Америка Құрама Штаттарының көлік жұмысшылары кәсіби одағы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының кәсіподақ одағы

Transport Workers Union of America (TWU) – 1934 жылы Нью-Йорк қаласындағы метро қызметкерлері құрған, кейіннен басқа қалалардағы, әсіресе АҚШ-тың шығысындағы көлік қызметкерлерін өкілдік ету үшін кеңейтілген АҚШ-тың кәсіподақ одағы. Бұл мақалада бас кәсіподақ және оның ең ірі жергілікті ұйымы, 100-ші жергілікті ұйым, Нью-Йорк қаласының көлік қызметкерлерін өкілдік етеді. TWU AFL–CIO мүшесі. TWU белсенділігімен және солшыл саясатымен танымал болды және Өнеркәсіптік ұйымдар конгресіне қосылған алғашқы одақтардың бірі болды. Оның президенті Майк Квилл, суық соғыстың басында бұрынғы коммунистік одақтастарынан бас тартып, CIO-дан шығарылудан сақтады. TWU 1945 жылы әуе компанияларының қызметкерлерін өкілдік етуді бастады, ол Майамидегі Pan American World Airways әуе компаниясының жердегі қызметкерлерін ұйымдастырды; содан кейін ол бортсеріктері мен әуе компаниясының техникалық қызметкерлерін де өкілдік етті. 1970 жылдары American Airlines әуе қызметкерлері өздерінің кәсіподағын – Кәсіби әуе қызметкерлері қауымдастығын құрды. TWU American Airlines, United Airlines, Southwest Airlines және Alaska Airlines сияқты бірнеше әуе компанияларының жердегі қызметкерлерін, техникалық қызметкерлерін, бортсеріктерін және басқа да қызметкерлерін өкілдік етеді. Сондай-ақ, Amtrak, Conrail және бірнеше шағын, қысқа желілік тасымалдаушылардың қызметкерлерін де өкілдік етеді. TWU 1954 жылы теміржол қызметкерлерін өкілдік етуді бастады, ол Америка Еңбек Федерациясындағы теміржол бауырластарына қарсылас ретінде 1943 жылы CIO құрған Біріккен теміржол жұмысшыларын ұйымдастыру комитетіне қосылды.

Танылуды жеңу

Одақ 1937 жылдың 23 қаңтарына дейін шыдамды ұйымдастыру жұмысын жалғастырды, содан кейін БМТ Бруклиндегі Кент-авенюдегі электр стансасында екі одақ мүшесін одақтық белсенділігі үшін жұмыстан шығарды. Сол кезде ТЖО-да 500-ден астам жұмысшының арасында бар болғаны 35 мүше болды. Бірақ екі күннен кейін, сағат 15:00-де, барлық 498 жұмысшы, барлығы ТЖО белгілерін тағып, отырып ереуіл бастады, басшылық жұмыстан шығарылған жұмысшыларды қайта жұмысқа алғанша стансаны басып алды. Басқа БМТ қызметкерлері стансаның сыртында пикет ұйымдастырып, полицияның стансаны қайтарып алу әрекеттерінен қорғады, сонымен қатар ішкі жұмысшыларды Бөлшек сауда қызметкерлері одағы арқылы тамақпен қамтамасыз етуге көмектесті. Одан кейін одақ БМТ-ға соңғы мерзім қойды: жұмыстан шығарылған үш инженерді ертеңгі сағат 6:00-ге дейін қайта жұмысқа қабылдамаса, жүйеге электр қуатын тоқтатып, 2 400 000 БМТ жолаушысына әсер етеді. БМТ мерзімнен жарты сағат бұрын бас иді және одақтың қызметкерлерінің ресми өкілі ретінде танылу туралы талабын талқылау үшін кездесуге келісті. Одақ бұл талап бойынша жеңіске жетпесе де, Кент-авенюдегі жеңісі оны осы жұмысшылардың де-факто өкілі етіп бекітті, ал уақыт өте келе – барлық БМТ қызметкерлерінің өкілі болды. Бұл сонымен қатар елдегі ең ірі қалада көлік жұмысшыларына қатыгездікпен қараудың аяқталуының бастамасы болды. ТЖО машина жасаушылармен қарым-қатынасын үзді және 1937 жылдың 10 мамырында ұлттық одақ ретінде CIO-ға қосылды. Квилл О'Шианың орнына одақтың президенті болды, ал Санто хатшы-қазынашы болып тағайындалды. Одақ IRT-нің 13 500 қызметкері арасында өткен сайлауда үлкен артықшылықпен жеңіске жетті, содан кейін сол жылдың маусым айында 43 000 мүшеге дейін өсті, өйткені енді үш метро желісінің, бірнеше автобус және трамвай компанияларының, сондай-ақ жеті ірі такси компаниясының қызметкерлерінің жартысынан астамы мүше болып тіркелді. Одақ сонымен қатар БМТ қызметкерлерінің көпшілігін мойындады, бірақ бұл олар үшін қиын болды: олар өздері белгіленген өкілдер болған бөлімшелерде Локомотив инженерлері бауырластығын немесе Темір жол сигнализаторлары бауырластығын ығыстыра алмады және билет сатушылар арасында жеңіске жеткені үшін екі сайлау өткізді. Бір жыл ішінде одақтың мүше саны 8 000-нан 30 000-ға дейін өсті.

The union continued its patient organizing campaign until January 23, 1937, when the BMT fired two union members at the Kent Avenue powerhouse plant in Brooklyn for union activity. The TWU at the time had no more than thirty five members out of more than 500 workers there. Two days later, however, at 3:00 p. m., the 498 employees there, all wearing TWU buttons, began a sitdown strike, seizing control of the plant until management reinstated the workers it had fired. Other BMT employees established a picket line outside the plant and defended it from the efforts of the police to retake it, while helping to supply the workers inside with food supplied by the Retail Clerks union. The union then gave the BMT a deadline: reinstate the three fired engineers by 6:00 a. m. the next day or they would shut off the electricity for the system, affecting 2,400,000 BMT riders. The BMT folded a half hour before the deadline and agreed to meet to discuss the union's demand for recognition as the exclusive bargaining representative of its employees. While the union did not win that demand, its victory at Kent Avenue established it as the de facto representative of these workers and, in time, all of the BMT's employees. Also, this marked the beginning of the end of the harsh treatment of transit workers in the nation's largest city. The TWU severed its relations with the Machinists and joined the CIO as a national union on May 10, 1937. Quill had already replaced O'Shea as President of the union, while Santo became its Secretary Treasurer. The union won an NLRB conducted election among the IRT's 13,500 employees by a landslide in May, then grew to 43,000 members by June of that year, as it now had more than half of the employees of all of the three subway lines, several bus and streetcar companies and seven major taxicab companies signed up as members. The union also won recognition for most of the BMT's employees, although they found this more difficult: they were not able to displace either the Brotherhood of Locomotive Engineers or the Brotherhood of Railway Signalmen in the units in which they were the established representative, and took two elections to win among the ticket sellers. The union had grown from 8,000 to 30,000 members in a year.

Мемлекеттік меншік

Көп ұзамай кәсіподақ жаңадан алған мәртебесіне қарсы шықты – IRT және BMT қызметкерлерінің өкілі ретінде, қала 1938 жылы осы желілерді сатып алғанда. Кәсіподақ кішкентай тәуелсіз метро жүйесін (IND) басқаратын қалалық көлік басқармасының жеке желілер сияқты кәсіподақтарды елемейтінін анықтады, тіпті үш мүшесінің екеуі саясатқа кірмес бұрын кәсіподақ ортасында болған. Мэр Фиорелло Ла Гуардия, ол жиырма жыл бұрын жеке практикада адвокат ретінде Амалгаматталған киім жұмыскерлерін өкілдік еткен және Нью-Йорк мэрі лауазымына үміткерлік үшін еңбек қолдауын алған, сондай-ақ қала қызметкерлерінің кез келген одағына қарсы болды, олар оның еркіне бағынбады және оны жасай алатындарды жек көреді. TWU, Amalgamated Association бірлестігімен бірлесіп, IND қызметкерлерін қай кәсіподақ өкілдік етуі керектігін анықтау үшін сайлауда жеңіске жетсе де, басқарма онымен сауда-саттық жасаудан бас тартты. Ла Гуардия теміржолшылардың бауырластығын автокөлікшілердің атынан шақырды, бірақ NAACP-тің Рой Уилкинс бұл бауырластықтың афроамерикалық жұмысшыларға қосылуға рұқсат бермейтінін, ал TWU-ның рұқсат еткенін көрсеткенде, кері шегінуге мәжбүр болды. Алайда, кәсіподақтың IND-ға қатысты ұйымдастырушылық әрекеті ресми қарсылықтарға тап болып, тоқтап қалды. Қаланың IRT және BMT сатып алу жоспары одан да үлкен проблемаларға әкелді, өйткені қала болашақ жұмыс беруші ретінде тек TWU-ді танудан ғана емес, сонымен қатар мемлекеттік қызметкерлер үшін ұжымдық келіссөздер орынсыз деп дәлелдеді. Сонымен қатар, мемлекеттік меншік жабық дүкенді де, ереуілге шығу құқығын да заңсыз етеді. Өзінің өмір сүруіне қауіп төндірген кәсіподақ, егер қала әкімі бұл жоспарды жүзеге асырса, жұмыс тоқтатамыз деп қорқытты. Ұлттық CIO-ның қолдауымен кәсіподақ өзінің ұжымдық келісімдерін және IRT және BMT қызметкерлерін өкілдік ету құқығын сақтай алды, 1940 жылы қала бұл жүйелерді өз қолына алғаннан кейін. Көп ұзамай кәсіподақ мыңдаған қызметкерлерге мемлекеттік қызмет жүйесін құрудың ерекше проблемаларымен күресіп, қаланың жаңа натурализация және медициналық талаптарын орындауда қиындықтарға тап болған мыңдаған жұмысшыларға өкілдік берді. Бірақ кәсіподақ мүшелері арасында нақты саны жағынан да, жабық дүкенді жоғалтқаннан кейін нақты қолдау жағынан да жоғалды, өйткені көптеген жұмысшылар, олар мүшелері болып қалған болса, кәсіподақты қазірдің өзінде маңызды емес деп санайды, өйткені олар мемлекеттік қызмет мәртебесіне кепілдік берген жұмыс қауіпсіздігіне ие болды және кәсіподақ ереуілге шығу құқығын жоғалтты. Алайда кәсіподақ соңғы пунктті мойындамады. 1941 жылдың басында жеке меншік автобус компанияларына қарсы даулы ереуілде жеңіске жеткеннен кейін, оның барысында Ла Гуардия компаниялар жұмыс істеуге тырысқан жағдайда полиция күзетшілерін ереуілге жіберу жоспарларын жариялағаннан кейін, кәсіподақ егер кәсіподақтың осы қызметкерлерді өкілдік ету немесе олардың келісімшарттық құқықтарын қайтарып алу құқығын дауласа, қалаға қарсы ереуілге дайындық жасады. Ла Гуардия полиция департаментіне ереуіл болған жағдайда метроны басқару жоспарларын әзірлеуді және жұмысшылардың транзиттік жабдықтарды қараусыз қалдыруды қылмыс деп санайтын заңнаманы қолдауды тапсырды. Ла Гуардия одан әрі барып, жұмысшылар өздерін білдіретін ұйымдарды таңдай алатынын, ал қаланың бұл ұйымдарды жұмысшылардың жалғыз өкілі ретінде тануға немесе олармен ұжымдық келіссөздер жүргізуге міндетті емес екенін мәлімдеді. Ақырында қарсыластар өздерінің келіспеушіліктерін шешті, бірақ өте түсініксіз жолмен, делдалдар арқылы, нақты мәселелерді шешпей-ақ. Рузвельт әкімшілігі мен CIO ұлттық басшылығының араласуымен қала 1941 жылдың маусым айында Ла Гуардия мен CIO-дан Филип Мюррейдің арасында алмасылған телеграммалар сериясында TWU-мен жасалған ұжымдық келісімшарттар бойынша статус-квоны сақтауға келісті, бірақ олар болашақта сауда-саттық жасай ма, жоқ па, келіспеуге келісті. Тараптар сондай-ақ практикалық мәліметтер бойынша да келіспейді: қала жоғарылатулар мемлекеттік қызмет талаптарына сәйкес жасалатын болады деген ұстанымға келді, CIO аттану ережелері әлі де қолданылады деген ұстанымға келді. Одақ аман қалып қана қоймай, келесі төрт жылда транзиттік жұмысшылар арасында жоғалтқан жердің көп бөлігін қайтарып алды.

The union soon faced a serious challenge to its newly won status as representative of the employees of the IRT and BMT when the City bought those lines in 1938. The union had already discovered that the City Board of Transportation, which ran the smaller Independent Subway System (IND), was as dismissive of unions as the private lines, even though two of the three members had union backgrounds before they entered politics. Mayor Fiorello La Guardia, who had represented the Amalgamated Clothing Workers as a lawyer in private practice twenty years earlier, and who had received labor's support in running for Mayor of New York, was likewise hostile to any union of city employees that could not be bent to his will and contemptuous of those that could. Even though the TWU, in coalition with the Amalgamated Association, swept the election to determine which union should represent the IND's employees, the Board refused to bargain with it. La Guardia invited the Brotherhood of Railroad Trainmen to represent the motormen, but had to retreat when Roy Wilkins of the NAACP pointed out that this brotherhood did not allow African American workers to join, while the TWU did. The union's organizing drive on the IND, however, stalled in the face of official opposition. The City's plan to buy the IRT and BMT threatened even greater problems, however, since the City, as prospective employer, not only threatened to refuse to recognize the TWU, but argued that collective bargaining was inappropriate for civil service employees. In addition, public ownership would make both the closed shop and the right to strike unlawful. The union, faced with a challenge to its very existence, threatened to strike if the Mayor went through with this plan. With the support of the national CIO, the union was able to maintain its collective bargaining agreements and the right to represent the IRT and BMT employees after the City took over those systems in 1940. The union soon found itself struggling with the special problems of creating a civil service system for thousands of employees, while providing representation for thousands of workers who faced problems with meeting the City's new naturalization and medical requirements. But the union lost ground among its members, both in terms of actual numbers after it lost the closed shop and in terms of actual support, since many workers who may have remained members saw the union as less important now that they had the seeming job security that civil service status promised and the union had lost the right to strike. The union did not, however, concede the last point. After winning a contentious strike against the privately owned bus companies in early 1941, during which La Guardia had announced plans to have the police guard strikebreakers in the event that the companies attempted to operate, the union made public preparations for a strike against the City if it challenged the union's right to represent these employees or to roll back their contract rights. La Guardia responded by directing the Police Department to develop plans to run the subways in the event of a strike and supporting legislation that made it a crime for workers to leave transit equipment unattended. La Guardia went further and announced that while workers could choose organizations to represent them, the City had no obligation to recognize those organizations as the exclusive representative of those workers or to engage in collective bargaining with them. In the end the adversaries resolved their differences, but in a very ambiguous way, through intermediaries, without actually settling the key issues. With the intervention of the Roosevelt administration and the national leadership of the CIO, the City agreed, in a series of telegrams exchanged in June, 1941 between LaGuardia and Philip Murray of the CIO, to maintain the status quo under the collective bargaining agreements with the TWU that the City had assumed, while agreeing to disagree as to whether they would bargain in the future. The parties also differed on practical details: the City took the position that promotions would be made according to Civil Service requirements, the CIO took the position that seniority provisions would still govern. The union not only survived, but regained much of the ground it had lost among transit workers during the next four years.

Ішкі және сыртқы қысымдар

Сонымен қатар, кәсіподақ Ла Гвардияға қарсы күресіп жатқанда, оны кәсіподақ ішіндегі наразылар, Католик кәсіподақтар қауымдастығы және оған қарсы басқа кәсіподақтар да сынға алды. CPUSA-ның ресми аппарат пен қызметкерлері арасындағы үстемдігі негізгі мәселе болып тұрды. Квилл мен кәсіподақ басшылығы, CPUSA-ның сыртқы саясатындағы өзгерістерге ілесіп, қарсыластарына қажетті барлық мүмкіндіктерді ұсынды. 1939 жылғы Молотов-Риббентроп пактісінен кейін олар соғысқа дайындық саясатын ұстанды, ал 1941 жылы Совет Одағына нацистік Германия шабуыл жасағаннан кейін наразылық акцияларына қарсы шықты. Алайда, АҚШ-тың соғысқа қатысуы осы келіспеушіліктердің көп бөлігін тегістеді, тіпті Ла Гвардия әкімшілігімен арадағы дауларды азайтып, бұрынғы ықпалын қайтару арқылы Үлкен Халық фронты коалициясын жаңғыртты. Квилл ішкі сыншыларын жою үшін жүзден астам қарсыласына қарсы кәсіподақтық шаралар қолданды. Кәсіподақ сондай-ақ, Американың Көміршілер одағының 50-ші округінің, көмір шахталарынан шалқап жатқан пайдалы қазбаларды өңдейтін жұмысшыларды және басқа да қалалық жұмысшыларды ұйымдастыру арқылы TWU-ны ығыстыруға жасаған біршама әрекетін тоқтатты. Кәсіподақ афроамерикандық қауымдастықпен байланысын нығайтты. Көптеген ақ нәсілді мүшелерінің арасында афроамерикандықтарға қатысты жұмысқа орналасудағы кемсітушілікке қарсы күреске кедергі келтіргеніне қарамастан, кәсіподақ NAACP, Ұлттық негрлер конгресі және Адам Клейтон Пауэлл кішімен бірлесіп, жеке меншік автобус компанияларына және басқа да көлік компанияларына афроамерикандықтарды жүк тасушы және ауыр жөндеу жұмыстарынан басқа лауазымдарға орналасуға рұқсат беру үшін қысым жасады. 1941 жылы кәсіподақ компаниялармен келісімге келіп, афроамерикандық механиктер мен жүргізушілерді жұмысқа алу үшін квоталар белгілеуді талап етті, бұл осы лауазымдардан афроамерикандықтарды тарихи түрде шеттетуді жоюға бағытталған шара болды. Кәсіподақ сондай-ақ, ұлттық заңнаманы қабылдауды және өз қатарындағы расизммен күресуді талап ететін, күшті азаматтық құқықтар платформасын қабылдады.

Кеңейту

Көп ұзамай одақ шығыстағы Филадельфия мен Бостон (Массачусетс штаты) және одан әрі Чикаго, Сан-Франциско, Акрон (Огайо штаты) және Луисвилл (Кентукки штаты) қалаларындағы көлік жұмыскерлерін өкілдік ету үшін кеңейді. Филадельфиядағы ұйымдастыру жұмысы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өткен, ерекше қиын болды: қолданыстағы кәсіподақ – Филадельфия жылдам көлік қызметкерлерінің одағы, және TWU-дың AFL қарсыласы – Амалгамат Ассоциациясы, көптеген ақ жұмыскерлердің үкіметтің қараларға қарсы жұмысқа қабылдаудағы кемсітушілікті жою туралы бұйрығына наразылығын пайдаланып, TWU-ға дауыс беру «қараларға жұмыс алуға дауыс беру» дегенді білдіреді деп мәлімдеді. AFL ұйымдастырушылары TWU жиналыстарын бұзды және бірнеше жағдайда TWU жақтастарын ұрып-соқты. Дегенмен, TWU 1944 жылдың 14 наурызындағы сайлауда жеңіске жетті және көп ұзамай 9000 жұмыскерді қамтитын ұжымдық шартқа қол қойды. Бірақ сайлаудан кейін де интеграцияға қатысты даулар тоқтамады; керісінше, PRTEU-ның бірқатар басшылары, енді тек компанияның кеңсе қызметкерлерін өкілдік ететін, компания сегіз қара жұмыскерді локомотившілер ретінде оқыта бастағанда, TWU-дың қарсылығына қарамастан, көлік компаниясының жұмысын тоқтатуға әкеп соққан ереуіл ұйымдастырды. Рузвельт әкімшілігі соғыс өндірісіне кедергі келтіретін ереуілге тап болды және компания мен жергілікті биліктің бейжайлығына ашуланып, жүйені күзету және қажет болған жағдайда оны іске қосу үшін әскер жіберді, сондай-ақ ереуілшілерді әскерге шақырумен қорқытты. Ереуіл екі аптадан кейін, 1944 жылдың 17 тамызында, үкімет ереуіл жетекшілерін қамауға алғаннан кейін тоқтап қалды.

Одақ сонымен қатар Бруклин Юнион Газ компаниясының қызметкерлері оған қосылуға дауыс берген кезде, көлік компанияларынан тыс коммуналдық қызметкерлерді де өкілдік етуді бастады. Алайда, бірнеше жылдан кейін, CIO жаңа құрылған Американың коммуналдық қызметкерлеріне осы салаға билік берген кезде, бұл салада ұйымдастыру мүмкіндігінің көп бөлігін жоғалтты. 1945 жылы TWU өзінің құзыретін кеңейтіп, сол кездегі АҚШ-тың ең ірі әуе компаниясы – Pan American Airways компаниясының Майамидегі жер сервисі қызметкерлерін өкілдік етуге кірісті. Көп ұзамай одақ Pan Am компаниясының механиктерін, инженерлерін, бортсеріктерін және басқа да қызметкерлерін, American Airlines компаниясының механиктерін және флот сервисі қызметкерлерін, сондай-ақ бірқатар басқа әуе компаниялар мен техникалық қызмет көрсету мердігерлерінің қызметкерлерін ұйымдастырды. TWU-дың Теміржол бөлімі 1943 жылы CIO ұйымдастыру комитеті ретінде құрылды. Ол алғаш рет Пенсильвания теміржолында бекітілді. Комитет 1954 жылдың қыркүйек айында TWU-мен бірігуге бір ауыздан келісті. TWU 1960 жылы Пенсильвания теміржолына қарсы ереуілге басшылық етті.

Коммунистік партиядан шығу

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін коммунистік партия басшылығындағы кәсіподақтарға қысым күшейді. Бұл қысым ең қатты TWU-ға тиді: үкімет Сантоны иммиграциялық заңдарды бұзғаны үшін тұтқындады және оны елден шығару (депортациялау) ісін бастады. Сонымен қатар, Квиллге Коммунистік партияның саяси бағытын қабылдау қиынға соқты, себебі ол 1947 жылы жалақыны арттыру үшін қажет деп есептейтін метро тарифінің өсуіне қарсы болуды талап етті, ал Коммунистік партияның Генри Уоллес кандидатурасын қолдауы CIO-ны бөлу қаупін тудырды. Уильям З. Фостер, сол кездегі КПУА бас хатшысы, оған партияның үшінші федерация құру үшін CIO-ны бөлуге дайын екенін және оның басшысы болуға оның өзі лайықты екенін айтты. Сонда Квилл Коммунистік партиямен байланысын үзуге шешім қабылдады. Ол 1930 жылдардағы кәсіподақтың ұйымдастыру науқандары кезіндегідей, бұрынғы одақтастарын кәсіподақтан қууға да сол күшін жұмсады. 1948 жылы ол қала әкімі, яғни мэр Уильям О'Двайердің қолдауын алып, метро жұмысшыларының жалақысын айтарлықтай арттырып, мүшелер арасындағы беделін нығайтты. Бірнеше нәтижесіз ішкі күрестерден кейін, 1949 жылы Квилл жеңіске жетті, оған қарсы шыққан офицерлерді ғана емес, сонымен қатар кәсіподақтың көптеген қызметкерлерін, тіпті хатшылық қызметкерлерін де тазартты.

Соғыстан кейінгі даулар

Квилл мен ТЭО 1950-шы жылдары Нью-Йорк қаласы саясатының маңызды тұлғаларына айналды. Квилл 1930 және 1940 жылдары Америка Еңбек партиясынан қалалық кеңеске сайланған, бірақ соғыстан кейін Нью-Йорк қаласының CIO қалалық кеңесінің төрағасы болғанда және Нью-Йорк саясатындағы ірі тұлғаға айналғанда одан да зор ықпалға ие болды. Ол Роберт Ф. Вагнердің Нью-Йорк мэрі сайлау кампаниясын қолдаған негізгі тұлға болды және радикалды өткеліне байланысты Вагнердің республикалық қарсыласы мен қоғамдық бұқаралық ақпарат құралдарының қарсы пікірлеріне ұшырады. Кәсіподақ метро жұмысшыларын ереуілге шығарумен бірнеше рет қорқытса да, Вагнер әкімшілігімен әр ретте ереуілге дейін келісімге келді. ТЭО Джон В. Линдсей әкімдігімен (ол 1966 жылы қызметке кірген) бірдей сәттілікке қол жеткізе алмады. Линдсей ТЭО-ға қарсы тұруға шешім қабылдады, нәтижесінде он екі күндік ереуіл басталды. Күн сайын сегіз миллион адамды тасымалдайтын әлемдегі ең ірі метро және автобус жүйелері толық тоқтатылды. Қала соттан ереуілге тыйым салатын қаулы шығарды және Квиллді, сондай-ақ ТЭО мен ереуілге қосылған Біріккен кәсіподақтар қауымдастығының басшыларын сотқа бағынбағаны үшін түрмеге қамады. Квилл судьяның "қара халатымен өліп қалғаны жөн" деген сөзіне наразылық білдірмей, кәсіподақ үшін айлықты айтарлықтай арттыруға қол жеткізді. Алайда, судья Квиллден аман қалды, ол одақтың жеңіс тойынан екі күн өткен соң қайтыс болды. Ол Нью-Йорктегі Сент-Патрик соборында өткен қызметтен кейін жерленді, оның табыты ирланд үш түсті желегімен жабылған болатын. Хатшы-қазынашы Мэтью Гинан Квиллдің орнын басты, ал 1949 жылы тазартылғаннан кейін одаққа оралған Дуглас МакМахон жаңа хатшы-қазынашы болды. Заң шығарушы орган 1966 жылғы ереуілге Тейлор заңымен жауап берді, ол мемлекеттік қызметкерлердің ереуілі кезінде автоматты жазалардың бірқатарын белгіледі. Алайда, кәсіподақ 1966 жылғы ереуілде көрсеткен күшін пайдаланып, қаламен келесі келіссөздерде маңызды жеңістерге қол жеткізе алды. ТЭО 1945 жылы Pan Am компаниясында алғашқы табысынан кейін әуе компаниясы қызметкерлерін ұйымдастыруды жалғастырды. Кәсіподақ кәсіподақ ішіндегі жұмысшылардан, әсіресе білікті машина жасаушылардан, сондай-ақ сыртқы бәсекелестерден, атап айтқанда, Ұшақ механикаларының бауырластық қауымдастығынан (AMFA) ішкі сынға тап болады.

Quill and the TWU became key figures in New York City politics in the 1950s. Quill had been elected to the City Council in both the 1930s and 1940s as a candidate of the American Labor Party, but exerted even more influence after the war when he became head of the New York City's CIO City Council and a major figure in New York City politics. He was a key supporter of Robert F. Wagner Jr.'s campaign for mayor of New York and became a lightning rod, based on his radical past, for Wagner's Republican opponent and unfavorable press attention. While the union repeatedly threatened to take the subway workers out on strike, it managed to settle with the Wagner administration short of a strike on each occasion. The TWU did not have the same success with the administration of John V. Lindsay, who took office in 1966. Lindsay decided to take on the TWU, provoking a twelve day strike. The world's largest subway and bus systems, serving eight million people daily, came to a complete halt. The City obtained an injunction prohibiting the strike and succeeded in imprisoning Quill and even other leaders of the TWU and the Amalgamated Association, which joined in the stoppage, for contempt of court. Quill did not waver, saying that the judge could "drop dead in his black robes", and successfully held out for a sizeable wage increase for the union. As it turns out, however, the judge survived Quill, who died two days after the union's victory celebration. He was buried after a service at St. Patrick's Cathedral, New York, his casket draped by the Irish tricolour. Secretary Treasurer Matthew Guinan succeeded Quill; Douglas MacMahon, who had returned to the union after being purged in 1949, became the new Secretary Treasurer. The Legislature responded to the 1966 strike by passing the Taylor Law, which prescribed a number of automatic penalties in the event of a public workers' strike. The union was, however, able to use the power it had shown in the 1966 strike to make significant gains in later negotiations with the City. The TWU has continued to organize airline workers after its first success at Pan Am in 1945, The union continues to face internal challenges from workers within the union, especially skilled machinists, and from external rivals, in particular the Aircraft Mechanics Fraternal Association (AMFA).

1980 жылдар

2005 жылдың желтоқсан айында Транспорт жұмыскерлері кәсіподағының 100-ші жергілікті ұйымы (TWU) Нью-Йорк қаласында ереуіл жариялады. Метрополитендік көлік басқармасымен (MTA) жаңа шарт жасасу келіссөздері зейнеткерлік, зейнетақы және жалақыны көтеру мәселелері бойынша тоқтап қалды. Ереуіл 2005 жылдың 20 желтоқсанында, EST уақыты бойынша сағат 03:00-де басталды. Нью-Йорк қалалық транзит басқармасының және MTA автобус компаниясының көптеген қызметкерлері ереуілге қатысып, метро және автобустардағы барлық қызметтерді тоқтатты. Бірақ Спринг-Крик депосынан жүретін бағыттардағы қызмет тоқтатылмады, себебі ондағы ATU Local 1181/1061 өкілдері өткен жылы бұрынғы оператор – Command Bus Company компаниясына қарсы ереуіл жасағаннан кейін қолданыстағы шартқа ие болған еді. Миллиондаған жолаушылар қиындыққа тап болды. Ереуіл 2005 жылдың 22 желтоқсанында, EST уақыты бойынша сағат 14:35-те ресми түрде аяқталды. Қызмет түнгі уақытта жаңартты, ал 23-і күні таңғы сағатта барлық көлік жүйелері толыққанды жұмыс істеді. 2005 жылдың 27 желтоқсанында TWU-ның 100-ші жергілікті ұйымының басқару кеңесі MTA-дан 37 айлық шарт ұсынысын қабылдады. 37 айлық мерзім маңызды болды, өйткені бұрынғы шарт 15 желтоқсанда аяқталған еді, бұл мерекелік маусымның ортасында Нью-Йорк қаласының экономикасында үзіліс тудырды. Енді келесі шарт қаңтар айының ортасында аяқталады. (Дегенмен, кәсіподақ мүшелері 2006 жылдың 20 қаңтарында жаңа шартты 7 дауыс айырмасымен (11,234-ке қарсы 11,227) қабылдамады, бірақ үш айдан кейін, ұсыныс заңды түрде кері қайтарылғанына қарамастан, көпшілік дауыспен мақұлдады.) Бұл Нью-Йорк қаласының транзит басқармасына қарсы жасалған үшінші ереуіл болды. Алғашқысы 1966 жылы 12 күнге созылған ереуіл болды, ол Нью-Йорктегі Тейлор заңының қабылдануына себепкер болды. Екіншісі 1980 жылы 11 күнге созылған ереуіл еді. 2005 жылғы ереуіл, жылдың ең қарбалас сауда аптасында болғандықтан, жергілікті экономикаға елеулі әсер етті, себебі көптеген адамдар Нью-Йоркте сауда жасаудан аулақ болып, онлайн сатып алуға немесе сатып алуды кейінге қалдыруға бел буды. 2006 жылдың 10 сәуірінде судья Теодор Т. Джонс 100-ші жергілікті ұйымның президенті Роджер Туссентті он күнге түрмеге қамады, ал бір аптадан кейін кәсіподаққа 2,5 миллион доллар айып салынды және барлық мүшелерден жарнаны автоматты түрде алу тоқтатылды.

In December 2005, the Transport Workers Union Local 100 (TWU) called a strike in New York City. Negotiations for a new contract with the Metropolitan Transportation Authority (MTA) broke down over retirement, pension, and wage increases. The strike began at 3:00 a. m. EST on December 20, 2005. Most New York City Transit Authority and MTA Bus Company personnel observed the strike, effectively halting all service on the subway and buses, except for routes operated from the Spring Creek Depot, where workers represented by ATU Local 1181/1061 had a contract in force after striking against the predecessor operator, Command Bus Company, the previous year. Millions of commuters were affected. The strike officially ended at 2:35 p. m. EST on December 22, 2005. Service was restored overnight, with all transportation systems fully operational by the morning commute of the 23rd. On December 27, 2005 the executive board of Local 100 of the TWU accepted a 37 month contract offer from the MTA. The 37 month length was crucial, as the last contract ended on December 15, causing disruption of the New York City economy just in the middle of the holiday season. Now the next contract would expire in mid January. (However, the union workers rejected the new contract by 7 votes – 11,234 to 11,227 – on January 20, 2006, but overwhelmingly approved it three months later, even though the offer had been legally retracted.) This was the third strike ever against New York City's Transit Authority. The first was a 12 day walkout in 1966 which prompted the creation of New York's Taylor Law. The second was the 11 day 1980 strike. The 2005 strike, which took place during the busiest shopping week of the year, had significantly affected the local economy since many people had then chosen to avoid shopping in New York by either shopping online, or by postponing purchases. On April 10, 2006, Justice Theodore T. Jones sentenced Local 100 President Roger Toussaint to ten days in jail and a week later, the union was fined 2.5 million dollars and the automatic deduction of dues from all members was suspended.

2000 жылдар

Local 100, Нью-Йорк қаласының қызметкерлерін өкілдік ететін қоғамдық көлік кәсіподағы, әрқашан осы кәсіподақтың ең ірі және ықпалды ұйымы болды. 2000 жылдың 13 желтоқсанында қазіргі ұлттық басшылыққа қарсы оппозициядағы қатардағы мүшелер билікке келді. Бірақ, олардың бірқатар бастапқы қолдаушылары қазіргі жергілікті басшылықпен келіспей, ұжымдық келіссөздердегі жергілікті бөлімдердің жұмысына сын көзбен қарайтын жаңа ұйым құрды. 2005 жылдың 16 желтоқсанында Нью-Йорк қаласының Метрополитендік көлік басқармасымен (MTA) келіссөздер нәтижесіз аяқталғаннан кейін, TWU-ның 100-ші жергілікті бөлімі екі жеке автобус бағытындағы жұмысты тоқтатып, ереуілді басқа автобустар мен пойыздарға таратумен қорқытты. Ереуілдің соңғы мерзімі 20 желтоқсанға дейін, сағат 12:01-ге дейін ұзартылды, ал TWU 19 желтоқсан күні сағат 23:00 шамасында MTA-ның соңғы келісімшарт ұсынысын қабылдамады. Мерзім өткен соң, TWU-ның 100-ші жергілікті бөлімінің президенті Роджер Туссент 20 желтоқсан күні сағат 03:00-де 2005 жылғы Нью-Йорк қаласының көлік ереуілінің басталғанын жариялады. Бұл ереуілге TWU-ның халықаралық басшылығы қарсы болды және ол Нью-Йорк штатының Тейлор заңына қайшы келетін болғандықтан заңсыз деп танылды. Басты мәселе жалақы емес, зейнетақы төлемдері болды. Қазіргі таңда, жұмысшы 25 жыл жұмыс істегеннен кейін 55 жасында жалақысының жартысын ала отырып зейнеткерлікке шыға алады. Annuity2000 Merged Gender Mod 1 Life кестесін пайдаланып, есептеу үшін жасты 2 жылға артқа жылдырып, жалақыны жыл сайын 3,5%-ға арттырып, 5,0%-дық пайыздық мөлшерлеме қолданғанда, қазіргі зейнетақы жүйесі жұмыс берушіге – салық төлеушіге – 30 жасында жұмысқа кіріп, 55 жасында зейнеткерлікке шыққан адам үшін жылына шамамен жалақысының 25,4%-ын құрайды. Егер TWU Local 100 жеңіліске ұшырап, зейнеткерлік жасы сол 30 жастағы жұмысшы үшін 62 жасқа белгіленсе, онда жылдық шығын 17%-ға төмендейді. Бұл жыл сайынғы жалақыдан 7%-дық үнемдеуге тең. Сот TWU-ны ереуілге шыққан әрбір күні үшін 1 миллион доллар көлемінде айыппұл төлеуге міндеттеді. 21 желтоқсанда судья жергілікті TWU басшыларын келесі күні сағат 11:00-де сотқа шақырды, онда жергілікті TWU президенті, хатшы-қазынашы және жазба хатшысы үшін түрмеге қамау жазасы қарастырылуы мүмкін еді. Қала әкімі Блумберг түрмеге қамау жазасын қолдамады, себебі ол TWU басшыларын шейіт еткісі келмеді. Келесі күні келіссөздер жалғасып жатқандықтан, судья келіссөздерге кедересін келтірмеу үшін TWU басшыларының сотқа келуін сағат 16:00-ге дейін кейінге шегерді. Сағат 14:30-да TWU атқарушы кеңесі жұмысшыларға ереуілді тоқтатып, жұмысқа оралуға бұйрық берді. 2006 жылдың 20 қаңтарында жұмысшылар 2005 жылғы ереуілді аяқтау үшін келісілген келісімшартты бар болғаны 7 дауыс айырмасымен қабылдамағаны хабарланды, бірақ үш айдан кейін қайта дауыс беру нәтижесінде келісімшарт көпшілік дауыспен мақұлданды. Алайда, MTA келісімшартты күштен шығарды және келіссөздерді шешу үшін міндетті төрелік сотқа жүгінді, ол 2006 жылдың 15 желтоқсанында, ереуілден бір жыл өткен соң аяқталды.

Local 100, the public transit local representing New York City employees, has always been the largest and most influential local within the union. Rank and file opponents of the current national leadership took office on December 13, 2000. Some of their original supporters have, however, broken with the current local leadership to create an organization that remains critical of the local's performance in collective bargaining negotiations. On December 16, 2005, after failed negotiations with the Metropolitan Transportation Authority (MTA) of New York City, the Local 100 of the TWU announced it will halt operations on two private bus lines and threatened to extend the strike to other buses and trains. The deadline for the strike was extended to December 20 at 12:01 a. m., and the TWU rejected the MTA's final contract offer at around 11 p. m. on December 19. After the deadline's passing Roger Toussaint, president of Local 100 of the TWU declared the start of the 2005 New York City transit strike around 3:00 a. m. on December 20. The strike, which was opposed by the international leadership of the TWU, was illegal, in violation of New York state's Taylor Law. The main issue was not wages, but Pensions. Currently, a worker can retire after 25 years at age 55 with half pay. Using the Annuity2000 Merged Gender Mod 1 Life table with ages set back 2 years, a 3.5% annual salary increase and a 5.0% interest rate for calculation purposes, the current pension costs the employer—the taxpaying public—roughly 25.4% of salary per year for someone who starts work at age 30 and retires at age 55. If the TWU Local 100 loses and the retirement age is set age 62 for that same 30 year old, then the cost per year would be 17%. This calculates to a 7% wage cut per year for every year. A court ordered the TWU to pay fines of $1 million for each day that workers were on strike. On December 21, a judge ordered the heads of the local TWU to appear in court at 11 a. m. the following day, when possible jail time would be considered for the local TWU president, secretary treasurer, and recording secretary. Mayor Bloomberg was not in favor of jail time because he did not want to turn the heads of the TWU into martyrs. With negotiations going on the following day, the judge postponed the court appearance for the TWU heads until 4 p. m. in order to let the negotiations continue. At approximately 2:30 p. m., the TWU executive board finally voted to order workers to end the strike and report back to work. On January 20, 2006, it was announced that the workers voted by a margin of only 7 votes to reject the contract that was negotiated to end the 2005 strike, but a revote was done three months later and the contract was overwhelmingly approved. However, the MTA has said the contract is off the table and sought binding arbitration in settling the negotiation, which ended on December 15, 2006, almost a year after the strike.

Кеңейту

1941 жылы Нью-Йорктің Лонг-Айленд қаласында, Огайо штатының Акроны мен Колумбусы, Небраска штатының Омахасы және Нью-Джерси штатының Хакенсак қаласындағы транзиттік жұмысшылар кәсіподаққа қосылды. Ұйымдастыруға кеткен жеті жылдық күреснен кейін, 1944 жылы Филадельфия, Пенсильвания, 1947 жылы Хьюстон, Техас және 1950 жылы Сан-Франциско, Калифорния ТДБ-ға қосылды. Энн-Арбор, Мичиган және Майами, Флорида қалалары одан кейін көп уақыт өтпей қосылды. Кәсіподақ басқа салаларды да қамтыды, атап айтқанда, теміржол және әуе көлігі салалары; сондай-ақ қоғамдық коммуналдық қызметтер мен университет қызметкерлері де одаққа қосылды. 1941 жылы Бруклин Юнион Газ қызметкерлері қосылып, екі жылдан кейін Колумбия университетінің жұмысшы табы қосылды. 1945 жылы Pan American World Airways қызметкерлері үш жылдық келіссөздерден кейін ұжымдық шартқа қол жеткізіп, TWU-ға қосылды. Бір жыл өткен соң, 1946 жылы American Airlines қызметкерлері де кәсіподаққа қосылды. 1954 жылы 1943 жылы бұрынғы CIO ұйымдастырған Біріккен теміржолшылар ұйымдастыру комитетінің мүшелері TWU-ға қосылуға дауыс берді. Бүгінде кәсіподақ Conrail, Amtrak, SEPTA, Metro North және PATH сияқты көптеген басқа теміржол компанияларының қызметкерлерін де өкілдік етеді.