Тоникті су: хинин қосылған газдалған сусын. Малярияға қарсы дәрі ретінде пайда болған, қазір көбінесе дәмді ішімдік ретінде қолданылады. Тарихы мен құрамы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хининді құрамында газдалған сусын.
Carbonated soft drink containing quinine
Тоникті су (немесе үнділік тоникті су) – хинин ерітілген газдалған сусын. Бастапқыда безгекке қарсы профилактикалық шара ретінде қолданылған, қазіргі кезде тоник судың хинин мөлшері көбінесе едәуір төмендетіліп, көбінесе тәттілендіріледі. Ол ерекше ащы дәмі үшін ішіледі және әсіресе джин-тоник сияқты аралас сусындарда жиі қолданылады.
Tonic water (or Indian tonic water) is a carbonated soft drink in which quinine is dissolved. Originally used as a prophylactic against malaria, nowadays tonic water usually has a significantly lower quinine content and is often sweetened. It is consumed for its distinctive bitter flavor and is frequently used in mixed drinks, particularly in gin and tonic.
Тарих
XVII ғасырдың басында испандықтар Перу, Боливия және Эквадордың жергілікті халықтарынан емді көріп, малярияны емдеу үшін цинхона ағашының қабығынан алынған хининді қолданды. XIX ғасырдың басында Үндістан мен Британ империясының басқа тропикалық аймақтарында британдық шенеуніктер мен әскерлерге малярияның алдын алу үшін дәрілік хинин ұсынылды. Оның ащы дәмін жасыру үшін сода мен қант қосылып, тоник су жасалды. 1858 жылы Питт & Co. иесі Эразм Бонд алғашқы коммерциялық тоник суын патенттеді. Джин мен тоник сусындасы да британдық колониялық Үндістанда пайда болды. Британдықтар дәрілік хинин тонигін джинмен және басқа да қоспалармен араластырып, ащы дәріні жеңілдетуге тырысты. Үндістандағы әскерлерге джин мөлшері берілетін болғандықтан, тәтті қоспаны дайындау оңай болды. 1868 жылы Oriental Sporting Magazine журналында джин мен тоник туралы алғашқы жазба пайда болды, онда ол дәрі емес, ат жарысын тамашалаушыларға арналған сергітетін коктейль ретінде сипатталды.
As early as the 17th century the Spanish used quinine from the bark of Cinchona trees to treat malaria after being shown the remedy from the Indigenous peoples of Peru, Bolivia, and Ecuador. In early 19th century India and other tropical posts of the British Empire, medicinal quinine was recommended to British officials and soldiers to prevent malaria, where it was mixed with soda and sugar to mask its bitter taste, creating tonic water. The first commercial tonic water was produced in 1858 when it was patented by the owner of Pitt & Co., Erasmus Bond. The mixed drink gin and tonic also originated in British colonial India, when the British mixed their medicinal quinine tonic with gin and other ingredients to make the bitter medicine more palatable. Soldiers in India were already given a gin ration, so the sweet concoction was easy to make. In 1868, the first known record of a gin and tonic was in the Oriental Sporting Magazine and was described as a refreshing cocktail for spectators of horse racing, not as a medicine.
Хинин мөлшері
Дәрілік тоник су бастапқыда тек көмірсулы су және көп мөлшерде хининнен тұратын. Қазіргі заманғы тоник суларының көпшілігі салыстырмалы түрде аз хинин мөлшерін қамтиды және көбінесе цитрус дәмдерімен байытылады. Хинин мөлшерінің төмендеуіне байланысты, тоник судың ащы дәмі азайған. Оған әдетте тәттілендіргіштер қосылады, көбінесе жоғары фруктозалы жүгері сиропы немесе қант. Кейбір өндірушілер диеталық (немесе "жұқа") тоник суын да шығарады, онда аспартам сияқты жасанды тәттілендіргіштер болуы мүмкін. Хинин мен көмірсулы судың көп мөлшері бар дәстүрлі тоник сулары сирек кездеседі, бірақ ащы дәмді ұнататындар үшін қолайлы болуы мүмкін. АҚШ-та АҚШ-тың Тамақ және Дәрі-дәрмек басқармасы (FDA) тоник судағы хининнің мөлшерін 83 ппм (83 мг/л) дейін шектейді, ал хининнің тәуліктік емдік дозасы 500–1000 мг аралығында болады, ал тиімді малярияны алдын алу үшін 10 мг/кг мөлшерінде сегіз сағат сайын қолданылады (ересектер үшін күніне 2100 мг). 2010 жылға дейін хинин көбінесе аяқ талмасын басандету үшін ұсынылған, бірақ медициналық зерттеулер дозаны қадағалауда сақтық қажет екенін көрсетті. Хининнің қауіптеріне байланысты FDA тұтынушыларды аяқ талмасын емдеу үшін "мақұлданбаған" хинин препараттарын қолданудан сақтайды.
Medicinal tonic water originally contained only carbonated water and a large amount of quinine. Most modern tonic waters contain comparatively less quinine, and are often enhanced by citrus flavors. As a result of the lower quinine content, tonic water is less bitter. It is also usually sweetened, often with the addition of high fructose corn syrup or sugar. Some manufacturers also produce diet (or "slimline") tonic water, which may contain artificial sweeteners such as aspartame. Traditional style tonic water with high amounts of quinine and carbonated water is less common, but may be preferred by those who desire the bitter flavor. In the United States, the US Food and Drug Administration (FDA) limits the quinine content in tonic water to 83 ppm (83 mg per liter), while the daily therapeutic dose of quinine is in the range of 500–1000 mg, and 10 mg/kg every eight hours for effective malaria prevention (2,100 mg daily for a adult). Until about 2010, quinine was often recommended as a relief for leg cramps, although medical research suggested some care was needed in monitoring doses. Because of quinine's risks, the FDA cautions consumers against using "off label" quinine drugs to treat leg cramps.
Қолдану
Тоник су көбінесе коктейльдерге, әсіресе джин-тоникке қосылатын сусын ретінде қолданылады. Водка-тоник те танымал. Лимон немесе лайм шырыны қосылған тоник су ащы лимон немесе ащы лайм деп аталады. Ол өзінің ерекше ащы, бірақ тәтті дәмімен танымал. Тоник суды кофеге де қосады. Эспрессо мен тоник 2007 жылы Швецияның Хельсинборг қаласындағы Koppi Roasters кофеханасында қызметкерлердің бірлескен кешінде тоник су, сироп және эспрессоны араластыру арқылы пайда болды. Осы жылдан бастап бұл сусын Скандинавия, Еуропа және АҚШ-та кеңінен танылды.
Tonic water is often used as a drink mixer for cocktails, especially gin and tonic. Vodka tonic is also popular. Tonic water with lemon or lime juice added is often known as bitter lemon or bitter lime. It is popular for its signature bitter but sweet taste. Another use of tonic water is in coffee. The espresso and tonic was created in Helsingborg, Sweden, at Koppi Roasters after a staff party where they mixed tonic water, syrup, and an espresso. Since 2007, the drink has grown in popularity in Scandinavia, Europe, and the United States.
Теріс әсерлері
Тоник судың құрамындағы хининге байланысты, дәрілерге реакцияның бір түрі болып табылатын бекітілген бөртпелерге себеп болатыны мәлім. Әртүрлі ғылыми журналдар тоник суды жиі ішу әртүрлі деңгейдегі бекітілген бөртпелерге әкелуі мүмкін екенін көрсеткен, ал бірінде Стивенс-Джонсон синдромының пайда болуы туралы хабарланған. Бөртпелер пациенттер тоник суды жеке немесе джинмен араластырып ішкеннен кейін пайда болған. Бекітілген бөртпелердің белгілеріне пигментті дақтар, жоғары қызба, қызылша тәрізді жамылғылар және көпіршіктер жатады.
Tonic water is known to cause fixed eruptions, which is a type of skin reaction to drugs, due to the quinine content. Various scientific journals have reported the repeated intake of tonic water can cause fixed eruptions with varying severity, with one reporting the onset of Stevens–Johnson syndrome. The cases of fixed eruptions were seen after the patients drank tonic water, by itself or mixed with gin. Some symptoms of the fixed eruptions include pigmented macules, high fever, erythematous plaques, and bullae.
Флуоресценция
Тоник судағы хинин ультракүлгін сәуледе жарқырап шығады. Шындығында, хинин қараңғы фонда тікелей күн сәулесінде де көрінеді. Хинин молекулалары энергияны жылудың орнына жарық түрінде бөліп шығарады, бұл жиі кездесетін жағдай. Бұл күй тұрақты емес, молекулалар ақырында бастапқы күйіне оралып, жарқырауын тоқтатады.
The quinine in tonic water will fluoresce under ultraviolet light. In fact, quinine will visibly fluoresce in direct sunlight against a dark background. The quinine molecules release energy as light instead of heat, which is more common. The state is not stable and the molecules will eventually return to a ground state and no longer glow.