in 1802, by 1810, necessity forced the independence. Proponents of the survival claim that a Russian Order came to exist from 1810 and was akin to the German Johanniter Order, a Johannine tradition, but legally separate. Opponents of the interpretation of this as a creation of a separate Russian order have argued that Emperor Alexander I abolished the Russian Grand Priory and/or the Order based on Decree for 1810, not least due to taking away the substance of the commanderies. Proponents say in return that is a bad misreading, misleading even Russian authors such as V. A. Durov. The Decree of 1810 Ukase 24.134 – 26 February 1810, which removed the Order's property, specifically states that the Order is still to continue, and that "All the expenses connected with the maintenance and running of the Order should be paid from the State Treasury" cited from the Ukase. Opponents argue that this reference is to the Order of Malta in Italy, which the emperor had recognized. The Court Almanachs following that period still listed the Order of St John, listing as "protecteur" Alexandre Pavlovitch. In the 1813 Almanac the total membership of the Russian Grand Priory was 853, and the Catholic Grand Priory numbered 152. A further 21 members of the Order resided in Russia, providing in excess of a 1000 members. However, there is no documentary evidence of any new members being admitted to any Russian order. There is also no evidence of any Russians fulfilling the requirements for membership of the order and succession to a commandery set out in the statutes issued by Emperor Paul. There is also no surviving evidence of any office holders of a Russian Grand Priory beyond 1810. Perhaps most tellingly there is no documentation that Emperor Alexander or his successors signed or styled themselves as protectors, grand masters or grand priors of any such institution. A further decree was issued in 1817 forbidding Army Officers from wearing their decorations because they received them from outside of Russia from a foreign Bailiff of the Roman Catholic Order, which no longer officially existed in Russia by then. No such decree was ever issued concerning members of the non Roman Catholic Russian Grand Priory, and in fact the reverse was true. One of the leading French Bailiffs of the Military Order of Malta, who had studied the Russian tradition provided a footnote in his book; "Nevertheless, the Tsars have exceptionally authorised the eldest sons of the descendants of hereditary commanders to wear the decorations. Such an authorisation can be cited in the military service records of 19 October 1867. (De Taube. p. 43) One can also find the name of Demidoff, in his quality as hereditary commander in the Almanach de Gotha (1885, p. 467 and 1923, p. 556) and in the Almanach de St Petersbourg, 1913/14 p. 178" Pierredon, Count Marie Henri Thierry Michel de, Histoire Politique de l'Ordre Souverain de Saint Jean de Jerusalem, (Ordre de Malte) de 1789 à 1955, Vol 2, page 197. In the Division of Petitions of His Imperial Majesty's Chancery, for 1912, Record No. 96803 permission is given to Count Alexander Vladimirovitch Armfeldt to wear the insignia of the Order of St. John of Jerusalem, with the transfer of that right, after his death, to his son. Portraits of Russian nobility wearing insignias of the Order of St John can be found throughout the 19th Century, with listings of members found in the Court Almanacs from the early 19th century through to the 20th Century. It has been claimed that there is evidence of the Order's existence in Russia throughout the 19th Century on into the 20th Century; however, this is only through secondary evidence in handbooks, etc., and not primary sources. Some of these works include:

Alzog, The Reverend Dr Johannes Baptist. Translated by The Reverend Dr F. J. Pabisch and the Reverend Thomas S. Byrne, Manual of Universal Church History, R. Clarke & Co. Cincinnati Ohio, 1874 Volume II. Brière, L. de la. a Knight of Malta, writing in L'Ordre de Malte, le Passé, le Présent, Paris, 1897. Burke, Sir Bernard (ed). The Book of Orders of Knighthood and Decorations of Honour of all Nations. Hurst and Blackett, London 1858. Chambers's Encyclopædia, W. and R Chambers, London 1863, Vol V. Page 729. De Taube, Professor Baron Michel. L'Empereur Paul I de Russie, Grand Maître de l'Ordre de Malte, et son Grand Prieuré Russe, Paris 1955. Karnovich, Eugeme, Knights of Malta in Russia, St Petersburg, 1880. Leiber, Francis (Editor) Encyclopædia Americana, Carey and Lea, Philadelphia, 1832. Volume XI. Loumyer, Jean Francis Nicholas, Histoire, Costumes et Decorations de tous les Ordres de Chevalerie et Marques d'Honneur, Brussels Auguste Wahlen 1844. Magney C de, Recueil Historique des Ordres de Chevalerie, Paris 1843. Maigne, W. Dictionnaire Encyclopédique des Ordres de Chevalerie, Paris 1861. Romanoff, Grand Duke Nicolas Mikhailovitch, Portraits Russes, St. Petersburg; Tome I, Fascicle 1, Fascicle 2, Fascicle 3, Fascicle 4, 1905, Tome II, Fascicle 1, Fascicle 2, Fascicle 3, Fascicle 4, 1906, Tome III, Fascicle 1, Fascicle 2, Fascicle 3, Fascicle 4, 1907, Tome IV Fascicle 1, Fascicle 2, Fascicle 3, Fascicle 4, 1908, Tome V Fascicle 1, Fascicle 2, Fascicle 3, Fascicle 4, 1909. Yate, Arthur C, The Future of Rhodes, article in the Journal of the Central Asian Society Vol. I, 1914 Part II, The Central Asian Society, London 1914.

20 ғасырлар

Бұл орыс ауруханалық дәстүрі Ресей империясында жалғасты. 1917 жылы революциядан кейін елден кеткен орыс эмигранттары Орденді сақтап қалуға тырысты. 1928 жылдың 24 маусымында Парижде 12 орыс мұрагерлік қолбасшысы Ресейдің Ұлы Приориясының қызметін қайта жандандыру үшін бас қосты. Оларды тағы үш орыс дворяны қолдады, олар да рыцарь дәрежесіне ие болды, сондай-ақ Ресейдің католиктік Ұлы Приориясының мұрагерлік қолбасшысы да болды. Олар 1933 жылға дейін Ұлы князь Александр Михайловичтің, ал 1956 жылға дейін Ұлы князь Андрей Владимировичтің басшылығымен болды, екеуі де «Ұлы Приор» атағын иеленді. 1939 жылы Ұлы князь Андрей мен Кеңес Данияда «Дакия» Приориясын құруға келісті. 1953 жылдың 9 желтоқсанында мұрагерлік қолбасшылар Парижде кездесіп, Ресейдің сүргіндегі Ұлы Приориясы үшін Конституция жасады. 1955 жылдың ақпан айында Парижде орналасқан жер аударылған Ұлы Приория француз заңына сәйкес «Иерусалимдегі Әулие Иоанн орденінің Ресейлік Ұлы Приориясы» ретінде Шетелдік қауымдастық ретінде тіркелді. 1956 жылы Ресейдің Ұлы князі Владимир Кириллович Париж тобының «қорғаушысы» болды, бірақ Ұлы Приор атағынан бас тартты. Командир Николас Чириков 1974 жылға дейін Одақтың деканы болды. Принц Никита Трубецкой кеңестің жалғыз қалған мүшесі болды, бұл Париж тобының ресми түрде тарағанын білдірді. 1958 жылы жұмыс атауы қабылданды: «Иерусалимдегі Әулие Иоанн орденінің Ресейлік Ұлы Приориясының мұрагерлік қолбасшылары мен рыцарьларының одағы». 1975 жылы хатшының қайтысымен бастапқы басшылық құрамы жойылды және Париж тобының юрисдикциясы заңды түрде аяқталды; бірақ Дакья Приориясы (Одақтың заңды бөлігі ретінде танылған) және Ресейдің Ұлы Приориясы қауымдастығымен байланысты мұрагерлік қолбасшылардың ұрпақтары дәстүрді сақтап келгендігі айтылады. Алайда 1977 жылы граф Николай Бобринский және бірнеше мұрагерлік қолбасшылар да осы дәстүрді сақтап қалатындарын мәлімдеді және қазіргі уақытта Әулие Иоанн рыцарьларының православиелік ордені, Ресейдің Ұлы Приориясы болып танылды. Бұл халықаралық қайырымдылық және рыцарлық топ Ресей дәстүрінде Нью-Йоркте орналасқан, 600-дан астам мүшесі бар, оның ішінде бірнеше түпнұсқа мұрагерлік қолбасшылар отбасыларының, Романовтар әулетінің және басқа да патша үйлерінің ұрпақтары бар. Бұл топ Біріккен Ұлттар Ұйымынан үкіметтік емес ұйым/халықаралық ақпараттық департамент ретінде танылған. Павел I Ресей заңымен Ресейдің Ұлы Приориясының мұрагерлік құқығы бар Отбасы қолбасшыларын құрды. Императорлық отбасы мүшелерінің қолдауымен осы қолбасшылардың ұрпақтары Ресей дәстүрін эмиграцияда жалғастырды. Империяның соңғы күндері мен эмиграцияда олар «Мұрагерлік қолбасшылар» деп аталды. Командирлер «Ресейлік Ұлы Приория» құрамында ұйымдастырылды, ол әр түрлі атаулармен жұмыс істеді: «Мұрагерлік қолбасшылар қауымдастығы» (1928), «Мальта орденінің мұрагерлік қолбасшыларының ұрпақтарының ресейлік қайырымдылық қауымдастығы» (1929–1932), «Иерусалимдегі Әулие Иоанн орденінің Ресейлік Ұлы Приориясының қолбасшылары мен рыцарьларының одағы» (1957–1958) және жоғарыда аталған «Одақ» атауы (1958–1975). Бүгінде әртүрлі топтар өздерін Ресейлік Приорияның жалғасы деп санайды. 2014 жылдың шілдесінде Ресейдің Ұлы герцогинясы Мария Владимировна, Романовтар әулетінің мүшесі және Ресей тағына үміткер, оның талаптары Романовтар отбасының кейбір мүшелері тарапынан даулы, өзінің канцеляриясы арқылы мәлімдеме жасап, Әулие Иоанн орденімен байланысты кез келген рыцарлық ордендердің немесе асыл немесе мұрагерлік командериялардың Александр I жарлықтарынан кейін сақталғанын жоққа шығарды, сондай-ақ Ресейдегі Мальта орденінің тарихын және ресми орыс деректемелерін келтірді.

This Russian Hospitaller tradition of St John continued within the Russian Empire. Russian émigrés who went into exile following the Revolution in 1917 have attempted to keep the Order alive. On 24 June 1928, a group of 12 Russian Hereditary Commanders met in Paris to re establish the activities of the Russian Grand Priory. They were supported by three other Russian Nobles who were aspirants and admitted as Knights, and a Hereditary Commander of the Catholic Grand Priory of Russia. They came under the leadership of Grand Duke Alexander Mikhailovich to 1933, and Grand Duke Andrei Vladimirovich to 1956, both holding the title of "Grand Prior". In 1939, Grand Duke Andrei and the Council agreed to the creation of a Priory in Denmark; the Priory of "Dacia". On 9 December 1953, the Hereditary Commanders held a reunion in Paris and drew up a Constitution for the Russian Grand Priory in exile. In February 1955, the exiled Grand Priory based in Paris was registered as a Foreign Association under French Law as "The Russian Grand Priory of the Order of Saint John of Jerusalem." Grand Duke Vladimir Kirillovich of Russia became the "Protector" to the Paris group in 1956, but refused the title of Grand Prior. Commander Nicholas Tchirikoff became the Dean of the Union until 1974. Prince Nikita Troubetzkoy became the remaining member of the council, which effectively signalled the end of the formal Paris group. In 1958, a working title was adopted; "Union des Descendants des Commandeurs Hereditaires et Chevaliers du Grand Prieure Russe de l'Ordre de St Jean de Jerusalem". Although by 1975, with the death of the secretary, the original leadership had died out and the jurisdiction of the Paris Group came to a definite legal end; it is asserted that the tradition has been maintained by the Priory of Dacia, (which was acknowledged as a legal part of the Union) together with a number of descendants of the Hereditary Commanders associated with the Russian Grand Priory Association. In 1977, however, Count Nicholas Bobrinsky, along with several of the Hereditary Commanders, also claimed to maintain this tradition and became what is now known as the Orthodox Order of the Knights of St. John, Russian Grand Priory. This international philanthropic and chivalric group in the Russian tradition is based in New York, and has over 600 members including descendants of hereditary Russian nobility including several of the original Hereditary Commander families, as well as descendants of the House of Romanov and other Royal Houses, and has recognition as an NGO/DPI by the United Nations. Paul I had created under Russian law, the Family Commanders of the Russian Grand Priory with Hereditary Rights. It is the descendants of these Commanders who have, with the support of members of the Imperial family, continued that Russian tradition in exile. In the latter days of the Empire and into exile, these were known as "Hereditary Commanders". The Commanders organised within the "Russian Grand Priory", a corporate organisation which existed under various names; "Association of Hereditary Commanders" (1928), "Russian Philanthropic Association of the descendants of the hereditary commanders of Sovereign the Order of Malta" (1929–1932), "Union des Commandeurs Hereditaires et Chevaliers du Grand Prieure Russe de l'Ordre de St Jean de Jerusalem" (1957–1958) and the longer "Union" title given above (1958–1975). Today various groups claim to be the continuation of the Russian Priory. In July 2014, Maria Vladimirovna, Grand Duchess of Russia, a dynast of the House of Romanov and a leading claimant to the Russian Throne, whose claims are disputed by some members of the Romanov family, issued a statement through her Chancellery, disavowing and denying that any chivalric orders, or noble or hereditary commanderies, associated with the Order of St John survived Alexander I's decrees, citing the history of the Order of Malta in Russia, as well as Russian source documents.

Өзіндік стиль / имитациялық тапсырыстар

Бұл дәстүрдің сақталу тарихы түрлі еліктеуші ұйымдармен қиындыққа толы болды. 1950 жылдардың басында Мальтаның Егеменді Әскери Орденінің американдық қауымдастығы жинаған жол ақысы (кейбір деректерде 50 000 долларға жуық) Чарльз Пишельді 1956 жылы өзінің "Иерусалимнің қасиетті Иоаннның Егеменді Орденін, Госпитальерлер рыцарларын" құруға итермелеген болуы мүмкін. Пишель өзінің ұйымына мифтік тарих беріп, АҚШ-та тұратын немесе сапармен келген ресейлік мұрагерлік қолбасшылар құрған және 1908 жылы негізі қаланған деп мәлімдеу арқылы Мальтаның Егеменді Әскери Орденін еліктеу мәселесінен қашып өтті; бұл жалған мәлімдеме болғанымен, көптеген адамдарды, тіпті кейбір ғалымдарды да жаңылыстырды. Шындығында, оның ұйымының негізі Госпитальерлер рыцарларының нағыз ресейлік дәстүрімен байланысы болмады. Ұйым құрылғаннан кейін, Пишельдің "Орденіне" бірнеше қуғынға ұшыраған орыс дворяндарының мүше болып кіруі оның мәлімдемелеріне сенімділік сыйлады. Осы ұйым және тағы басқалары көптеген өзін-өзі орден деп жариялаған ұйымдардың пайда болуына себепкер болды. Пишель Орденінен тараған екі ұйым Югославияның қайтыс болған королі Петр II және Румыния королі Михаилдың қолдауын алды.