Гладис Марин: Чилилік коммунист көшбасшысының өмірі мен күресі
Gladys Marín
Глэдис Марин: Чилилік коммунист саясаткер, Пиночетке қарсы күрескен, тұңғыш рет президенттікке үміткер болған және адам құқығы үшін күшпен күрескен белгілі тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чилилік белсенді және саяси қайраткер (1941–2005)
Chilean activist and political figure (1941–2005)
Глэдис дель Кармен Маринь Милли (16 шілде 1941 – 6 наурыз 2005) – чилилік белсенді және саяси қайраткер. Ол 1994–2002 жылдары Чили Коммунистік партиясының (ЧКП) бас хатшысы, ал кейін өмірінің соңына дейін ЧКП президенті болды. Ол генерал Аугусто Пиночеттің бейшара қарсыласы болды және оның өкіметтік он жеті жылдық диктатура кезінде адам құқықтарын бұзғаны туралы алғашқы сотқа шағым түсірді. Глэдис Маринь Чили Конгресіне сайланған ең жас адам, ел президенті лауазымына түскен алғашқы әйел және Чили саяси партиясын басқарған жалғыз әйел болды.
Gladys del Carmen Marín Millie (ˈɡlaðis maˈɾin; July 16, 1941 – March 6, 2005) was a Chilean activist and political figure. She was Secretary General of the Communist Party of Chile (PCCh) (1994–2002) and then president of the PCCh until her death. She was a staunch opponent of General Augusto Pinochet and filed the first lawsuit against him, in which she accused him of committing human rights violations during his seventeen year dictatorship. Gladys Marín was the youngest person ever elected to the Chilean Congress, the first woman to run for the country's presidency and the only female leader of a Chilean political party.
Ерте өмір
Маринь Мауле облысының Курепто қаласында фермер Гераклио Маринь мен мектеп мұғалімі Адриана Милли отбасында дүниеге келді. Кейіннен ол отбасымен Сармиентоға, содан кейін Талагантеге көшіп барды. Он бір жасында Сантьягоға қоныстанды. Чилидегі орта мектепте оқып жүрген кезінде кедейлерге көмек көрсететін ұйымдарға қатыса бастады, әсіресе Juventud Obrera Católica (Жас католик жұмысшылары) қатарында болғанда. 1973 жылдың қараша айында ол Нидерланд елшілігінде пана тапты, бұл күйеуін соңғы рет көретін жері болды. Ол ҚКП-нің (Коммунистік партия) талабы бойынша пана алды және Шығыс Германияға елден шығуға рұқсат алғанға дейін сегіз ай бойы сол жерде тұрды. Марин көп саяхат етті, әсіресе Аргентинада. 1974 жылдың қыркүйегінде ол Буэнос-Айреске Пиночеттің оны өлтіруді жоспарлап отырғанын ескерту үшін, қуғында жүрген армияның бас қолбасшысына барды. Ол Чилиге жасырын оралғанға дейін Мәскеуде болды. Чилиге қайту алдында олар оның тістерін алып тастап, жаңа тіс салыстыруды қалады, ол: "Мен тістерімді сақтап қалғаныма қуаныштымын, себебі олар маған басқа тіс салуды қалады" деді. Ол өзін испандық әйел ретінде көрсетті, испандық акцентпен сөйледі және испандық киім киді. Бет-әлпетін өзгерту үшін аузын жапсырмалармен толтырды, кеудесі мен жамбасын дөңгелектеді. Осы түрлену арқылы Аргентинадан Анды таулары арқылы автобуста полиция тексеруінен өтті. 1987 жылы оның екі ұлы аналарын дереу көргісі келетінін, әйтпесе енді ешқашан көрмейтінін талап етті. Қауіпке қарамастан, олар Аргентинада екі апталық кездесуге бас қосты. Кейіннен Сантьягоның жұмысшылар ауданынан өтетін бір даңғыл оның құрметіне аталды.
Marín was born in Curepto, in the Maule region to Heraclio Marín, a farmer, and school teacher Adriana Millie, later moving with her family to Sarmiento, and then to Talagante. At the age of eleven she settled in Santiago. While in High School in Chile she began participating in organizations that aid the poor, specifically while a part of the Juventud Obrera Católica (Young Catholic Workers). In November, 1973, she obtained asylum in the Dutch embassy, which would be the last place she would see her husband. She obtained asylum at the PCCh's insistence and remained there for eight months before being allowed to leave the country to East Germany. Marín travelled widely, specifically in Argentina. In September 1974, she traveled to Buenos Aires to warn Pinochet's predecessor as army commander in chief, who was living in exile, that Pinochet was planning his assassination. She was in Moscow before returning secretly to Chile. Before returning to Chile, they wanted to have her teeth removed and replaced, as she states "I'm lucky to have kept my teeth because they wanted to change them for me." She passed herself off as a Spanish women, using a Spanish accent and dressed in Spanish clothing. She filled her mouth with pads to alter her facial expressions and rounded her bust and hips. In disguise, she passed police examination on the bus across the Andes from Argentina. In 1987, her two sons demanded to see their mother immediately or never again. Despite the dangers, they met in Argentina for a two week reunion. An avenue crossing a working class district of Santiago was later renamed after her.
Кітаптар мен баяндамалар
1999 жылы Маринь "Regreso a la esperanza: Derrota de la Operación Condor" атты еңбегін жазды. Бұл Пиночеттің репрессиясын айыптау, жеке куәліктері мен ПК-ны қозғаушы мақсаттарды талдауды біріктіретін мәтіндер жинағы. 2002 жылы ол "La vida es hoy" кітабын жазды және Кенни Койлдің "1000 күн революция: 1970-73 жылдардағы халықтық біртүтастықтың сабақтары бойынша чилилік коммунистер" еңбегіне үлес қосты. Оның ең белгілі сөздерінің кейбіреулері: "Entrevista el siglo", "La llamaba cabra de monte" және "La vida es un minuto".
In 1999, Marín wrote Regreso a la esperanza: Derrota de la Operación Condor, which is a set of texts that combine the denouncement of the Pinochet repression, personal testimony and reviews of the objectives that move the PC. In 2002, she wrote La vida es hoy and was a contributor to 1000 Days of Revolution: Chilean Communists on the Lessons of Popular Unity 1970 73 by Kenny Coyle. Some of her most famous speeches are Entrevista el siglo, La llamaba cabra de monte, and La vida es un minuto.