Кіріспе
Американдық ақын Жан Гарриг (8 желтоқсан 1912 – 27 желтоқсан 1972) – американдық ақын. Өмірі барысында ол Гуггенхайм стипендиясын алды және Ұлттық кітап сыйлығына үміткер болды.
Jean Garrigue (December 8, 1912 – December 27, 1972) was an American poet. In her lifetime, she received a Guggenheim Fellowship and a nomination for a National Book Award.
Өмір
Жан Гарриг Гертруда Луиза Гарригус болып дүниеге келді. Ол 1912 жылы туған, бірақ кейіннен 1914 жылғы туған деп көрсетті. Оның Марджори есімді әпкесі және Росс есімді інісі болған. Гарриг өмірінің көп бөлігін Индианаполисте өткізіп, 1931 жылы Шортридж орта мектебін бітірді. Батлер университетінде оқығаннан кейін, 1949 жылы Яддода кездескеннен бастап Жозефина Хербстпен 1969 жылы қайтыс болғанға дейін қарым-қатынаста болды. Олар жылдар бойы мыңдаған хат алмасып, Гарриг жиі Гербсттің Пенсильвания штатындағы фермасында қонақтап тұратын. Гарриг Марианна Мур және Делмор Шварцпен де хаттармен алмасты. Ол сондай-ақ The New Leader, The New Republic, Saturday Review of Literature, The Kenyon Review, Tomorrow, Botteghe Oscure, Poetry, Commentary, Arts Magazine және New York Herald Tribune сияқты бірнеше басылымдарға материалдар жариялады. Оның шығармаларының бірі, Гербст Париждегі "Хелветия" қонақ үйінде танысқан адамдар туралы болғанымен, көбінесе Гарригтің Эрвиннадағы Гербстпен өткізген уақытына негізделген. Ол Рокфеллер қоры, Гуггенхайм мұражайы, Ұлттық өнер және әдебиет академиясы, The Hudson Review және Радклифф институтымен марапатталды. Гарриг ағылшын тілі, шығармашылық жазу және поэзия пәндерін бірнеше университеттерде оқытты, соның ішінде Айова университеті, Бард колледжі, Куинс колледжі, New School, Колорадо университеті, Смит колледжі және Вашингтон университеті. Оқытумен қатар, Гарриг бірнеше мекемеде поэзиямен айналысатын қызметкер болды, мысалы, Калифорния университетінде, Риверсайдта 1972 жылдың көктемінде; ол денсаулығы нашарлағанға дейін сол күзде Род-Айленд колледжінде сабақ берді. Гарригтің шығармаларын зерттеген Ли Аптонның еңбегі 1991 жылы жарық көрді. Оның өлеңдерінің күштілігі мен күрделілігі туралы Рэндалл Джаррелл оның туындыларында "күнделіктің жеке және сенімді ерекшелігі" бар екенін айтты, ал көптеген басқалар оның бірегейлігі мен ерекшелігін атап өтті. Стэнли Куниц Гарригті "өнері шектен шығу арқылы даналық сарайына жететін жолды таңдаған" ақын ретінде сипаттады. Ол біздің экстазды өз үйіне айналдырған жалғыз лирикалық ақын еді. Бон Август былай деп жазды: "Гарриг – «қиын» ақын, оқырманға қойылатын формальды талаптарымен қиын, сонымен қатар поэзиясына қоятын талаптарымен де қиын: оның өткендегі оңай формулаларын, ыңғайлы түсініктерін немесе тез пішілген жауаптарды бір нәрсенің шындығына жеткізу". Джейн Мейхолл оның "өзін қауіпті терең деңгейлерге" жетелейтін құштарлығын атап өтті. Гарриг поэзиялық мектепке немесе бағытқа жатпады; Теодор Ротке ол өзі білетін кез-келген ақыннан поэзиялық сезіміне көбірек сенетінін айтты.
After meeting at Yaddo in 1949, Garrigue maintained a relationship with Josephine Herbst that lasted until Herbst died in 1969. The two exchanged thousands of letters over the years, and Garrigue frequently stayed at Herbst's farm in Erwinna, Pennsylvania. Garrigue also exchanged letters with Marianne Moore and Delmore Schwartz. She also contributed to several publications, including The New Leader, The New Republic, Saturday Review of Literature, The Kenyon Review, Tomorrow, Botteghe Oscure, Poetry, Commentary, Arts Magazine, and the New York Herald Tribune. was based on people Herbst met while staying at the Hotel Helvetia in Paris but was more likely based on Garrigue's stays at Erwinna with Herbst. She was also awarded and honored by the Rockefeller Foundation, Guggenheim Museum, National Academy of Arts and Letters, The Hudson Review, and Radcliffe Institute. Garrigue was a teacher of English, creative writing, and poetry at several different universities, including the University of Iowa, Bard College, Queen's College, the New School, the University of Colorado, Smith College, and the University of Washington. Along with teaching, Garrigue was poet in residence for several institutions, including the University of California, Riverside, where she was resident in the Spring of 1972; she taught at Rhode Island College that fall until her health entered terminal decline. A critical study of Garrigue's work was published by Lee Upton in 1991. Of the intensity and challenging nature of her poems, Randall Jarrell said that her work had "the guaranteeing and personal queerness of a diary," and many others have remarked on its uniqueness and strangeness. Stanley Kunitz described Garrigue as one "whose art took the road of excess that leads to the palace of wisdom. She was our one lyric poet who made ecstasy her home." Bonne August wrote that "Garrigue is a 'difficult' poet, difficult in the formal demands she makes on the reader; difficult, too, in the demands she makes on her poetry: to take her past easy formulations, comfortable insights, or glib prescriptions, to the truth of a thing." Jane Mayhall noted her drive to the "dangerously deep levels of self." Garrigue did not belong to a poetic school or movement; Theodore Roethke stated she trusted her poetic instincts more than any poet he knew.