Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірнеше поэзия шығармаларының тақырыбы
Theme of several works of poetry
Бойжелтоңқы көпір – 1959 жылы, содан кейін 1980-ші және 1990-шы жылдары жазылған бірнеше шығарманың тақырыбы. Бұл шығармалар үй жануарларының өлімінен кейін баратын, иелерімен қайта қосылатын бір басқа әлем туралы айтады. Олардың бірі – авторлығы ұзақ уақыт белгісіз болған қысқа әңгіме. Екіншісі – үй жануарларын жоғалтқан достарының қайғысын жеңілдету үшін жарысқан жұптың жазған алты шумақты, ұйқасты бестік өлеңдер жинағы. Олардың әрқайсысы жануарларды жақсы көретін және үй жануарларын немесе жабайы хайуанаттарды күтіп бағатын адамдар арасында бүкіл әлемде танымал болды. Бұл сенімнің көптеген тамырлары бар, оның ішінде скандинавия мифологиясындағы Бифрёст көпірімен ұқсастықтар да кездеседі.
The Rainbow Bridge is the theme of several works written first in 1959, then in the 1980s and 1990s, that speak of an other worldly place where pets go upon death, eventually to be reunited with their owners. One is a short story whose original creator was long uncertain. The other is a six stanza poem of rhyming pentameter couplets, created by a couple to help ease the pain of friends who lost pets. Each has gained popularity around the world among animal lovers who have lost a pet or wild animals that are cared for. The belief has many antecedents, including similarities to the Bifröst bridge of Norse mythology.
Әңгіме
Бұл әңгіме "Жұмақтың алдындағы" (яғни, оған кірмес бұрын) көркем жасыл шалғын туралы айтады. Көңіл көпірі – бұл шалғынның да, оны Жұмақпен байланыстыратын жан-жақты призмалық көлік құралының да аты. Әңгіме бойынша, жануар өлген кезде, ол толыққанды денсаулыққа ие болып, жарақатсыз, осы шалғынға барады. Ол күні бойы басқаларымен жүгіріп ойнайды, әрдайым тағам мен суы жетерлік, күн әрдайым сәулелі. Бірақ, жануар тыныш және бақытты болғанымен, Жерде қалған иесін сағынады деседі. Иесі өлген соң, ол да шалғынға келеді, сонда жануар ойнауын тоқтатады, иесінің келгенін сезіп, қарайды. Қуанып, ол иесімен қайта қосылғанша мүмкіндігінше жылдам жүгіреді. Жануар бұрынғы иесін зор қуанышпен қарсы алады, ал адам жануардың мейірімді, сенімді көздеріне қарайды, ол Жерде болмаса да, жүректе ешқашан жоқ болған емес. Содан кейін екеуі бірге Көңіл көпірінен Жұмаққа өтеді, қайтадан ойнап, махаббат пен бақытқа толы болып, ешқашан ажыраспайды.
The story tells of a lush green meadow just "this side of Heaven" (i. e., before one enters it). Rainbow Bridge is the name of both the meadow and the adjoining pan prismatic conveyance connecting it to Heaven. According to the story, when a pet dies, it goes to the meadow, restored to perfect health and free of any injuries. The pet runs and plays all day with the others; there is always fresh food and water, and the sun is always shining. However, it is said that while the pet is at peace and happy, it also misses its owner whom it left behind on Earth. When its owner dies, they too arrive at the meadow, and that is when the pet stops playing, turns, sniffs at the air and looks into the distance where it sees its beloved owner. Excited, it runs as fast as it can, until owner and pet are once more united. The pet greets its former owner in great joy while the human looks into the soft, trusting eyes of the pet, who might have been gone and absent on Earth but never absent in the heart. Then side by side, they cross the Rainbow Bridge together into Heaven, to play again and be together in love and happiness, never again to be separated.
Өмірбаян
Үй жануарлары өз иелерін күтетін жұмақ туралы түсінік Маргарет Маршалл Сондерстің "Күлкілі Джоның жұмағы" атты кітабындағы "Күлкілі Джоның" аз танымал жалғасынан бұрын пайда болды. Бұл жасыл мекенде жануарлар тек иелерін күтіп қана қоймай, бір-біріне оқуға, өсуге және өмірде бастан өткерген жамандықтан айығуға көмектеседі. Бірақ жануарлар осы жерге, нағыз жұмаққа көпірмен емес, шармен келеді. "Радуга көпірі" туралы алғашқы онлайн айтылым 1993 жылдың 7 қаңтарындағы rec.pets.dogs жаңалықтар тобындағы хабарламада кездеседі, онда 1992 (немесе одан ертерек) жылғы Mid Atlantic Great Dane Rescue League Newsletter-дегі өлең келтірілген, ал ол өз кезегінде Американың Акита құтқару қоғамынан алынған деп хабарлайды. 1993 жылғы басқа хабарламалар осы ақпарат сол кезде кеңінен таралғанын және онлайн жүзіп жатқанын көрсетеді, тіпті бір ғана жолдың айтылуы да басқа жаңалықтар тобының оқырмандарына таныс болады деп күтуге болады.
The concept of a paradise where pets wait for their human owners appeared much earlier, in the little known sequel to Beautiful Joe, Margaret Marshall Saunders' book Beautiful Joe's Paradise. In this green land, the animals do not simply await their owners, but also help each other learn and grow and recover from mistreatment they may have endured in life. But the animals come to this land, and continue to true heaven, not by a bridge but by balloon. The first mention of the "Rainbow Bridge" story online is a post on the newsgroup rec. pets. dogs, dated 7 January 1993, quoting the poem from a 1992 (or earlier) issue of Mid Atlantic Great Dane Rescue League Newsletter, which in turn is stated to have quoted it from the Akita Rescue Society of America. Other posts from 1993 suggest it was already well established and being circulated online at that time, enough for the quotation of even a single line to be expected to be recognized by other newsgroup readers.
Философияда
Күсемпелі көпір немесе оған өте ұқсас Кіші аспан сенімі метафизика мен теологияда жануарлардың қасіретіне байланысты туындаған мәселеге жауап ретінде пайдаланылуы мүмкін. Жануарлардың қасіретіне байланысты туындаған мәселе – бұл Көк Теодициясына жасалған қарсылық, ал ол өз кезегінде адамдардың қасіретіне қатысты дәстүрлі мәселеге жауап береді.
Either the Rainbow Bridge, or a very similar belief known as Lesser Heaven, can be used in metaphysics and theology as a response to the problem of animal suffering. The problem of animal suffering is itself an attempted rebuttal to the Heaven Theodicy, which in turn is a response to the traditional problem of suffering concerning humans.