Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суретші (1849–1914)
British artist (1849–1914)
Сэр Хьюберт фон Геркомер (туған кезде Хьюберт Геркомер; 26 мамыр 1849 – 31 наурыз 1914) – Баварияда туған британдық суретші, пионерлік кинорежиссер және композитор. Ол портреттер салуда, әсіресе ер адамдардың портреттерінде үлкен жетістікке жеткенімен, көбінесе кедейлердің өмірлік жағдайларын реалистік көзқараспен бейнелеген ертерек туындыларымен еске алынады. «Қиын заман» (1885; Манчестер өнер галереясы) – жол жиегіндегі күндізгі жұмысшының қайғылы отбасын бейнелейтін оның ең танымал туындыларының бірі.
Sir Hubert von Herkomer (born as Hubert Herkomer; 26 May 1849 – 31 March 1914) was a Bavarian born British painter, pioneering film director, and composer. Though a very successful portrait artist, especially of men, he is mainly remembered for his earlier works that took a realistic approach to the conditions of life of the poor. Hard Times (1885; Manchester Art Gallery) showing the distraught family of a travelling day labourer at the side of a road, is one of his best known works.
Ерте өмір және білім
Геркомер 1849 жылғы 26 мамырда Бавария Корольдігіндегі Вааль қаласында дүниеге келді. Ол Лоренц Геркомердің (1825–1888), өте қабілетті ағаш кескіштің және оның әйелі Жозефина Ниггльдің ұлы еді. Оның отбасы кедей болды, ал анасы музыка сабақтары беріп, әкесінің табысын толықтыруға тырысты. Бір күні анасы оған жарты суверенді сауда жасау үшін берді: «Бұл жердегі соңғы алтын монета еді. Мен оны жоғалтып алдым. Әке-шешем өте қайғыға батты». Лоренц Геркомер 1851 жылы әйелі мен баласымен Бавариядан АҚШ-қа көшіп, Огайо штатының Кливленд қаласында қоныстанды. Бірақ олар көп ұзамай Еуропаға оралды және 1857 жылы Саутгемптон қаласындағы Виндзор террасасының 10-шы үйіне қоныс аударды. Отбасы Уотфордқа көшкенге дейін он жеті жыл осы жерде тұрды. Хьюберттың білімі шамалы болды: «Ол бір-екі ай мектепке барды, содан кейін ауырып, қайта оралмады». 1896 жылы «Чамс» атты балалар журналына берген сұхбатында Геркомер балалық шағын еске түсірді: «Мен бала кезімде біз үнемі қиын жағдайда болдық. Біз ақшаға мұқтаж едік. Мен әрқашан өнерге бейім болдым, кішкентай кезімде әкемнің жұмыс үстелінде көп жұмыс істедім, бірақ он екі жасқа келгенде сурет салуда жетістікке жеттім. Бірақ достарым арасында мен желкен жасаушы ретінде танымал болдым». Ол сондай-ақ, достарына сыйлық ретінде клоундар мен арбаларды қоса алғанда, механикалық ойыншықтар жасады. 1872 жылғы 10 қаңтарда Геркомер британдық азаматтыққа қабылданды. Ол кезде 22 жаста, Челсидегі Смит көшесінің 32-ші үйінде тұрған және үйленбеген суретші ретінде сипатталды. Оның Виктория патшайымына жасаған адалдық сертіне Лондонның Лорд-мэрі сэр Силс Джон Гиббонс куә болды. 1873 жылы Геркомер Буши, Гертфордширде тұратын досына барды, ал келесі жылы ол Дирехам деп аталатын екі коттеджді және Мельбурн жолының жанындағы студияны жалға алды. Жиырма төрт жасқа келгенде ол бір суретін бес жүз фунтқа сатты. Ол 1871 жылы жасалған ағашқа ойылған суреттен кейін 1875 жылы салған «Соңғы жиын» атты майлы суреті арқылы Корольдік академияда өте сауатты суретші ретінде танылды. Оның тағы бір ертедегі маңызды туындысы – «Eventide: A Scene in the Westminster Union» (1878). 1879 жылы ол Корольдік академияның мүшесі болып сайланды. Сол жылы ол Бушиде өнер мектебін ашты, ол 1904 жылға дейін жұмыс істеді және көптеген студенттерді тартты. 1885 жылы Оксфорд университетінде Слейдтің көркем өнер профессоры болып тағайындалды және 1894 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол 1891 жылы құрылған Оксфорд өнер қоғамының алғашқы президенті болды. 1890 жылы Геркомер Корольдік академияның толық құқықты мүшесі болып сайланды, 1893 жылы Корольдік акварель қоғамының серіктесі, ал келесі жылы толық мүшесі атанды. Ол 1926 жылы өз еркімен жабылды, осы уақытқа дейін оның бұрынғы оқушысы Люси Кемп Уэлч басқарды. Қазір ол жоқ. 1899 жылы Геркомер Бардтардың Горседтің Ұлы қылышын және оның басқа да регалияларын жобалады. Геркомердің Горсед үшін жасаған жұмыстары туралы Ян Моррис былай деп жазды: «Ол олар үшін әсем нео-друидтық киімдер мен алтын, барқыт және ерміннен жасалған белгілер жасады (Архдруидтің кеуде қалқаны, Геркомердің айтуынша, егер ол бұрыс шешім қабылдаса, оны тұншықтыруға арналған)».
Herkomer was born on 26 May 1849 at Waal, in the Kingdom of Bavaria, the son of Lorenz Herkomer (1825–1888), a wood carver of great ability, and his wife Josephine Niggl. His family was poor, and his mother tried to supplement his father's earnings by giving music lessons. Once his mother gave him a half sovereign for some shopping: "It was the last piece of gold in the place. I lost it. My parents were in despair." Lorenz Herkomer left Bavaria in 1851 with his wife and child for the United States, settling in Cleveland, Ohio. They soon returned to Europe and in 1857 settled in Southampton at 10, Windsor Terrace, where the family spent seventeen years before moving to Watford. Hubert's education was slight: "He went to school for a month or two, and, falling ill never returned." In a lengthy interview for the boys' annual Chums in 1896, Herkomer recalled his childhood: "We had an anxious time of it when I was a boy. We were constantly in want of money I was always inclined to art, and as a little boy worked principally at my father's bench, but by the time I had turned twelve I had produced quite a number of water colour drawings. The reputation I gained among my play fellows, however, was as a maker of kites". He also crafted mechanical toys including clowns and wagons to give to his friends. On 10 January 1872, Herkomer was naturalized as a British subject. Then aged 22 and living at 32, Smith Street, Chelsea, he was described as an unmarried artist. His oath of allegiance to Queen Victoria was witnessed by Sir Sills John Gibbons, Lord Mayor of London. In 1873, Herkomer visited a friend who lived in Bushey, Hertfordshire, and the next year he rented a pair of cottages there called Dyreham and a studio near Melbourne Road, Bushey. By the time he was twenty four, he had sold a painting for five hundred pounds. It was by his oil painting The Last Muster (1875), after a wood engraving of 1871, that he established his position as an artist of high distinction at the Royal Academy. Another early notable work is his Eventide: A Scene in the Westminster Union (1878). In 1879 he was elected an associate of the Royal Academy. In the same year, he established an Art School at Bushey which he continued until 1904, attracting many students. In 1885 he was appointed Slade Professor of Fine Art at the University of Oxford, a position he held until 1894. He was the first president of the Oxford Art Society, established in 1891. In 1890 Herkomer was elected a Royal Academician, in 1893 an associate of the Royal Watercolour Society, and the next year a full member. It was voluntarily wound up in 1926 having been run up to that time by his former pupil, Lucy Kemp Welch. It is now defunct. In 1899, Herkomer designed the Grand Sword of the Gorsedd of Bards, and he also designed some of its other regalia. Of Herkomer's work for the Gorsedd, Jan Morris has noted that he "created for its functionaries gloriously neo Druidical robes and insignia of gold, velvet, and ermine (the Archdruid's breastplate was designed to choke him, Herkomer said, if he gave a false judgement)."
Жеке өмір
1873 жылы Уотфордта Геркомер Анна Каролина Ада Вайзеге үйленді. 1875 жылы ұл, Зигфрид Губерт, ал келесі жылы қыз, Эльза Анна Иоле дүниеге келді. Оның бірінші әйелі 1883 жылы Венада қайтыс болды. 1884 жылы Геркомер 35 жастағы Элиза Луиза Гриффитске, Лулу деп аталған, Рутинде үйленді. Ол бір жылдан кейін бала туғанда қайтыс болды. Содан кейін ол үшінші әйелі, Лулудың әпкесі Мэгги Гриффитске, сонымен қатар Рутиннен үйленді. Оның ең үлкен жұмыстарының жинағы Бушей мұражайында сақталады, ал кейбір үлгілері Германияның Ландсберг-ам-Лех қаласындағы Геркомер мұражайында бар. Геркомердің Х.Х. Ричардсонның портреті Вашингтондағы Смитсонов портрет галереясында кездеседі. Геркомердің 1896 жылғы Эстеддфодпен байланысы Лландунодағы Геркомер Жарты айы мен Геркомер жолының аталғандығымен еске алынады.
In 1873, at Watford, Herkomer married Anna Caroline Ada Weise. A son, Siegfried Hubert, was born in 1875 and a daughter, Elsa Anna Iole, the next year. His first wife died in Vienna in 1883. In 1884, Herkomer married Eliza Louisa Griffiths, aged 35, known as Lulu, at Ruthin. She died a year later in child birth. He then married a third wife, Maggie Griffiths, the sister of Lulu, also from Ruthin. The largest collection of his work is held by Bushey Museum, and some examples are in the Herkomer Museum at Landsberg am Lech, Germany. Herkomer's portrait of H. H. Richardson can be found in the Smithsonian Portrait Gallery in Washington, DC. Heekomer's connection with the 1896 Eisteddfod is commemorated in the naming of Herkomer Crescent and Herkomer Road, Llandudno.
Жазбалар
Өнер сабағы, (Пикок, Принтер, 1882; 19 б.) – 1882 жылғы 10 ақпанда Бермингем қалалық залында өткен лекция. "Көркем музыкалық ойнатылым". ("Өнер журналы", 1889 жылғы шілде, 316–24 бб.). Сәделеу өнері. ("Өнер журналы", 1889 жылғы шілде, 316–24 бб.). Геркомерлер. 1 том. (Лондон: Макмиллан, 1910). Геркомерлер. 2 том. (Лондон: Макмиллан, 1911).
Art Tuition, (Peacock, Printer, 1882; p19) – lecture in Birmingham Town Hall, on February 10, 1882. The Pictorial Music Play. (Magazine of Art, July 1889, pp. 316–24). Scenic Art. (Magazine of Art, July 1889, pp. 316–24). The Herkomers. Vol. 1. (London: Macmillan, 1910). The Herkomers. Vol. 2. (London: Macmillan, 1911).