Грумман OV-1 Мохок: Әскери барлау және әуеден бақылау ұшағы

Кіріспе

Ұрыс алаңындағы барлау және алдыңғы қатардағы әуе бақылау ұшақтары

Grumman OV-1 Mohawk – американдық қарулы әскери бақылау және шабуыл ұшағы, ұрыс алаңын бақылау және жеңіл шабуыл мүмкіндіктері үшін жасалған. Ол қос турбовинтті конфигурацияға ие және экипаждың екі мүшесі қатарласып отырады. Мохок ұшағы АҚШ Армиясының маневрлік күштерін қолдау үшін қысқа, жақсартылмаған ұшу-қону жолақтарынан жұмыс істеуге арналған.

Даму

Mohawk – бұл Cessna L 19 Bird Dog-тен артық нәтижеге қол жеткізу үшін сол кездегі Әскери-теңіз флотының Аэронавтика бюросы (BuAer) арқылы бірлескен Армия-теңіз бағдарламасы ретінде басталды. 1956 жылғы маусымда Армия TS145 типті техникалық талаптарды жариялады, онда екі орындық, қос турбовинтті ұшақ, барлық ауа райында шағын, жақсартылмаған аэродромдарда жұмыс істеуге арналған деп көрсетілді. Ол Корея соғысында осал екені дәлелденген Bird Dog ұшағынан жылдамырақ, оттық күші жоғары және бронясы ауыр болар еді. Mohawk-тың міндеттеріне бақылау, артиллериялық бағыттау, әуе бақылауы, шұғыл жабдықтау, теңіз нысаналарын табу, байланыс және радиологиялық мониторинг кіретін еді. Теңіз флоты ұшақтың шағын "джип" эскорт класындағы тасымалдаушылардан (CVE) жұмыс істей алуын талап етті. 1957 жылы Қорғаныс министрлігі Grumman Aircraft Corporation компаниясының G 134 жобасын бәсекенің жеңімпазы деп таңдады. Теңіз жаяу әскерлерінің талаптары жобаға ерекше ерекшеліктер қосты. Бастапқы ұсынылғандай, OF 1 су шаңғыларымен жабдықталуы мүмкін еді, бұл ұшақты суға қонуға және арал жағажайларына таксилеуге мүмкіндік беретін еді. Теңіз жаяу әскерлеріне қанатты ұшақтарды тікелей қолдау (CAS) рөлінде пайдалануға рұқсат берілгендіктен, макетте зымырандар, бомбалар және басқа да жабдықтар үшін қанат астындағы пилондар да болды. Әуе күштері Mohawk-тың қарулану мүмкіндігін ұнатпады және оны алып тастауға тырысты, ал теңіз жаяу әскерлері Армияның күрделі сенсорларын қаламады. Алайда, Теңіз флоты бөлген бюджетін флоттық мұнай танкеріне жұмсауды шешті, сондықтан теңіз жаяу әскерлері 1957 жылдың қыркүйегінде бағдарламадан шығуға мәжбүр болды. Армия қаруланған Mohawk-ты дамытуды жалғастырды және төтенше жағдайларда әскерлерді жабдықтау үшін қанат астындағы бекіткіштерден түсірілетін жүк контейнерлерін жасады. Mohawk-тың радарлық бейнелеу мүмкіндігі бейбіт және соғыс уақытында маңызды жетістікке айналуға тиіс еді. Жанама радиолокациялық радар (SLAR) жапырақтар мен жер бедерін картаға түсіріп, сканерленгеннен кейін бірнеше минут ішінде жердің суретін бақылаушыға ұсына алатын еді. Әскери операциялар кезінде сурет екі бөлікке бөлінді, біреуі жер бедерінің тұрақты ерекшеліктерін көрсетті, екіншісі қозғалатын нысаналарды анықтады. Прототип (YAO 1AF) 1959 жылдың 14 сәуірінде алғаш рет ұшты. OV 1 1959 жылдың қазан айында өндіріске енгізілді. 1961 жылдың ортасында АҚШ күштерінің шетелдегі алғашқы Mohawk ұшақтары Германияның Мангейм қаласына жақын Сандхофен әуежайындағы 7-ші армияға жеткізілді. AO 1AF-ті тасымалдайтын камераны ресми қабылдаудан бұрын, Ральф Доннелл оны АҚШ Армиясының далалық командирлеріне және потенциалды еуропалық клиенттерге көрсету үшін 29 еуропалық әуежайларға тур жасады. Вьетнам мен Еуропадағы қызметінен басқа, SLAR жабдықталған Mohawk ұшақтары 1963 жылы Корей демилитаризацияланған аймағын патрульдеуге кірісті. Германия мен Франция Mohawk-қа қызығушылық танытты және Grumman француздық Breguet Aviation компаниясымен Атлантика мұхитында теңіз патрульдік ұшақтарына американдық құқықтарды беру үшін лицензиялық келісімге қол қойды. Бірлескен Армия/Теңіз бағдарламасының өзі ұшақтың құнына әсер ететін, кейде Армия бюджеттерінде ашық қарсылық тудыратын, мысалы, катапульталық креслолар сияқты дизайндық компромистерге әкелді. OV 1 үшін тапсырыстар 1964 жылғы қаржы жылында тоқтатылды, ал қаруланған Mohawk-қа қатысты Пентагонның дауы 1965 жылы Армияға қаруланған қанатты ұшақтарды пайдалануға тыйым салған директивамен аяқталды (1966 жылғы Джонсон-Макконнелл келісіміне қараңыз). Вьетнамдағы операциялық табыс 1966 жылы қосымша Mohawk тапсырыстарына әкелді, ал 1968 жылға қарай Оңтүстік-Шығыс Азияда бес бақылау компаниясы жұмыс істеді. Мохаук ұшақтарының соңғы өндіріске енгізілген нұсқасы – OV 1D, оның қуатты T53 L 701 қозғалтқыштары, жетілдірілген электроникасы және ұшақты инфрақызылдан SLAR конфигурациясына шамамен бір сағат ішінде ауыстыруға мүмкіндік беретін алмастырылатын миссиялық паллеттері болды. Алғашқы төрт OV 1D прототипі бұрынғы өндіріс ұшақтарынан қайта жасалған, ал біріншісі 1969 жылы ұшты. Одан кейін 37 жаңа ұшақ жасалды, соңғысы 1970 жылдың желтоқсан айында жеткізілді. Ұзақ жылдар бойы миссия мен ұшақ көптеген өзгерістерге ұшырады және барлық түрлері бойынша шамамен 380 дана салынды. Mohawk түрлеріне JOV 1 [барлау], OV 1A [көрнекі және фотосурет], OV 1B [көрнекі, фотосурет және бүйірден қараған радар (SLAR) модулі], OV 1C [көрнекі, фотосурет және инфрақызыл], OV 1D (SLAR модулі және үлкен қанаттары), OV 1E [көптеген сенсор операторлары немесе жүк үшін кеңейтілген фюзеляж], EV 1E [арнайы электрондық барлау қондырғысы] және RV 1E [жаңа ELINT барлауы] кірді. Армияға ұсынылған, бірақ салынбаған, VTOL үшін қанаттары бұрылатын және құйрық желдеткіші бар төрт қозғалтқышты 134E үлгісі болды. 134R үлгісі Жеңіл қаруланған барлау ұшағы (LARA) талаптарын қанағаттандыру үшін ұсынылған, бірақ орнына OV 10 таңдалды.

The Mohawk began as a joint Army Marine program through the then Navy Bureau of Aeronautics (BuAer), for an observation/attack plane that would outperform the Cessna L 19 Bird Dog. In June 1956, the Army issued Type Specification TS145, which called for the development and procurement of a two seat, twin turboprop aircraft designed to operate from small, unimproved fields under all weather conditions. It would be faster, with greater firepower, and heavier armour than the Bird Dog, which had proved vulnerable during the Korean War. The Mohawk's mission would include observation, artillery spotting, air control, emergency resupply, naval target spotting, liaison, and radiological monitoring. The Navy specified that the aircraft must be capable of operating from small "jeep" escort class carriers (CVEs). The DoD selected Grumman Aircraft Corporation's G 134 design as the winner of the competition in 1957. Marine requirements contributed an unusual feature to the design. As originally proposed, the OF 1 could be fitted with water skis that would allow the aircraft to land at sea and taxi to island beaches at Since the Marines were authorized to operate fixed wing aircraft in the close air support (CAS) role, the mockup also featured underwing pylons for rockets, bombs, and other stores. The Air Force did not like the armament capability of the Mohawk and tried to get it removed, while the Marines did not want the Army's sophisticated sensors. However the Navy then opted to spend the allocated budget on a fleet oil tanker instead, so the Marines had to drop out of the program in September 1957. The Army continued with armed Mohawks and developed cargo pods that could be dropped from underwing hard points to resupply troops in emergencies. The radar imaging capability of the Mohawk was to prove a significant advance in both peace and war. The Side Looking Airborne Radar (SLAR) could look through foliage and map terrain, presenting the observer with a film image of the earth below only minutes after the area was scanned. In military operations, the image was split in two parts, one showing fixed terrain features, the other spotting moving targets. The prototype (YAO 1AF) first flew on April 14, 1959. The OV 1 entered production in October 1959. In mid 1961, the first Mohawks to serve with U. S. forces overseas were delivered to the 7th Army at Sandhofen Airfield near Mannheim, Germany. Before its formal acceptance, the camera carrying AO 1AF was flown by Ralph Donnell on a tour of 29 European airfields to display it to the U. S. Army field commanders and potential European customers. In addition to their Vietnam and European service, SLAR equipped Mohawks began operational missions in 1963 patrolling the Korean Demilitarized Zone. Germany and France showed early interest in the Mohawk, and Grumman actually signed a license production agreement with the French manufacturer Breguet Aviation in exchange for American rights to the Atlantic maritime patrol aircraft. The very nature of the joint Army/Marine program had forced design compromises, such as ejection seats, that made the aircraft expensive and, sometimes, an openly resisted item in Army budgets. Orders for the OV 1 stopped in Fiscal 1964, and the controversy in the Pentagon over the armed Mohawk peaked with a 1965 directive that prohibited the Army from operating armed fixed wing aircraft (See the Johnson McConnell agreement of 1966). Operational success in Vietnam led to additional Mohawk orders in 1966, and by 1968, five surveillance companies were operating in Southeast Asia. The last of the Mohawk versions to enter production was the OV 1D with more powerful T53 L 701 engines, improved avionics, and interchangeable mission pallets that made it possible to switch the aircraft from infrared to SLAR configuration in about an hour. The first four OV 1Ds were prototypes converted from earlier production airframes, and the first flew in 1969. These were followed by 37 new build aircraft, the last of which was delivered in December 1970. Over the years, the mission and the aircraft underwent many changes and roughly 380 were built over all variants. Mohawk variants included the JOV 1 [armed reconnaissance], OV 1A, [visual and photographic], OV 1B [visual, photographic, and side looking radar (SLAR) pod], the OV 1C [visual, photographic, and infrared], and the OV 1D (SLAR pod and bigger wings), OV 1E [enlarged fuselage for more sensor operators or cargo], EV 1E [special electronic intelligence installation] and RV 1E [advanced ELINT reconnaissance]. A four engined Model 134E with tiltwings and tail ducted fan for control for VTOL was proposed to the Army but not built. Model 134R was a tandem cockpit version offered to meet the Light Armed Reconnaissance Aircraft (LARA) requirement, but the NA300 was chosen instead becoming the OV 10.

АҚШ әскері

АҚШ армиясы Вьетнам соғысында OV-1 ұшағын қолданды, алпыс бес ұшақ апатқа ұшырап немесе қарсы оттан жоғалды, ал біреуін Солтүстік Вьетнамдық истребитель атып түсірді. 1968 жылдың басында Оңтүстік Вьетнам үстінен OV-1 ұшағымен ұшып келе жатқанда, АҚШ армиясының капитаны Кен Ли XM14 .50 калибрлі (12,7 мм) пулеметтік қаптарымен және екі M159 басқармайтын ракеталық қаптарымен МиГ-17 “Фреско” истребителін атып түсірді, осылайша МиГ-ті атып түсірген жалғыз армия авиаторы атанды. Ки-Уэст келісіміне байланысты армия бұл оқиғаны құпия ұстауға тырысты, себебі бұл АҚШ Әуе күштеріне “Мохок” ұшақтарын өздерінің қарулануына қосуға мүмкіндік береді деп қорқытты. Лидің осы қимылы 2007 жылы армия тарапынан ресми түрде мойындалды. Армия бұл ұшақты “Шөл даулы” операциясы кезінде де пайдаланды. 1972 жылдан бастап Армия Ұлттық гвардиясы (ARNG) “Мохок” ұшақтарын ала бастады, соңында ARNG Джорджия және Орегон штатындағы үш авиациялық бөлімшеде жиырма үш OV-1B, жиырма төрт OV-1C және он алты OV-1D ұшағын пайдаланды. Орегон армиясының Ұлттық гвардиясы “Мохок” ұшағын МакНэри Майдан алаңында орналастырды, бастапқыда 1042-ші әскери барлау компаниясы (Әуе бақылау) ретінде, кейін 641-ші әскери барлау батальоны (CEWI) (Әуедегі ақпаратты пайдалану) болып қайта құрылды. АҚШ армиясының OV-1 ұшақтары 1992 жылы Еуропадан, 1996 жылдың қыркүйегінде Оңтүстік Кореядан және соңында 1996 жылы АҚШ-тан алынып, жаңа жүйелермен, жаңа ұшақтармен және барлау спутниктерінің дамуымен алмастырылды. OV-1 негізінен SLAR жүйесімен жабдықталған де Гавиленд Канада Dash 7 турбовинттік ұшағының әскерилендірілген нұсқасы – EO-5C ұшағымен алмастырылды, дейін АҚШ Әуе күштерінің Northrop Grumman E-8 Joint STARS (Бірлескен бақылау және нысананы шабуылдау радары) жүйесі толыққанды жұмыс істеуге келді. 2011 жылға қарай Alliant Techsystems компаниясы Флорида штатының Broadbay Group және Mohawk Technologies компанияларымен бірлесіп, OV-1D ұшағының қаруланған, жаңартылған нұсқасын көтеріліске қарсы күрес үшін қайта қолдануға бағытталған жобаны бастады. Демонстрациялық үлгі FLIR Star Safire мұнарасымен және M230 тізбекті пулеметімен жабдықталды.

The U. S. Army flew the OV 1 operationally in the Vietnam War, with sixty five lost to accidents and ground fire, and one shot down by a North Vietnamese fighter. In early 1968, while flying an OV 1 over South Vietnam, U. S. Army Captain Ken Lee shot down a MiG 17 “Fresco” fighter jet with his XM14 .50 in. (12.7 mm) caliber gun pods as well as two M159 unguided rocket pods, becoming the only Army Aviator to ever down a MiG. Due to the Key West Agreement, the Army tried to keep the shootdown a secret for fear that it would allow the USAF to transfer Mohawks to its inventory. Lee's kill was finally formally recognized by the Army in 2007. The Army also used the aircraft during Operation Desert Storm. Starting in 1972, the Army National Guard (ARNG) began to receive the Mohawk, with the ARNG eventually operating thirteen OV 1Bs, twenty four OV 1Cs, and sixteen OV 1Ds serving with three aviation units in Georgia and Oregon. The Oregon Army National Guard Unit operating the Mohawk was located at McNary Field in Oregon, initially as the 1042nd Military Intelligence Company (Aerial Surveillance), then reflagged as the 641st Military Intelligence Battalion (CEWI)(Aerial Exploitation). U. S. Army OV 1s were retired from Europe in 1992, from South Korea in September 1996, and finally in the United States in 1996, superseded by newer systems, newer aircraft, and the evolution of reconnaissance satellites. The OV 1 was primarily replaced by the EO 5C, a militarized version of the de Havilland Canada Dash 7 turboprop airliner equipped with a SLAR system, until the U. S. Air Force's Northrop Grumman E 8 Joint STARS (Joint Surveillance Target Attack Radar System) aircraft became fully operational. As of 2011, Alliant Techsystems partnered with the Broadbay Group and Mohawk Technologies of Florida in a venture to return an armed, modernized version of the OV 1D to operational use as a counter insurgency aircraft. A demonstrator was equipped with a FLIR Star Safire turret and a ventral, trainable M230 chain gun.

Аргентина әскері

Аргентина әскери авиациясы 1990 жылдары 23 ОV-1 ұшағын алды. Оның 10-ы қолданысқа жарамды болды, ал қалғаны запасқа бөлшектер ретінде пайдаланылды. 2015 жылы олар қолданыстан шығарылып, тоқтатылды.

Апаттар мен оқиғалар

2019 жылдың 1 қарашасында Mohawk Airshows компаниясы басқаратын Grumman OV 1D Mohawk ұшағы Флорида штатының Стюарт қаласындағы Стюарт әуе шоуы барысында Уитэм алаңында апатқа ұшырады. Ұшақ толығымен қирады, пилоты қаза тапты. Оның сериялық нөмірі 68-15958 болды. 1981 жылдың 14 қаңтарында Grumman OV 1D Mohawk Техас штатының Лампасас қаласына жақын маңындағы ауылдық жерге Форт-Худтен қозғалтқышты реттеу және алдыңғы тіреу бөлшегін ауыстыру мақсатындағы техникалық тексеру рейсі кезінде құлап, өртенді. Инерциялық навигациялық жүйе компьютерлік қосылыста сымды тартып немесе штифтті шығарып алған, содан кейін штифт қайтадан орнына кірді. Ұшқыш CW3 Сэнди Л. Олифант және SSG Роджер А. Медоус сол жерде қаза тапты.

Ұшуға жарамды

59 2604 – OV 1A, Калифорния штатының Чино қаласындағы Planes of Fame Air Museum ұшақтарымен ұшты. 62 5874 – Каролина авиациялық мұражайының әуе шерулерінде ұшты. 62 5889 – Техас штатының Аддисон қаласындағы Каваноу ұшу мұражайы. Музейдің 2024 жылдың 1 қаңтарында белгісіз мерзімге жабылуына байланысты көпшілік көрсете алмайды. Техас штатының Дениссон қаласындағы Солтүстік Техас аймақтық әуежайына көшіріледі. 62 5890 – Каролина авиациялық мұражайының әуе шерулерінде ұшты. 64 14262 – American Wings Air Museum, Миннесота штатының Блейн қаласы. 67 15959 – Mohawk Technologies компаниясы басқарады және Флорида штатының Лантана қаласындағы Палм Бич округінің парк әуежайында орналасқан. 67 18899 – Mohawk Technologies компаниясы басқарады және Флорида штатының Лантана қаласындағы Палм Бич округінің парк әуежайында орналасқан. 67 18923 – Mohawk Technologies компаниясы басқарады және Флорида штатының Лантана қаласындағы Палм Бич округінің парк әуежайында орналасқан. 67 18924 – Mohawk Technologies компаниясы басқарады және Флорида штатының Лантана қаласындағы Палм Бич округінің парк әуежайында орналасқан. 67 18926 – Mohawk Technologies компаниясының бас директоры Пол Пефлиге тиесілі және Флорида штатының Лантана қаласындағы Палм Бич округінің парк әуежайында орналасқан. 68 15936 – American Wings Air Museum, Миннесота штатының Блейн қаласы. 68 15946 – Mohawk Technologies компаниясы басқарады және Флорида штатының Лантана қаласындағы Палм Бич округінің парк әуежайында орналасқан. 68 15947 – Пенсильвания штатының Бивер округі әуежайындағы Air Heritage Museum-да орналасқан. Қазір мұражайға тиесілі емес. 69 17004 – Mohawk Technologies компаниясы басқарады және Флорида штатының Лантана қаласындағы Палм Бич округінің парк әуежайында орналасқан.