Британдық заңгер: Уильям Гранттың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық заңгер

Сэр Уильям Грант (13 қазан 1752 – 23 мамыр 1832) – шотландтық заңгер, 1790 жылдан 1812 жылға дейін парламент мүшесі және 1801 жылдан 1817 жылға дейін Роллдардың басшысы.

Өмірбаян

Ол Шотландияның Морей округінде дүниеге келген. Әкесі, Джеймс Грант, жалғалы алынған фермер, кейіннен Мэн аралындағы кеденді жинаушы болды; ата-анасы қайтыс болғаннан кейін Грантты оның ағасы Роберт Грант тәрбиеледі, ол Канададағы тері саудасымен айналысқан Лондон саудагері еді. Грант Корольдік колледжде, Абердин университетінде, Лейден университетінде оқыды, содан кейін Линкольн қосқасында заңды оқыды. 1774 жылы ол адвокаттыққа қабылданды. 1775 жылы Грант Квебек қаласына келді және американдықтарға қарсы оның қорғалуына қатысты. 1776 жылы ол провинцияның бас прокуроры болып тағайындалды. Алайда, Америка колонияларының мемлекеттік хатшысы лорд Джордж Жермен бұл лауазымға Джеймс Монкты таңдады. Осы уақыт аралығында Грант Квебекте азаматтық және қылмыстық соттарды құру туралы жарлықтар шығарды. 1778 жылы ол Ұлыбританияға оралды. Гранттың елге оралғаннан кейінгі заңгерлік мансабы бастапқыда сәтті болмады, сондықтан ол Канадаға қайтуды ойлады. Алайда, лорд Терлоудың кеңесі бойынша ол теңдік соттарына жүгінді, бұл оған жақсы нәтижелер әкелді. Питтпен болған әңгіме оның Парламенттік амбицияларын күшейтті және ол 1790 жылы Шафтсбери округінен Парламент депутаты болып сайланды. Грант Квебек үкіметі туралы заң жобасын талқылау кезінде Канада заңдарын нақты түсіндіріп, өзінің шешендігін көрсетті. 1793 жылы ол біріншілік патентін алды, Линкольн қосқасының төрешісі болды және Кармартендегі үлкен сот сессиялары үшін Уэльс әділдігіне тағайындалды. Алайда, ол Шафтсбери округінен қайта сайланбады және 1794 жылдың ақпанында ғана Уинсор округінен Парламентке оралды, бұл үшін оның тағайындалуына байланысты өткізілген сайлауда күшті күрес болды. Наурыз айында ол королева Шарлоттаның бас солиситоры болып тағайындалды. Оның шешендік беделі келесі жылы 1795 жылғы бүлікшіл жиналыстар туралы заңды қорғау арқылы жаңартылды. 1796 жылы Грант Банфшир округінен сайланды және ол 1812 жылға дейін оны өкілдік етті. 1798 жылы ол Честердің бас судьясы болып тағайындалды, ал келесі жылы бас солиситор болып тағайындалды және рыцарь атағын алды. Грант Питтпен бірге қызметтен кетті, бірақ Аддингтон басшылығымен 1801 жылдың 21 мамырында Роллздің шебері болып тағайындалды және Тайна кеңеске ант берді. Ол Аддингтонды және екінші Питт министрлігін Палатадағы пікірталаста қолдауын жалғастырды; 1805 жылы Мелвиллді қорғауы оны Гренвилл билікке келген кезде қақтығысқа түсірді. 1807 жылы Грант Портленд герцогынан Ирландияның канцлері лауазымын қабылдаудан бас тартты, бірақ Портленд пен Персевал министрліктерін қолдады. Ол 1817 жылы Роллз шебері лауазымынан кетті, бірақ бірнеше жыл бойы пилот кабинасында Тайна кеңеске шағымдарды тыңдады. Басқа да құрметтермен қатар, Грант 1798 жылы Линкольн қосқасының қазынашысы, 1809 жылдан бастап Абердин университетінің ректоры болды және 1820 жылы Оксфорд университетінен Д.К.Л. дәрежесін алды. 1824 жылдың 24 маусымында ол Ирландиядағы білім беру мақсатында құрылған бірнеше мекемелер ұсынған оқытудың сипаты мен көлемін зерттеу үшін тағайындалған Корольдік комиссияға мүше болды, онда ол басқа комиссарлармен бірге қызмет етті: Томас Франкланд Льюис, Джон Лесли Фостер, Джеймс Глассфорд және Энтони Ричард Блейк. Грант 1832 жылдың 25 мамырында Англияның Девон округіндегі Даулиш қаласында әпкесінің үйінде қайтыс болды. Ол Парламенттегі шешендігімен және сенімділігімен, сондай-ақ сот мансабындағы сөздік шеберлігімен және ашылуымен есте қалды. Патрик Полден 1820-1914 жылдар аралығы туралы жазған хатында: «Әдебиеттің ең керемет үлгісі ретінде жиі аталатын судья – бұл серіксіз сэр Уильям Грант» деп жазды.

He was born at Elchies, Moray, Scotland. His father, James Grant, was a tenant farmer, later collector of the customs in the Isle of Man; after the death of his parents, Grant was raised by his uncle Robert Grant, a London merchant with fur trading interests in Canada. Grant studied at King's College, University of Aberdeen, at the University of Leiden and then studied law at Lincoln's Inn. He was called to the bar in 1774. Grant arrived at the town of Quebec in 1775 and took part in its defence against the Americans. In 1776, he was appointed attorney general for the province. However, Lord George Germain, secretary of state for the American colonies, chose James Monk for the post. In the meantime, Grant had issued ordinances establishing civil and criminal courts in Quebec. He returned to Britain in 1778. Grant's legal career after his return was initially quite unsuccessful, and he contemplated returning to Canada. However, on the advice of Lord Thurlow, he turned with better success to the equity courts. An interview with Pitt encouraged his Parliamentary ambitions, and he was returned as Member of Parliament for Shaftesbury in 1790. Grant proved to be a powerful orator, giving a lucid explanation of Canadian law during the debates over the Quebec Government Bill. He received a patent of precedence in 1793, was made a bencher of Lincoln's Inn, and was appointed a Welsh justice for the Carmarthen great sessions. However, he was not returned for Shaftesbury at the by election triggered by his appointment, returning to Parliament only in February 1794 for Windsor after a strenuously fought contest. In March, he was appointed Solicitor General to Queen Charlotte. His oratorical reputation was renewed the following year with a defence of the Seditious Meetings Act 1795. In 1796, Grant was returned for Banffshire, which he continued to represent until 1812. He was appointed Chief Justice of Chester in 1798, and the following year was made Solicitor General and knighted. Grant left office with Pitt, but under Addington, was made Master of the Rolls and sworn of the Privy Council on 21 May 1801. He continued to support Addington and the second Pitt ministry in debate in the House of Commons; his defence of Melville in 1805 brought him into conflict with Grenville when he came to power. Grant declined an offer of the Chancellorship of Ireland in 1807 from the Duke of Portland, but supported the Portland and Perceval ministries. He left office as Master of the Rolls in 1817, but continued for several years to hear appeals to the Privy Council at the cockpit. Among other honours, Grant served as treasurer of Lincoln's Inn in 1798, rector of the University of Aberdeen from 1809, and was awarded a DCL by the University of Oxford in 1820. On 24 June 1824, he was appointed to the Royal Commission for inquiring into the nature and extent of the Instruction afforded by the several Institutions in Ireland established for the purpose of Education where he served with the other Commissioners: Thomas Frankland Lewis, John Leslie Foster, James Glassford and Anthony Richard Blake. Grant died at his sister's house Dawlish, Devon, England on 25 May 1832. He was remembered both for the excellence and persuasiveness of his Parliamentary oration, as well as for eloquence and exposition during his judicial career. Writing about the period between 1820 and 1914, Patrick Polden states that "the judge who was most often mentioned as epitomizing the judicial ideal was the imperturbable Sir William Grant MR."