Oyama v. Калифорния (1948) – АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі. Калифорнияның 1913 және 1920 жылғы «Шет елдік жерлер туралы» заңдары АҚШ азаматының құқығын бұзды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ояма Калифорния штатына қарсы, 332 U. S. 633 (1948) – АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, онда 1913 және 1920 жылдарғы Калифорния штатының шетелдіктерге жер меншігін шектеу заңдарының нақты ережелері, АҚШ азаматы Фред Оямаға, оның әкесі – жапон азаматы оның атынан жер сатып алғандықтан, Конституцияның он төртінші түзетуімен кепілдендірілген құқықтары мен мүмкіндіктерін шектеді деп танылды. Алайда, сот Калифорния штатының шетелдіктерге жер меншігін шектеу заңдарын конституцияға қайшы деп толық жоққа шығармады.
Oyama v. State of California, 332 U. S. 633 (1948) was a United States Supreme Court decision that ruled that specific provisions of the 1913 and 1920 California Alien Land Laws abridged the rights and privileges guaranteed by the Fourteenth Amendment to Fred Oyama, a U. S. citizen in whose name his father, a Japanese citizen, had purchased land. In doing so, however, the court did not overturn the California Alien Land Laws as unconstitutional.
Калифорниядағы шетелдік жер заңдары
Ояма Калифорнияға қарсы сот ісі 1913 және 1920 жылдары Калифорния штатында қабылданған «Шет елдік жер заңдарынан» туындады. Осы заңдарға сәйкес, АҚШ азаматтығына үміткер бола алмайтын тұлғаларға жер мен мүлікке ие болуға тыйым салынды. Жерді бақылау заңдары 19 ғасырда АҚШ-та қолданылған, ал олардың тамыры ағылшын ортақ құқығына дейін жетеді. 1913 жылғы Калифорния штатының «Шет елдік жер заңында» Америкадағы жапон халқына бағытталған нақты тілдер қолданылмаған, бірақ олар осы заңның басты нысаны болды. Бұл, әзірге, Калифорния штатының шаруаларын, жапон иммигранттарының шағын жер участаларын тиімді пайдалануға бағытталған ауыл шаруашылық тәсілдері оларды экономикалық бәсекеге қабілетсіз етеді деген қорқыныштарын басуға көмектесті. Заңның жасырын мақсаты жапондарға жасырын қалған жоқ; көптеген жапон-американдықтар және тіпті жапон үкіметі наразылық білдірді. Америкада тұратын жапон халқы «Шет елдік жер заңдарынан» қашудың әртүрлі жолдарын іздеді. Олардың жиі қолданатын тәсілі – АҚШ-та туған балаларының атынан (туғаннан бастап АҚШ азаматтығын алған) жер сатып алып, содан кейін мүліктің қамқоршысы болу еді. Бұл жапондық ата-аналарға заң жүзінде емес, де-факто жерді басқаруға және иеленуге мүмкіндік берді. Осы тактикаларға жауап ретінде 1920 жылғы Калифорния штатының «Шет елдік жер заңына» осындай қашуды тоқтатуға бағытталған қатаң ережелер енгізілді. Басқа өзгерістермен қатар, Ояма ісінде маңызды рөл атқаратын ереже енгізілді: егер біреу басқа біреудің атынан жер сатып алса, онда ол «Шет елдік жер заңын» айналып өту мақсатымен жасалған деп есептелетін болды. Бұл мемлекеттік сатып алу ісіндегі дәлелдеу жүктемесіне қатысты ережелердегі маңызды өзгеріс болды. Бұрын мемлекет өзінің позициясын дәлелдеуге міндетті болған, енді айыпталушы сатып алынған жердің иелік құқығын шектеуден қашу әрекеті емес, шынайы сыйлық екенін дәлелдеуі керек еді. 1920 жылғы заңда тағы бір, тіпті қатаң ереже енгізілді, ол азаматтыққа қабылдануға жарамсыз тұлғаларды мүліктің қамқоршысы етіп тағайындауға тыйым салды. Алайда, Калифорния Жоғарғы соты 1922 жылғы Яно ісінде (Тетсубми Яноның мүлігі, 188 Cal. 645) осы тыйымды күштен шығарды.
The case of Oyama v. California developed from the 1913 and 1920 Alien Land Laws passed in California. In accordance with those laws, persons ineligible to become citizens of the United States were prohibited from owning land. Land control laws were used in the United States in the 19th century and can, in fact, be traced back to English common law. The California Alien Land Law of 1913 did not employ any specific language targeting Japanese residents in America, but they were the primary target. This was in part to appease the nervous California farmers, who feared that the Japanese immigrants' agricultural techniques, which developed out of the necessity to make as much use of small plots of land as possible, would render them unable to compete economically. The implicit intent of the law was not lost on the Japanese; many Japanese American residents and even the Japanese government voiced their opposition. Japanese residents living in America sought various ways to circumvent the alien land laws. A commonly used way to get around it was to purchase land in the name of their US born children (who, by birth, were automatically granted American citizenship) and then to become the guardian of the property. That enabled Japanese parents to become de facto, if not de jure, managers and owners of land. In response to those tactics, the 1920 version of the California Alien Land Law included more stringent rules designed to end such circumvention. Among other changes, it introduced a provision that would prove to be crucial in the Oyama case by stating that if a person purchased land in another person's name, it would be presumed that to have been done with the intent to bypass the Alien Land Law. That was a significant shift in the rules regarding burden of proof in state escheat cases involving land. The state used to be required to prove its case, the defendant now had to prove that the purchased land was a bona fide gift, rather than an attempt at getting around the land ownership restrictions. Another, even more stringent, provision introduced in the 1920 law prohibited assigning persons ineligible for naturalization as guardians of an estate. The California Supreme Court, however, invalidated that prohibition in the 1922 Yano case (Estate of Tetsubmi Yano, 188 Cal. 645).
Ояманың жер сатып алуы және тұтқындалуы
Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жағдайлар осы мәселелердің дамуына ықпал етті, себебі жапондықтарға қарсы көңіл күшейді және жапон азаматтары тұтқындалды. Калифорния штаты шетелдіктерге тиесілі жерлер туралы заңдарын одан да қатаңдатты және мүлікті мемлекетке қайтару (эскейт) процедураларын белсенді түрде бастады. Кажиро Ояма, жапон азаматы, осылайша мақсатқа алынған адамдардың бірі болды. Ояма ісінде, азаматтыққа қабылдауға құқығы жоқ жапон азаматы Кажиро Ояма 1934 жылы Калифорния штатының Чула-Виста қаласындағы ескі Ранчо-де-ла-Насион жерінен алты акр (24 000 м²) жер сатып алды. Ол бұл жер үшін 4000 доллар төледі (1934 жылғы 4000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), ал сатушы Кажироның ұлы Фред Оямаға (сол кезде алты жаста болған) құжатты рәсімдеді. Алты айдан кейін Кажиро Сан-Диего округінің Жоғарғы сотына Фредтің қамқоршысы болып тағайындалуын сұрап, Фредке алты акр (24 000 м²) жер тиесілі екенін мәлімдеді. Сот оған рұқсат берді. 1937 жылы жер учаскесінің ауданы тағы екі акрға (8 000 м²) ұлғайтылды. 1920 жылғы «Шетелдіктерге тиесілі жерлер туралы заң» бойынша, шетелдік азаматтардың кәмелетке толмаған балаларына тиесілі мүліктің қамқоршылары жыл сайын мемлекетке есеп беруге міндетті болды, бірақ Кажиро Ояма сот отырысына дейін бұл талапты орындамады. 1942 жылы Фред және оның отбасы аймақтағы барлық жапон азаматтарымен бірге қоныс аударды. 1944 жылы Калифорния штаты 1934 және 1937 жылдары жасалған сатып алулар «Шетелдіктерге тиесілі жерлер туралы заңды» бұзу және одан қашу мақсатында жасалған деген негізде сегіз акрлық (32 000 м²) жерді мемлекетке қайтару туралы өтініш берді.
World War II tensions contributed significantly to the development of those issues, as anti Japanese sentiments grew more heated and the internment of Japanese persons took place. California tightened its Alien Land Laws even further and actively began pursuing escheat procedures. Kajiro Oyama, a Japanese citizen, was one of the individuals thus targeted. In the case of Oyama, Kajiro Oyama, a Japanese citizen ineligible for naturalization, purchased six acres (24,000 m2) of land in 1934 in Chula Vista, California, in the old Rancho de la Nación land grant. He paid $4,000 for the land (4000.0 in 1934 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), and the seller executed a deed to Fred Oyama, Kajiro's son (who was six years old at this time). Six months later, Kajiro petitioned the Superior Court of San Diego County to be appointed Fred's guardian, stating that Fred owned the six acres (24,000 m2). The court permitted that. The land parcel was expanded by an adjoining two acres (8,000 m2) in 1937. While the 1920 Alien Land Law required all guardians of property belonging to minor children of ineligible aliens file an annual report to the state, Kajiro Oyama did not do so until the date of the trial. In 1942, Fred and his family were displaced along with all other Japanese persons in the area. In 1944, the State of California filed a petition to declare an escheat of the eight acres (32,000 m2) of land on the ground that the purchases made in 1934 and 1937 had been made with intent to violate and evade the Alien Land Law.
Мемлекеттік сот ісін жүргізу
Сот төрелік органы Кажиро Ояманың, әкесінің, жерді пайдалануға құқығы болғанын және 1934 және 1937 жылдарғы жерді берулердің мүлікті мемлекетке өту рәсімінен қашу мақсатымен жасалған алдаушылық әрекеттер екенін анықтады. Сот мемлекет пайдасына шешім шығарып, «Шеттік жер заңына» сәйкес, 1934 және 1937 жылдарғы заңсыз аударымдар күнінен бастап жер учаскелері мемлекетке тиесілі екенін мәлімдеді. Калифорния Жоғарғы Соты төрелік органдың дәлелдермен негізделгенін растады. Бұдан әрі, Калифорнияның ауыл шаруашылығы жерін сатып алу, беру және меншікке ие болу құқығынан құзырсыз шетелдіктерді шектеуге құқығы бар екені және Фред Ояманың конституциялық кепілдіктері бұзылмағаны туралы шешім қабылдады.
The trial court found that Kajiro Oyama, the father, had enjoyed the beneficial use of the land and that the 1934 and 1937 land transfers had been subterfuges done with intent to avoid the escheat procedure. The court ruled in favor of the state, stating that pursuant to the Alien Land Law, the parcels had vested in the state as of the date of illicit transfers in 1934 and 1937. The Supreme Court of California upheld the trial court's finding as justified by the evidence. It further ruled that California was permitted to exclude ineligible aliens from purchasing, transferring, and owning agricultural land and that Fred Oyama was deprived of no constitutional guarantees.
Винсонның көпшілік пікірі
Ояма бір мезгілде айтылған пікірлердің маңызды айырмашылықтарымен ерекшеленеді. Бас судья Винсон, Соттың пікірін білдіріп, істің фактілеріне қатаң түрде сүйенді, оның кең ауқымды салдарына көп мән бермеді. Осы істе шетелдіктерге қатысты заңдарды қолдану Фред Ояманың американдық азамат ретіндегі тең қорғалу құқығын шектегенін ашық мойындағанмен, Винсонның Жоғарғы Соттағы пікірі заңның конституциялықтығын қарастырмады, тіпті оны талқыламады. Біріншіден, Бас судья Винсон нәсілдік мәселелерде консервативті көзқарас ұстанды. Әйгілі оқиға бойынша, сот судьясы Франкфуртер 1953 жылы Бас судья Винсонның қайтысы (яғни, «Браун против Білім беру кеңесі» ісінің ортасында) – Құдайдың бар екендігіне оның куә болған жалғыз дәлел болғанын айтқан. Заңда нақтылықтар болмаса да, басым пікір бойынша, егер Винсон 1953 жылы Бас судья Эрл Уорренмен алмастырылмағанда, «Браун против Білім беру кеңесі» ісі басқаша шешілген болар еді. Екіншіден, 1920 жылдары Жоғарғы Сот бірнеше жер заңдарының конституциялықтығын және заңдылығын растады. Калифорнияның шетелдіктерге қатысты заңын жою үшін осы шешімдердің прецеденттерін күштен шығару қажет болар еді, бірақ Сот мұндай қадамға баруға әдетте дайын болмайды, әсіресе осыған дейінгі істерден кейін. Осы жағдайда Сот арыз берушілердің алғашқы талабына назар аудара отырып, заңның әділетсіз қолданылу мәселесін қарастырды және оның кең ауқымды салдарларын назарға алмады.
Oyama is notable for the significant differences in rendered concurrent opinions. Chief Justice Vinson, delivering the opinion of the Court, wrote strictly on the facts of the case, without giving much note to its broader implications. While freely admitting that it is apparent that the enforcement of the Alien Land Laws in that case resulted in abridgement of equal protection afforded to Fred Oyama by his status as an American citizen, the Supreme Court's opinion rendered by Vinson did not go so far as to rule on or, in fact, even address the constitutionality of the statute. Firstly, Chief Justice Vinson was fairly conservative in issues of race. As the famous story goes, Associate Justice Frankfurter remarked that Chief Justice Vinson's death in 1953 (that is, in the middle of the Brown v. Board of Education case) was perhaps the only evidence of the existence of God he has ever witnessed. While there are of course no certainties in law, the general consensus remains that if Vinson had not been replaced by Chief Justice Earl Warren in 1953, the landmark Brown v. Board of Education case would have been decided differently. Secondly, in the 1920s, the Supreme Court upheld the constitutionality and validity of several land laws. Invalidating the California Alien Land Law would have required overturning the precedents of those decisions, something that the Court is typically loath to do, especially so shortly after the earlier cases. In this case, the Court was able to address the unfairness of the application of the law by focusing on the petitioners first contention and effectively ignore the broader implications.
Қаралардың келісімі
Сотталушы судья Хьюго Блэк қысқа, бірақ маңызды пікір жазды, оған судья Уильям Дуглас қосылды. Онда ол Соттың шешімімен және пікірімен келіскенімен, бұрынғы шешімді кеңірек негізде кері қайтаруды қалағанын айтты. Оның пікірінше, "Калифорния шетелдіктерге қатысты заңының негізгі ережелері Конституцияның 14-ші түзетуіне сәйкес тең қорғалу құқығын бұзады және шетелдіктердің иммиграциясын және осы елге келгеннен кейінгі құқықтарын реттейтін федералдық заңдар мен халықаралық келісімдерге қайшы келеді". Ол бұдан әрі заңда жапондықтар туралы тікелей айтылмағанын, сондай-ақ оның шарттары басқа елдерден келген аз ғана шетелдіктерге де қатысты болғанын, бірақ заңның салдары жапондықтарға қатысты кемсітушілікке әкеп соқтыратынын атап өтті. Оның айтуынша, егер 14-ші түзетутің бір ғана күмәндісіз мақсаты болса, онда ол штаттардың нәсіліне немесе тері түсіне байланысты кейбір топтарға басқа топтардың иеленіп отырған құқықтарын, жеңілдіктерін және мүмкіндіктерін жоққа шығаруына жол бермеу үшін жасалған. Бас судья Винсонмен келіспей, судья Блэк "осы елде тұратын жапондықтарға қатысты кемсітушілік тудыратын штаттық жер заңдарын қолдаған осы Соттың бұрынғы шешімдерін қазір жоққа шығаратынын" нақты жазды.
Associate Justice Hugo Black wrote a brief yet notable opinion, with Justice William Douglas joining, in which he noted that while he concurred with the Court's judgment and opinion, he would prefer to reverse the previous judgment on broader grounds. In his view, the "basic provisions of the California Alien Land Law violate the equal protection clause of the Fourteenth Amendment and conflict with federal laws and treaties governing the immigration of aliens and their rights after arrival in this country." He noted further that though the statute did not specifically refer to Japanese residents and though its terms also apply to a small number of aliens from other countries, the effect of the law was to discriminate against Japanese. He stated that if there is only one purpose of the Fourteenth Amendment of which there can be no doubt, it is that it was designed to prevent states from denying some groups because of their race or color any right, privileges, and opportunities that are enjoyed by other groups. Disagreeing with Chief Justice Vinson, Justice Black wrote specifically that he "would now overrule the previous decisions of this Court that sustained state land laws which discriminate against people of Japanese origin residing in this country."
Мерфидің келісімі
Сотталған судьяның орынбасары Франк Мерфи, судья Ратледж та оған қосылды, ең құштар пікірін жеткізді. Ол Калифорния штатының шетелдіктерге қатысты жер заңының АҚШ Конституциясына сәйкес келіп-келмейтіні, штаттың шетелдіктерге жер сатып алуын тыйым салу құқығы бар ма және мұндай тыйымның Конституцияның он төртінші түзетуіне сәйкес келіп-келмейтінін сұрақ қоюдан бастады. Судья Мерфи бұл сұрақтарға "теріс жауап беру Конституцияның расизмге деген кескілесімді қарсылығымен анықталады, ол қандай да бір жамылғы немесе маскировкамен келсе де" деп жауап берді. Ол Калифорния штатының шетелдіктерге қатысты жер заңын "расалық кемсітуден басқа ештеңе емес" деп атады және оның "конституциялық айыпталуға лайық екенін" мәлімдеді. Көпшіліктің тең қорғалу принципін қолданумен қатар, судья Мерфи АҚШ-тың Біріккен Ұлттар Ұйымының Жарғысын ратификациялауын заңның конституциялық еместігіне баламалы негіз ретінде келтірді: Сонымен қатар, бұл ел жақында Біріккен Ұлттар Ұйымының Жарғысы арқылы нәсіл, жыныс, тіл және дінге қарамастан, барлық адамдардың құқықтары мен негізгі бостандықтарына құрмет көрсетуге және оларды сақтауға міндеттенді. Шетелдіктерге қатысты заң осы ұлттық міндеттемеге кедергі келтіреді. Оның Америка Құрама Штаттары ратификациялаған және қабылдаған Жарғыға қайшы келуі – осы заңды айыптаудың тағы бір себебі.
Associate Justice Frank Murphy, with whom Justice Rutledge concurred, delivered the most impassioned opinion. He opens by asking whether the California Alien Land Law was consistent with the U. S. Constitution, whether a state can prohibit aliens from acquiring land, and whether such prohibition is permitted by the Fourteenth Amendment. Justice Murphy answers that the "negative answer to those queries is dictated by the uncompromising opposition of the Constitution to racism, whatever cloak or disguise it may assume." He called the California Alien Land Law "nothing more than an outright racial discrimination" that "deserves constitutional condemnation." In addition to applying the Equal Protection analysis of the majority, Justice Murphy also invoked the U. S. ratification of the United Nations Charter as an alternative basis for the statutes' unconstitutionality:Moreover, this nation has recently pledged itself, through the United Nations Charter, to promote respect for, and observance of, human rights and fundamental freedoms for all without distinction as to race, sex, language and religion. The Alien Law stands as a barrier to the fulfillment of that national pledge. Its inconsistency with the Charter, which has been duly ratified and adopted by the United States, is but one more reason why the statute must be condemned.
Ридтің келіспеушілігі
Сот судьясы Рид, судья Бертонмен бірге, соттың шешімімен келіспеді. Рид судьясы Калифорния штатының шетелдіктерге жер меншігін шектеу заңдарының америкалық азамат Фред Оямаға қатысты кемсіту тудырғаны туралы соттың пікірімен келіспейтінін мәлімдеді.
Associate Justice Reed, joined by Associate Justice Burton, dissented from the Court's decision. Justice Reed stated that he disagreed with the Court's opinion that the Alien Land Laws of California discriminated against Fred Oyama, an American citizen.
Джексонның қарсылығы
Сот судьясы Джексон өзінің келіспеушілік пікірінде, сот Шетелдік жер заңын қолдағандықтан, оның заңды түрде күшіне енуінен туындаған үкімді логикалық тұрғыдан күштен шығара алмайтынын жазды. Одан әрі, Калифорния штатының белгілі бір шетелдіктерге жер меншігіне ие болуын тыйым салуға құқығы бар деп қабылданса, штаттың тиісті заңдарды айналып өтуден жеке тұлғаларды қорғау үшін заңдарын өзгертуге де құқығы болуы керек екенін атап өтті.
Associate Justice Jackson wrote in his dissenting opinion that since the Court upheld the Alien Land Law, it could not logically set aside the judgment that resulted from its valid enforcement. He noted further that since California was accepted to be allowed to forbid certain aliens from owning land, the state should also be accepted to be empowered to modify its laws to preclude individuals from circumventing the relevant statutes.
Кейінгі сот үкімдері
Ояма ісі 1913 және 1920 жылдарғы Калифорния штатының шетелдіктерге жер меншігін шектеу заңдарын күштен жоймаса да, бұл іс маңызды прецедент құрды. Ояма шешіміне ден қойып, Калифорния Жоғарғы соты Сей Фуджии мен Калифорния штаты арасындағы істе (Sei Fujii v. California, 38 Cal.2d 718, 242 P.2d 617, 1952) аталған заңдарды конституцияға қайшы деп таныды, ал Калифорния штаты оларды 1956 жылы толығымен жойды.
Although the Oyama case did not strike down the 1913 and 1920 California Alien Land Laws, it nonetheless proved to be an important precedent. In part relying on the Oyama decision, the California Supreme Court found the Alien Land Laws unconstitutional in Sei Fujii v. California, 38 Cal.2d 718, 242 P.2d 617 (1952), and California finally repealed them in 1956.