Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Томас Де Куинсидің опиумға тәуелділігі туралы есеп – «Ағылшын опиум жеушісінің мойындауы» (1821) – Томас Де Куинсидің лауданымға тәуелділігі және оның өміріне тигізген әсері туралы жазған автобиографиялық шығармасы. «Мойындауы» – Де Куинсидің алғашқы маңызды жарияланған еңбегі және оған бірден үлкен даңқ әкелген туынды. Алғаш рет 1821 жылдың қыркүйек және қазан айларында «The London Magazine» журналында анонимді түрде жарияланған, ал 1822 жылы кітап түрінде, 1856 жылы Де Куинси өңдеген нұсқасы жарық көрді.
Account of Thomas De Qunicey's opium addiction
Confessions of an English Opium Eater (1821) is an autobiographical account written by Thomas De Quincey, about his laudanum addiction and its effect on his life. The Confessions was "the first major work De Quincey published and the one that won him fame almost overnight". First published anonymously in September and October 1821 in The London Magazine, the Confessions was released in book form in 1822, and again in 1856, in an edition revised by De Quincey.
1856 жылғы қайта қарау
1850-ші жылдардың басында Де Квинси баспагер Джеймс Хоггқа өзінің шығармаларының алғашқы жинағын дайындады. Ол осы басылым үшін "Испияттамалар" (Confessions) кітабын кең ауқымда қайта жөндеді, көлемін екі еседен астамға ұлғайтты. Ең маңыздысы, ол жеке өмірінен басталатын бөлімді кеңейтті, ол кітаптың үштен екі бөлігінен асты. Дегенмен, ол кітапқа "әлсіз басталды" және түпнұсқаның күшін бұрмалаулар мен үйлесімсіздіктермен азайтты; "көптеген сыншылардың пікірі бойынша, алғашқы нұсқасы көркемдік тұрғыдан жоғары". "Де Квинси өзінің шедеврін қайта жөндеу арқылы құртты, оны ешкім дауламайды. Екеуін салыстырған кез келген адам қайта жөнделген нұсқаның көп бөлігіне қарағанда түпнұсқаның күштілігі мен кернеулігін жоғары бағалайды".
In the early 1850s, De Quincey prepared the first collected edition of his works for publisher James Hogg. For that edition, he undertook a large scale revision of the Confessions, more than doubling the work's length. Most notably, he expanded the opening section on his personal background, until it consumed more than two thirds of the whole. Yet he gave the book "a much weaker beginning" and detracted from the impact of the original with digressions and inconsistencies; "the verdict of most critics is that the earlier version is artistically superior". "De Quincey undoubtedly spoiled his masterpiece by revising it anyone who compares the two will prefer the unflagging vigour and tension of the original version to the tired prosiness of much of the revised one".
Ықпал
"Конфессиялар" Де Квинсидің әдеби шығармашылығында және оның әдеби беделінде алғашқы жариялануынан бастап басымдық сақтап келді; "оның сансыз басылымдары жарық көрді, арасында тек бірнеше жылдық үзілістер болды және ол жиі аударылды. Оның өлімінен көп уақыт өткен соң ғана есірткілерді жүйелі түрде зерттеу жұмыстары жүргізілді, сондықтан Де Квинсидің еңбегі беделді мәртебеге ие болып, бірнеше буын бойы опиумның әсері туралы ғылыми және қоғамдық пікірлерді анықтады". Бірақ, жарық көрген сәттен бастап, Де Квинсидің "Конфессиялары" опиум тәжірибесін тым жағымды және оқырмандарды қызықтыратын етіп көрсеткені үшін сынға ұшырады. 1823 жылы анонимді жауап – "Опиум жеушілерге кеңес" жарияланды, "басқаларды Де Квинсиді еліктеуден сақтандыру үшін". Сараң еліктеуден қаушау себепсіз болған жоқ: бірнеше ағылшын жазушылары – Фрэнсис Томпсон, Джеймс Томпсон, Уильям Блэр және, мүмкін, Бранвелл Бронте – Де Квинсидің әдеби үлгісіне еріп, опиум қолдануға және оған тәуелді болуға ұшырады. Шарль Бодлердің 1860 жылғы "Жалған жұмақтар" атты аудармасы мен бейімделуі осы еңбектің ықпалын одан әрі кеңейтті. Шерлок Холмс әңгімелерінің бірі – "Бұралған ерін" (1891) кейіпкерлерінің бірі – опиумға тәуелді адам, ол студент кезінде "Конфессияларды" оқығаннан кейін есірткімен тәжірибе жасауды бастады. Де Квинси осы сынға жауап беруге тырысты. 1821 жылғы түпнұсқа келесі жылы кітап түрінде жарық көргенде, ол одан шығу процесі туралы қосымша қосты; ал 1856 жылғы қайта жариялануына опиумның медициналық аспектілері туралы маңызды материалдар енгізді. Жалпы алғанда, Де Квинсидің "Конфессиялары" психология мен аномальдық психологияға, сондай-ақ түстерге және фантастикалық әдебиетке деген көзқарасқа әсер етті. Эдгар Аллан По "Конфессияны" "керемет қиялы, терең философиясы, өткір ойлары" үшін жоғары бағалады. Эндрю Даллмейердің "Опиум жеуші" пьесасы ағылшын опиум жеушісінің мойындауына негізделген және Capercaillie Books баспасында жарық көрді. 1962 жылы Винсент Прайс "Опиум жеушінің мойындауы" толық метражды фильмінде ойнады, ол Голливуд продюсері Альберт Цугсмиттің Де Квинсидің "Конфессияларының" жаңаша түсінігі болды. 1999 жылы Кен Кесидің "Furthur" автобусы мен оның ықпалын баяндайтын "Tripping" деректі фильмінде Малкольм Макларен Де Квинсидің кітабын Джек Керуактың танымал "On the Road" романы жазылғанға дейін Beat Generation-ға әсер еткен кітап ретінде атады. Де Квинсидің кітабы 2002 жылғы "The Elder Scrolls III: Morrowind" видео ойынында пародияланды, онда ойдан шығарылған Skooma есірткісі туралы "Dunmer Skooma Eater мойындауы" атты ойын ішіндегі кітап бар.
The Confessions maintained a place of primacy in De Quincey's literary output, and his literary reputation, from its first publication; "it went through countless editions, with only occasional intervals of a few years, and was often translated. Since there was little systematic study of narcotics until long after his death, De Quincey's account assumed an authoritative status and actually dominated the scientific and public views of the effects of opium for several generations." Yet from the time of its publication, De Quincey's Confessions was criticized for presenting a picture of the opium experience that was too positive and too enticing to readers. As early as 1823, an anonymous response, Advice to Opium Eaters, was published "to warn others from copying De Quincey." The fear of reckless imitation was not groundless: several English writers—Francis Thompson, James Thomson, William Blair, and perhaps Branwell Brontë—were led to opium use and addiction by De Quincey's literary example. Charles Baudelaire's 1860 translation and adaptation, Les paradis artificiels, spread the work's influence further. One of the characters of the Sherlock Holmes story The Man with the Twisted Lip (1891) is an opium addict who began experimenting with the drug as a student after reading the Confessions. De Quincey attempted to address this type of criticism. When the 1821 original was printed in book form the following year, he added an appendix on the withdrawal process; and he inserted significant material on the medical aspects of opium into his 1856 revision. More generally, De Quincey's Confessions influenced psychology and abnormal psychology, and attitudes towards dreams and imaginative literature. Edgar Allan Poe praised Confessions for its "glorious imagination—deep philosophy—acute speculation". The play The Opium Eater by Andrew Dallmeyer was based on Confessions of an English Opium Eater, and has been published by Capercaillie Books. In 1962, Vincent Price starred in the full length film Confessions of an Opium Eater, which was a reimagining of De Quincey's Confessions by Hollywood producer Albert Zugsmith. In the 1999 documentary Tripping, recounting Ken Kesey's Furthur bus and its influence, Malcolm McLaren refers to De Quincey's book as the influence for the Beat Generation before Jack Kerouac's popular On the Road was written. De Quincey's book is parodied in the 2002 video game The Elder Scrolls III: Morrowind, which features an in game book titled Confessions of a Dunmer Skooma Eater about the fictional drug skooma.