Жүлиен Раймонд: Хаити революциясының көшбасшысы және құқық қорғаушысы
Julien Raimond
Жюльен Раймон (1744-1801) – Гаити революциясының көшбасшысы, Сан-Доминго плантаторы. Бостандыққа туған, құл иесі болған, Гаити құрылуына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздық құлдыққа қарсы күрескер (1744–1801)
French abolitionist (1744–1801)
Жюльен Раймонд (1744–1801) – Францияның Сент-Доминг колониясында, қазіргі Гаити Республикасында индиго өсіруші, содан кейін революцияның және Гаитидің құрылуының жетекшісі болған.
Julien Raimond (1744–1801) was a Saint Dominican indigo planter in the French colony of Saint Domingue, now the Republic of Haiti, who became a leader in its revolution and the formation of Haiti.
Ертедегі белсенділігі
Ол бос түсті адам ретінде дүниеге келді; француз колонисі мен колонияның оқшау Сюд провинциясындағы плантатордың қызыл терілі анасының ұлы. Оның анасы Мари Багасс әкесі Пьер Раймондтан әлдеқайда бай және білімді болды, бұл олардың нәсілдері аралас некелеріне экономикалық себеп болды. Раймонд колониядағы көптеген бос түсті адамдар сияқты құл иесі болды. 1780 жылдары оның 100-ден астам құлы болды және ол колониядағы өз нәсілдік тобындағы ең бай адамдардың бірі еді. Бірақ ол ең белгілісі Сан-Домингодағы бос түсті адамдарға қарсы нәсілдік кемсітушілік заңдарды реформалау үшін француз үкіметіне шақыру жасағандығымен танымал. 1785 жылы ол осы мақсатта француз колониялық министрлігінде жұмыс істеу үшін Францияға көшті. 1789 жылы Француз революциясының басталуы, әсіресе Адам және азамат құқықтарының жариялануы, Раймондты өзінің мәселесін Ұлттық Конституциялық Ассамблеяға ұсынуға итермеледі. Винсент Оге, Анри Грегуар және Қаралардың достары қоғамымен (соңында ол оның жетекшісі болып сайланды) жұмыс істеген Раймонд 1790 және 1791 жылдары Ұлттық Ассамблея алдындағы ең маңызды колониялық мәселе болып, бос түсті адамдардың тең құқықтарын қамтамасыз етуге қол жеткізді.
He was born a free man of color; the son of a French colonist and a colored mother born to a planter in the isolated Sud province of the colony. His mother, Marie Bagasse, was significantly wealthier and more educated than his father, Pierre Raimond, providing an economic incentive for their interracial marriage. Raimond was a slave owner, as many free people of color from the colony were. He owned over 100 slaves by the 1780s and was one of the wealthiest men in his racial class in the colony. But he is most famous for challenging the French government to reform racially discriminatory laws against free people of color in Saint Domingue. In 1785 he moved to France to pursue this quest at the French Colonial Ministry. The outbreak of the French Revolution in 1789, in particular the publication of the Declaration of the Rights of Man and of the Citizen, prompted Raimond to take his case before the National Constituent Assembly. Working with Vincent Ogé, Henri Grégoire and the Society of the Friends of the Blacks (of which he was eventually elected leader), Raimond succeeded in making the question of equal rights for free people of color into the leading colonial question before the National Assembly in 1790 and 1791.
Заңдар
1791 жылдың 15 мамырында француз заң шығарушы органы Раймондтың шақыруымен расалық реформаларды қабылдады, бұл реформалар түсті терілі еркін, бай азаматтарға колонияларда дауыс беру құқығын берді. Бірақ ақ колонистердің осы өзгеріске қарсылығы Сент-Домингде азаматтық соғысқа алып келді. Осы нәсілдік шиеленістердің нәтижесінде отарлық қоғамның фрагментациясы күшейіп, 1791 жылдың тамызында құлдар кең ауқымды көтеріліс ұйымдастырды, ол ақырында Гаити революциясына айналды. Раймонд Францияда екі оннан астам саяси памфлеттер жариялады. «Ақ колонистердің түсті терілі адамдарға деген ынқылабтарының пайда болуы мен дамуы туралы ойлар» атты туынды Ұлттық Ассамблеядан қолдау алу мақсатында кішкентай аралдағы ынқылабтардың нәсілдік тарихын сипаттауға тырысады. Басқа еңбектерінде ол Францияның отарлық құлдарын кезең-кезеңімен азат ету жоспарларын ұсынады. Оның жобалары француз комиссары Легер Фелисите Сонтонакс Раймондтың жоспарлары іске асырылмас бұрын көтерілісшілердің бостандығын мойындаған кезде ескірді. Раймонд ақырында екі рет Сент-Домингке оралды, бір рет Сонтонакспен бірге, революциялық үкіметтің өкілі ретінде, құлдық тоқтатылғаннан кейін плантациялық жүйені қайта орнатуға көмектесті. Францияға адалдығын ұзақ жылдар бойы сақтаған Раймонд ақырында Туссен Л’Оувертпен одақтасып, 1801 жылы Сент-Доминг үшін өзін-өзі басқару Конституциясын жазған комитеттегі 10 адамның бірі болды. Ол құжат жарық көргеннен кейін көп ұзамай 57 жасында қайтыс болды. Жюльен Раймондтың саяси қызметінің көп бөлігі Парижде болғанымен, оның бостандықты қорғау және кейінірек барлық гаитиліктердің мүддесі үшін атқарған қызметі Гаити революциясында маңызды рөл атқарды. Ол басқа колониялық белсенділерден ерекшеленді, өйткені ол физикалық күш қолданбады, бірақ өзінің жазбалары мен саяси эсселері арқылы күресті. Раймонд Гаитидің аралас нәсілді халықтарының ерекше және консервативті бөлігін білдірді, ол ақырында Гаити революциясын қолдауға көндірілді.
On 15 May 1791, the French legislature passed racial reforms urged by Raimond giving wealthy free born men of color the right to vote in the colonies. But White colonists' resistance to this change provoked civil war in Saint Domingue. The fragmentation of colonial society that occurred as a result of these racial disputes exacerbated tensions, leading to August 1791 when slaves organized the massive revolt that eventually became the Haitian Revolution. Raimond published about two dozen political pamphlets in France. One piece entitled Observations on the Origin and Progression of the White Colonists' Prejudice against Men of Color, attempts to describe the racial history of the prejudice on the small island for the purpose of garnering sympathies from the National Assembly. In his other works, he lays out plans for the gradual emancipation of France's colonial slaves. His projects were surpassed when France's Commissioner Léger Félicité Sonthonax recognized the freedom of the rebels before Raimond's plans were put into action. Raimond eventually returned twice to Saint Domingue, once with Sonthonax, as an agent of the Revolutionary government, helping re establish the plantation system after the end of slavery. Though a long advocate of loyalty to France, Raimond ultimately allied with Toussaint L'Ouverture and was one of 10 men who served on a committee that wrote a self governing Constitution for Saint Domingue in 1801. Raimond died shortly after the document was published at the age of 57. Although most of Julien Raimond's political activity took place in Paris, his activism on behalf of free people of color and later all Haitians, played a very significant role in the Haitian Revolution. He was different from other colonial activists for racial change because he never fought physically but instead with his writings and political essays. Raimond represented a different and more conservative element of mixed race Haiti that was finally persuaded to support the Haitian Revolution.