Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норфолк терьеры – британдық ит тұқымы. 1964 жылы жеке тұқым ретінде мойындалғанға дейін, ол тік құлақты Норвич терьерінің бір түрі болды және құлақтарының түсуімен (немесе бүктелуімен) одан ерекшеленді. Норфолк және Норвич терьерлері – жұмыс істейтін терьерлердің ең кішкентай өкілдері болып табылады.
The Norfolk Terrier is a British breed of dog. Prior to gaining recognition as an independent breed in 1964, it was a variety of the Norwich Terrier, distinguished from the "prick eared" Norwich by its "drop ears" (or folded ears). Together, the Norfolk and Norwich Terriers are the smallest of the working terriers.
Сыртқы келбеті
Норфолк терьерінің жүні сымды, әртүрлі ұлттық кинологиялық клубтардың тұқымдық стандарттарына сәйкес, "қызыл түстің барлық түрлері, бидай, қара-қоңыр, немесе күміс түсті" болуы мүмкін. Норфолк терьерлері – еңбекші терьерлердің ең кішкентай өкілдері. Олар белсенді, шаршағыс, еркін қозғалыста, жақсы дене бітімі мен сүйектерімен ерекшеленеді. "Жақсы дене бітімі" дегеніміз – қабырғалардың серпімділігі және денеге сай сүйек құрылымы, бұл иттердің епті аңшылар немесе жер астында жұмыс істеуге қабілетті болуын қамтамасыз етеді. Норфолк терьерлері пропорционалды денелі иттер. Тым ауыр ит епті болмайды, ал тым жұқа ит – той итіне жатады. Норфолктер көбінесе кеңірек қадам басады және артқы аяқтарының бұрышы күштірек болады, сондықтан олар Норвич туыстарынан гөрі көбірек жерді шарлай алады. Норфолктердің жақтан қарағандағы жүрісі олардың алдыңғы және артқы аяқтарының теңгерімді бұрыштарға ие болуымен және сәл ұзын арқасымен байланысты. Идеалды бойы – құрсаудың биіктігінен , салмағы – шамамен .
The Norfolk Terrier has a wire haired coat which, according to the various national kennel clubs' breed standards, can be "all shades of red, wheaten, black and tan, or grizzle." Norfolk Terriers are the smallest of the working terriers. They are active and compact, free moving, with good substance and bone. Good substance means good spring of rib and bone that matches the body such that the dog can be a very agile ratter or earth dog. Norfolk terriers are moderately proportioned dogs. A too heavy dog would not be agile. A too refined dog would make it a toy breed. Norfolks generally have more reach and drive and a stronger rear angulation, hence cover more ground than their Norwich cousins. Norfolk have good side gait owed to their balanced angulation front and rear and their slightly longer length of back. The ideal height is at the withers and weight is about .
Тендерлік
Норфолк терьерлері батыл деп сипатталғанмен, тәуелсіз мінезді болуы мүмкін. Норвич терьерлері мен Бордер терьерлерімен бірге, олар терьерлер тобындағы ең жайлы мінезді тұқымдардың бірі болып табылады. Норфолк терьерлері топта жұмыс істейді және басқа иттермен жақсы араласуы керек. Олар серік ретінде адамдар мен балаларды жақсы көреді және жақсы үй жануарлары болады. Олардың белсенділік деңгейі әдетте айналасындағы ортаның қарқынына байланысты. Бұл тұқымды сыртта ұстауға немесе сыртта өмір сүргізуге болмайды, себебі олар адаммен бірге болудан қуат алады. Әдетте, Норфолк терьерлері қазуға құштар емес, бірақ кез келген ит сияқты, ұзақ уақыт жалғыз қалғанда көңіл көтеру үшін қазып алады. Норфолк терьерлері көп сөйлемейді және әдетте дауыстауға бейім емес, бірақ қарауылдық қасиеттеріне байланысты қажет болғанда үреді. Олар көбінесе басқа үй жануарларымен жақсы араласады, егер оларды күшік кезінде таныстырса. Сыртта олар табиғи аңшылар, кішкентай зиянды жәндіктерге қарсы күшті қызығушылық танытады.
Norfolks are described as fearless, but can have an independent streak. They, along with Norwich Terriers and Border Terriers, have the softest temperaments of the Terrier Group. Norfolks work in packs and must get along with other dogs. As companions, they love people and children and do make good pets. Their activity level is generally reflective of the pace of their environment. This breed should not be kept or live outside since they thrive on human contact. Generally, Norfolks are not given to digging but, like any dog, will dig out of boredom when left alone for too long a period. Norfolks are not yappers and are not particularly vocal; however, they will bark when appropriate given their watch dog tendencies. They generally cohabit well with other household pets when introduced as a puppy. Outdoors, they are natural hunters with a strong prey drive for small vermin.
Жұмыс стилі
Норфолктер бастапқыда қоралардағы егеуқырларды қуып шығару үшін өсірілген. Кейбір деректерде олар кейде аң ауда салып, өздерімен шамалас жануарларды қуындарынан шығаруға да қолданылғандығы айтылады.
Norfolks were originally bred as barn dogs to rid the barn of vermin. Some literature suggest that they were also occasionally used on the hunt to bolt animals of equal size from their den.
Денсаулық
Норфолк терьерінің өмір сүру ұзақтығы 8–14 жыл, ал кейбіреулері 17 жасқа дейін өмір сүреді. Норфолк терьерлерінде митральды клапан ауруы, жамбас сүйектерінің шығуы және тіс қателігі (тістер тұқым стандартына сәйкес келмейтін, яғни асып кеткен немесе төмен қалған) сияқты жағдайлар кездеседі. Норфолк терьерлерінің жамбас ойықшалары көбінесе шалшық болып келеді және көптеген тұқымдық желілерде дисплазия кездеседі. Ортопедиялық жануарлар қоры (OFA) ешқашан Норфолк терьерінің жамбасы "көмекей" деңгейде деп мойындаған емес. Сондықтан жауапты өсірушілер жамбас дисплазиясын тексеруден өткізеді. Егер өсірушілер жамбас сүйектерін рентгенге түсірмесе және оларды OFA немесе PennHip арқылы бағалатпаса, олар өсіру бағдарламасындағы жамбас дисплазиясы туралы сұрақтарға жауап бере алмайды. Норфолк терьерлерінде әдетте орташа және кішкентай төлдер болады. Жауапты өсірушілер тек сау, жақсы мінезді, жақсы тұқымдық тарихы бар және тұқым стандартын ең жақсы бейнелейтін иттерді ғана өсіреді. Норфолк терьерлеріне деген сұраныс ұсыныстан әлдеқайда жоғары. Олар өсірілген орта олардың өмір бойындағы мінез-құлқына тікелей әсер етеді.
The life expectancy of a Norfolk Terrier is 8–14 years, with some growing as old as 17 years. Norfolks do have incidences of mitral valve disease, luxating patellas, and incorrect bites (where the teeth do not align with the breed standard, i. e. overshot or undershot). Norfolks most often have shallow hip sockets and many breedlines are dysplastic. There has never been a Norfolk Terrier recognized by the Orthopedic Foundation for Animals (OFA) as having "excellent" rated hips. Therefore, responsible breeders are testing for hip dysplasia. Breeders that do not radiograph hips and have them evaluated by either OFA or PennHip, cannot answer questions regarding hip dysplasia in their breeding program. Norfolks generally have medium to small litters. Responsible breeders only breed healthy dogs who are of good temperament, good pedigree lineage and best reflect the breed standard. The demand for Norfolk is far greater than the supply. The environment in which they are raised directly impacts the temperament of the puppy for its lifetime.
Қамқорлық
Бұл тұқымның екі қабатты түгі бар: қатаң, сымды сыртқы және жұмсақ, жылы ішкі. Ең жақсысы, түгін күн сайын болат "грейхаунд" тарағымен күту керек, бірақ серіктес итті күтіп ұстау үшін аптасына бір рет жақсылап тарау жеткілікті, ол түскен, өлі түктерді алып тастауға және түйіліп қалуына жол бермеуге көмектеседі. Ең кем дегенде, күзде және көктемде бір рет түгі қолмен сызылып алынуы керек. Шашу немесе қысқа қырып тастау түстің ашықтығын және қатаң текстурасын жояды. Норфолк терьерін кір болғанда ит шампунімен жууға болады. Бұл тұқым көбінесе аллергия тудырмайтын тұқым деп есептеледі, бірақ олар жыл бойы аз мөлшерде түк төгеді.
These breeds have a double coat: a harsh, wiry topcoat and a soft, warm undercoat. Ideally, the coat is combed daily with a steel "greyhound" comb, but all that is really necessary for grooming a companion dog is a good combing once a week to remove the loose, dead hairs and prevent matting. As a minimum, the coat is hand stripped once in the Autumn and once in the Spring. Clipping or cutting ruins the coat's colours and harsh texture. A Norfolk Terrier can be washed with a dog shampoo when it is dirty. The breed is considered largely hypoallergenic, although they do shed minimally year round.
Тарих
1880 жылдары британдық спортшылар Шығыс Англияда жұмыс істейтін терьер тұқымын шығарды. Норвич терьері, ал кейіннен Норфолк терьері деп аталған құлақтары түскен түрі, жергілікті терьер сияқты иттерді, шағын, қысқа аяқты ирланд терьері тұқымдарын және Норфолк графтығында (Норвич қаласы орналасқан графтық) рома халқының егеуқырлары қолданған шағын қызыл терьерлерді шағылыстыру арқылы дамыған деп саналады. Олар алғаш рет Кембридж университетінің студенттері бөлмелерінде ұстағандықтан «Кантаб терьері» деп аталды. Кейіннен тұқымды одан әрі дамытқан Трампингтон көшесінің атымен «Трампингтон терьері» деп атала бастады. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін белгілі ирландтық ат споршысы Фрэнк Джонс қысқа аяқты терьерлерді көптеп АҚШ-қа сатты, сол себепті олар «Джонс терьерлері» деп аталды. Осы терьерлердің Норвичтен шыққандығын Джонс анықтады. 1932 жылы Норвич терьері Англия Кеннел клубына қабылданды және алғашқы ресми стандарт жасалды. Американдық Кеннел клубы 1936 жылы алғашқы Норвич терьерін тіркеді. 1964 жылы Кеннел клубы құлақтары түскен түрін жеке тұқым ретінде, Норфолк терьері ретінде жіктеді, ал тік құлақты түрі Норвич терьері деген атауын сақтап қалды. Американдық және Канадалық Кеннел клубтары 1979 жылы Норвич терьері тұқымының екіге бөлінуін мойындады. Норфолк терьері 1979 жылы Біріккен Кеннел клубы тарапынан мойындалды.
In the 1880s, British sportsmen developed a working terrier of East Anglia in eastern England. The Norwich Terrier and later the drop eared variety now known as the Norfolk Terrier, were believed to have been developed by crossing local terrier like dogs, small, short legged Irish Terrier breeds and the small red terriers used by the Romani ratters of Norfolk (the county of which Norwich is the county town). They were first called the Cantab Terrier when they became fashionable for students to keep in their rooms at Cambridge University in England. Later, they were called the Trumpington Terrier, after Trumpington Street where the breed was further developed at a livery stable. Then, just prior to World War I, a prominent Irish horse rider Frank Jones sold quantities of the short legged terriers to the United States, so there they were called Jones Terriers. It was Jones who designated the terriers were from Norwich. In 1932, the Norwich was granted acceptance into the English Kennel Club and the first written standard was created. The American Kennel Club registered the first Norwich Terrier in 1936. In 1964, The Kennel Club reclassified the drop ear variety as it its own breed, the Norfolk Terrier, and the prick eared variety retained the name Norwich Terrier. The American Kennel Club and Canadian Kennel Club both recognized the division of the Norwich Terrier breed in 1979. The Norfolk Terrier was recognized by the United Kennel Club in 1979.