Онтарио провинциясының саяси тарихы

Кіріспе

Онтарио провинциясы біржарлы парламентпен басқарылады, ол вице-губернатордан және Вестминстер үкімет жүйесінде жұмыс істейтін Заң шығарушы ассамблеядан тұрады. Заң шығарушы ассамблеяда ең көп орын жеңген саяси партия әдетте үкімет құрады, ал партия жетекшісі провинцияның премьер-министрі, яғни үкімет басшысы болады. Онтарионың қазіргі негізгі саяси партиялары – Онтарио прогрессивті консервативтік партиясы (ПК), Онтарио жаңа демократиялық партиясы (НДП), Онтарио либералдық партиясы және Онтарио жасыл партиясы.

Тақ

Канада монархы ретінде, ол сонымен қатар Онтарионың да королі болып табылады. Достас мемлекеті ретінде, Канада монархы Достас Ұлттарының құрамындағы 14 басқа тәуелсіз елмен ортақ. Канада ішінде монарх федералды үкімет және 10 провинция атынан жеке билік жүргізеді. Коронаның өкілеттіктері монархқа жүктелген және оны генерал-губернатордың орынбасары (лейтенант-губернатор) жүзеге асырады. Премьер-министр мен Атқару кеңесінің кеңесі әдетте міндетті болып табылады; 1867 жылғы Конституциялық актіде атқару билігінің тек "Атқару кеңесінің кеңесімен және оның келісімімен" жүзеге асырылуы талап етіледі. Лейтенант-губернаторды Канада премьер-министрінің кеңесі бойынша генерал-губернатор тағайындайды. Осылайша, әдетте премьер-министр мен министрлер кеңес беретін генерал-губернатордың орынбасары патшалық құқықтардың көп бөлігін жүзеге асырады және патшалық келісім береді. Премьер-министр мен Атқару кеңесінің кеңесі әдетте генерал-губернатордың орынбасары үшін міндетті болғанымен, генерал-губернатордың орынбасары кеңестен бас тартқан жағдайлар да болады. Бұл әдетте премьер-министр сайланған заң шығару жиналысының сенімін толыққанды иеленбеген жағдайда орын алады. 2017 жылы Британдық Колумбиядағы провинциялық сайлаудан кейін премьер Кристи Кларк генерал-губернатордың орынбасары Джудит Гуишонмен кездесіп, заң шығарушы орган таратылуына кеңес берді. Гуишон Кларктың өтінішін қабылдамады. Кларк кейін премьер-министр лауазымынан қанағаттанды, ал ресми оппозицияның жетекшісі Джон Хорган, сайланған заң шығарушы органның сенімін иеленуге қабілетті болғандықтан, үкімет құруға шақырылды.

Заң шығарушы өкілеттік

Онтарионың 124 мүшеден тұратын, бір палаталы заң шығарушы жиналысы және Парламенттегі монархия (лейтенант-губернатор арқылы ұсынылған) Онтарио провинциялық Парламентін құрайды. Мемлекеттік билік монархқа берілгендіктен, лейтенант-губернатордың рөлі – заң шығарушы жиналыс қабылдаған заңдарға монарх атынан патшалық бекітілуді беру болып табылады. Монархия жиналыс қабылдаған заң жобасына мақұлдауын білдіруден басқа заң шығару процесіне қатыспайды.

Мүшелік

Қызметкерлер, провинциялық парламент мүшелері (ППМ) деп белгілі, бірінші өткен пост жүйесі арқылы сайланады.

Үкімет

Заң шығарушы орган үкіметтерді сайлауда маңызды рөл атқарады, себебі премьер-министр мен Министрлер кабинеті осы органның сеніміне ие болу арқылы қызмет етеді. Жауапты үкіметтің принциптеріне сәйкес, Министрлер кабинетінің мүшелері көбінесе сайланған депутаттар болып табылады және Заң шығарушы Ассамблеяға есепті.

Қарсылық

Парламенттік фракцияның екінші ірі партиясы ресми оппозиция деп аталады, олар әдетте МПП-ны министрлердің жұмысын бақылау үшін сыншылар ретінде тағайындайды және үкіметтің жұмысын зерделейді. Ресми оппозиция ресми түрде Ұлыбритания Мемлекетінің адал оппозициясы деп аталады, бұл олардың премьер-министр мен министрлер кабинетінің қазіргі саясатына қарсы болғанымен, Канадаға адал екендіктерін көрсетеді, ал Канада Мемлекеттік басшы тұлғасында бейнеленеді.

Атқарушы билік

Атқарушы билік Таққа жүктелген және "кеңесте" жүзеге асырылады, яғни Атқарушы кеңестің кеңесімен; дәстүр бойынша, бұл премьер-министр басқаратын және Тақтың министрлерін құрайтын Министрлер кабинеті. Онтарио үкіметі, немесе ресми түрде, Ұлыбританияның үкіметі атауы вице-губернатордың кеңестегі қызметін білдіреді. Онтарио үкіметінің күнделікті жұмысын және іс-қимылын провинциялық департаменттер мен агенттіктер атқарады, олар партиялық емес Онтарио мемлекеттік қызметімен қамтамасыз етіледі және сайланған үкімет тарапынан басқарылады. Онтарио премьер-министрі – Тақтың бірінші министрі. Премьер провинцияның үкімет басшысы болып табылады, Кабинеттің құрамын анықтайды және оны басқарады, сондай-ақ атқарушы билікті жүзеге асыру және көптеген патшалық құқықтар бойынша Таққа кеңес береді. Премьер-министрлер сайланған Заңнамалық Ассамблеяның сеніміне ие болу мүмкіндігі арқасында қызмет етеді, сондықтан олар әдетте Ассамблеядағы ең ірі партияның немесе коалицияның жетекшісі және МПП ретінде отырады. Ант бергеннен кейін премьер-министр өкілеттігін, сенімсіздік білдірілімі немесе жалпы сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін вице-губернатордың шешімімен қызметтен алынуына дейін сақтайды.

1905 жылға дейінгі либералды гегемония

+ Онтарио заң шығару жиналысына сайлау (1867–1902) Партиялар жеңген орындар Үкімет Консервативті Либералды партия 1867 1871 1875 1879 1883 1886 1890 1894 1898 1902 Либералды 41 43 50 57 48 57 53 45 51 50 Либералды тең құқықтар 2 Либералды қамқоршы 12 Либералды П. П. А. 1 Консервативті 41 38 34 29 37 32 34 23 42 48 Либералды консервативті 1 Консервативті тең құқықтар 2 Консервативті П. П. А. 6 Консервативті қамқоршы 1 Өнеркәсіп қамқоршылары 3 Протестанттық қорғау қауымдастығы 2 Консервативті либералды 1 Консервативті тәуелсіз 2 2 1 Либералды тәуелсіз 1 2 Тәуелсіз 1 1 1 Барлығы 82 82 88 88 88 90 91 94 94 98

Провинцияның 1867 жылы өткен алғашқы, шешімсіз сайлауында консервативті Джон Сэндфилд Макдональд Онтарионың бірінші премьер-министрі болды. 1871 жылы Эдвард Блейк басшылығындағы либералдар билікке ие болды және 1905 жылға дейін билікте болды. Блейк 1872 жылы федералды саясатқа көшті, ал Оливер Моват 1896 жылға дейін премьер-министр болып қызмет етті. Оңтүстік-Батыс Онтарионың ауылдық аймақтарындағы басымдығымен қатар, либералдар Рим-католик шіркеуімен достық қарым-қатынас, саяси мақсаттар үшін меценаттық қолдау және алкоголь саудасымен байланыстар арқылы да қолдау алды. Моваттың табысына Артур Стержис Хардидің оның қызметіндегі қатал және реалист саясаткер ретіндегі қызметі үлкен үлес қосты, Grip атап өткендей:

Моват өзінің Бас прокуроры ретінде провинциялық егемендіктің мәселесін, провинциялық шекаралар, алкоголь лицензиялары, сауда, өзендер мен ағыстар, орман, иеліктен шығарылған мүлік және басқа да мәселелер бойынша Privy Council сот комитетінің алдында сәтті қорғады. Моват реформаға қатысты сақтықпен қарады, оны кезең-кезеңмен жүзеге асыруды жөн көрді. Ол сол науқанда электр қуатын мемлекеттік меншікке алу қажеттігін баса айтып: «Ниагараның су қуаты ауадай еркін болуы керек» деді. Ол Онтарионың гидроэлектр энергетикасы комиссиясын құру арқылы Онтарионың өнеркәсіптік дамуын ілгерілетуге жұмыс істеді, сондай-ақ алғашқы жұмысшылардың өтемақысы туралы заңды қабылдау арқылы әлеуметтік әл-ауқатты жақсартты. Прогрессивті консервативті партия 1943 жылдан 1985 жылға дейін Онтарионың саяси жүйесінде үстемдік құрды және «Үлкен көк машина» деген лақап ат алды. Осы кезеңде партияға Джордж Дрю, Лесли Фрост, Джон Робартс және Билл Дэвис сияқты «Қызыл торилер» жетекшілік етті. Бұл үкіметтер провинцияның ең прогрессивті әлеуметтік заңнамасын (оның ішінде Онтарионың Адам құқықтары кодексі), Онтарионың әл-ауқат мемлекеті мен әлеуметтік бағдарламаларының көп бөлігін құруға, көптеген мемлекеттік корпорацияларды құруға және экономиканың күшті өсуіне жауапты болды. Консерваторлар 1975 және 1977 жылдары азшылық үкіметке айналғанмен, олар ауылдық либералдардан солға жылжығандықтан билікте қалды. Сонымен қатар, оппозициялық либералдар мен НДП партиялары ынтымақтастыққа дайын болған жоқ. Консерваторлар 1981 жылы көпшілік үкіметпен қайта оралды. Алайда, 1985 жылы партия оңға бұрылып, Фрэнк Миллерді көшбасшылық конвенцияда көшбасшы етіп сайлады, бұл Билл Дэвистің зейнетке шығуынан кейін болды. Бұл саясаттағы өзгеріс партияның табысына көмектеспеді, сондай-ақ Дэвистің католик мектептеріне толық қаржыландыруды ұсыну туралы хабарламасы да консерваторлардың ауылдық қолдаушыларын наразылыққа түсірді. Онтарионы 42 жыл басқарғаннан кейін, 1985 жылғы сайлау Торилерді заң шығарушы органда азшылыққа айналдырды, олар оппозициялық либералдардан тек төрт орынға артық болды. Торилер либералдарға қарағанда жалпы алғанда аз дауыс алды. Миллер Билл Дэвис сияқты, өзінің азшылық кезеңінде (1975–1981 жж.) Жаңа демократиялық партиямен одақ құруға тырысты, бірақ олар келісімге келе алмады. Дэвид Питерсонның либералдары мен Боб Рейдің жаңа демократтары келісімге келді (формалды коалиция емес), Фрэнк Миллерді қуып шықты және Канада тарихындағы ең ұзақ саяси династиялардың бірін аяқтады.

Acting as his own Attorney General, Mowat successfully promoted the cause of provincial sovereignty before the Judicial Committee of the Privy Council, winning key controversies over Provincial boundaries, jurisdiction over liquor licenses, trade and commerce, rivers and streams, timber, escheats and other matters. Mowat was cautious in his approach to reform, preferring to do so by instalments. In that campaign, he stressed the necessity of public ownership of electrical development, saying, "The water power of Niagara should be as free as the air." In office, he worked to promote Ontario's industrial development through the creation of the Hydro Electric Power Commission of Ontario, and also promoted social welfare through the passage of the first workmen's compensation law. The Progressive Conservative Party dominated Ontario's political system from 1943 to 1985 and earned the nickname of the Big Blue Machine. During this period the party was led by Red Tory premiers: George Drew, Leslie Frost, John Robarts and Bill Davis. These governments were responsible for some of the province's most progressive social legislation (including the Ontario Code of Human Rights), the creation of most of Ontario's welfare state and social programs, the creation of many Crown Corporations, and strong economic growth. Though the Conservatives were reduced to a minority government in 1975 and 1977, they stayed in power as they moved to the left of the rural based Liberals. In addition, the Liberal and NDP opposition parties had been unwilling to cooperate. The Conservatives' were returned with a majority government in 1981. However, in 1985, the party came back to the right, electing Frank Miller as leader at a leadership convention, following the retirement of popular longtime Red Tory Premier Bill Davis. This shift in policy did not help the party's fortunes, nor did Davis' announcement to extend full funding for Catholic schools, the latter which alienated the Conservatives' rural supporters. After 42 years of governing Ontario, the 1985 election reduced the Tories to a minority in the Legislature, with only four seats more than the opposition Liberals. The Tories won fewer votes overall than the Liberals. Miller attempted to forge an alliance with the NDP, as Bill Davis did during his minority terms (1975–1981), but they were unable to come to an agreement. The Liberals of David Peterson and the New Democrats of Bob Rae signed an accord (not a formal coalition), ousting Frank Miller, and ending one of the longest political dynasties in Canadian history.

Питерсонның либералды үкіметтері, 1985-1990 жылдар

Дэвид Петерсон партиясын қайта жандандырып, оларды қайтадан билікке әкелді. 1985-1987 жылдардағы Либералдық ЖДП сенім және қолдау келісімі Питерсонның либералдарына азшылық үкімет құруға мүмкіндік берді. Либералдық партияның белгілі бір саясатын қолдауға және Питерсон үкіметін заң шығарушы жиналыста жеңбеуге келісім бергендерінің орнына, либералдар Миллер бұрын келіспеген ЖДП саясатын қабылдауға міндеттенді. 1987 жылғы сайлауда Питерсонның либералдары заң шығарушы жиналыста айтарлықтай көпшілік орынды жеңіп алды. Питерсонның қызметтегі нәтижелері жақсы да, жаман да болды. Билікте болған бес жыл ішінде Онтарио экономикалық жағдайы жақсарды, бірақ өкілеттігінің соңына қарай мемлекеттік шығындар артты. Үкімет профицит күтсе де, 1990 жылдың соңына қарай Онтарионың қарызы 3 миллиард доллардан асты.

Боб Рэй және "әлеуметтік келісімшарт", 1990-1995 жылдар

Либералдар 1990 жылы өкілеттігінің үшінші жылында мерзімінен бұрын сайлау шақыру арқылы қымбатқа түсті. Питерсон сайлауды жариялағанға дейін оның үкіметі сауалнамаларда 54% қолдауға ие болған. Бірақ, мерзімінен бұрын сайлау шақыру оның құлдырауына себеп болды, себебі халық мұны мақтандылық деп қабылдады. Сайлау шақырылғаннан кейін бірнеше дау-дамайлар орын алды, және кейбір адамдар либералдардың алдағы экономикалық төмендеуден қашу үшін сайлау шақырғанын күдіктенді. Онтарио тарихындағы ең таңғажайып сайлау нәтижесі бойынша, НДП көпшілік дауыспен үкімет құрды, бірақ дауыс берушілердің тек 37% қолдауын ғана алды. Бұл үкімет Онтарионың екінші социал-демократиялық үкіметі болды (1919-1923 жылдар аралығындағы Эрнест Дрюридің Біріккен фермерлер үкіметінен кейін), және оның жұмысы НДП-ны қазірге дейін Онтариода билік үшін күрестен шеттетіп келеді. Жаңа демократтар билікке Ұлы депрессиядан берігі ең ауыр экономикалық дағдарыс кезінде келді. Олар негізінен мемлекеттік автокөлік сақтандыру жүйесін құруға уәде бергенмен, кейін бұл саясаттан бас тарды, бұл Премьер-министр Рей мен оның солшыл министрлері арасында жарылысқа әкелді. Жұмыспен қамтуды және өнімділікті арттыру үшін мемлекеттік сектордағы шығындарды арттырды. Алайда, дағдарыстың күтілмеген ауырлығы мен федералды үкіметтің бюджетін қысқаруы салдарынан, НДП кірістердің төмендеуімен және шығыстардың артуымен бетпе-бет келді, бұл бюджет тапшылығының өсуіне әкелді. Өсіп келе жатқан тапшылықпен күресу үшін жаңа демократтар әлеуметтік шығыстарды қысқартуға және Әлеуметтік келісімшартқа кірісті, ол мемлекеттік сектор қызметкерлерін жыл сайын еңбекақысыз «демалысқа» немесе «Рэй күндеріне» шығуға мәжбүр етті. Олар сондай-ақ жалақыны тоқтатуды енгізді. Әлеуметтік келісімшарт еңбек қозғалысының көп бөлігін, әсіресе НДП-ның ұзақ жылдар бойы серігі болған Базз Харгроувтің және оның Канадалық автожұмысшылар одағын (CAW), Онтарио мемлекеттік қызметкерлер одағын (OPSEU) және басқа да мемлекеттік сектор одақтарын Боб Рейге қарсы бұрды. Көптеген одақ мүшелері оның үкіметін құлатуға ант берді. Рей сонымен қатар оның сайлау перспективаларына зиян келтіретін салықтарды көтеру және басқа да шараларды енгізді. Мыңдаған партия мүшелері НДП-дан кетіп, партияның 1995 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырайтыны анық болды.

The Liberals paid dearly by calling a snap election three years into their mandate in 1990. Before Peterson called the election, his government stood at a 54% approval rating in the polls. However, the early election call turned out to be his undoing as the public interpreted it as arrogance. Several scandals also broke out after the election call and some suspected the Liberals of calling an election just to dodge the upcoming recession. In the most surprising election results in Ontario's history, the NDP was able to win a majority government, however with only 37% of the vote. This government was Ontario's second social democratic government (after the United Farmers government of Ernest Drury 1919–1923), and its track record would keep the NDP out of serious contention for power in Ontario until the present. The NDP took power in the midst of one of the worst recessions since the Great Depression. Though they campaigned predominantly on the promise of a public auto insurance system, they backtracked on this policy, causing a split between Premier Rae and his more left wing ministers. They increased spending in the public sector to stimulate employment and productivity. However, due to the unforeseen severity of the recession, the federal government cutbacks, the NDP was faced with lower revenues and higher expenses leading to an increasing deficit. To combat the growing deficit, New Democrats introduced cutbacks to social spending, and the Social Contract, which forced public sector workers to take unpaid "holidays" or "Rae Days" every year. They also introduced wage freezes The Social Contract led to most of the labour movement, especially longtime NDP ally Buzz Hargrove and his Canadian Auto Workers union (CAW), the Ontario Public Service Employees Union (OPSEU), and other public sector unions turning its backs on Bob Rae. Many union members vowed to bring his government down. Rae also introduced unpopular revenue raising taxes and operations that hurt his election prospects. Thousands of party members resigned from the NDP and it became evident that the party was headed for a defeat in the 1995 election.

"Денсаулық революциясы", 1995-2003 жылдар

1995 жылға қарай Онтарионың жұмыссыздық деңгейі күрт өсіп, дефицит үлкейді, көптеген адамдар Боб Рей үкіметі төрт жарым жылдық халықаралық рецессиядан кейін тиімсіз болып қалды деп сенді. Саясаттанушылар Лин Маклеодтың либералдық партиясының жеңіске жететінін болжады, бірақ 1987 жылғы сайлаудан бері үшінші партия деңгейіне төмендеген Майк Харристің жаңғырған Прогрессивті консервативтік партиясы қайтадан күш алып, көпшілік дауысқа ие болды. Маклеод бір жынысты жұптарға азаматтық одақ құру сияқты сайлауалды мәселелерде дұрыс шешім қабылдамай, сайлаушылардың наразылығын тудырды. Сайлау кампаниясының соңында либералдық партия торилердің көптеген саясатын көшіруге тырысты. Ал Майк Харрис «Ақыл-ойы революциясы» деп аталатын даулы бағдарламамен науқан жүргізді, Онтарионың экономикалық проблемаларын салықтарды төмендету, үкіметті кішірейту және бизнеске қолдау көрсету арқылы шешуге уәде берді. Ол популист ретінде де үгіт жүргізді, бұл оған әдетте ЖСДП-ге дауыс беретін бірнеше жұмысшы табының қолдауын әкелді. 1995 жылғы сайлау ПК партиясына үлкен көпшілікті сыйлады, торилерді қайтадан билікке әкелді, бірақ бұл дәстүрлі орталық немесе «қызыл тори» бағдарламасымен болған жоқ. Майк Харристің жаңа консервативтік үкіметі әлеуметтік шығыстарды және салықтарды қысқарту бағдарламасын («Ақыл-ойы революциясы») іске қосты, бұл көптеген Онтарио тұрғындары мен әсіресе бизнес үшін салықтарды төмендетті. Алайда, ол бағдарламалар мен жауапкершілікті муниципалитеттерге «жүктеу» арқылы дау тудырды, оларға қаржылай көмек көрсетілмеді.

Мұғалімдер ереуілі

1997 жылы мұғалімдердің кәсіби одағы Харрис үкіметінің білім беру саясатына қарсы провинциялық екі апталық ереуіл ұйымдастырды. Бұл Солтүстік Америка тарихындағы ең ірі мұғалімдер ереуілі болды. Мұғалімдердің шарттары болғандықтан, үкімет ереуілдің заңсыз екенін мәлімдеді. 126 мың мұғалім ереуілге шықты, бұл провинциядағы 2,1 миллион оқушыға әсер етті. Ереуілдің негізгі мәселесі – провинцияда білім беру саясатын кім анықтайды. 160-шы заң білім беру жүйесін провинциялық үкіметтің бақылауына берді. Ол мектеп кеңестері мен мұғалімдер одағының ұжымдық келіссөздер арқылы сыныптардағы және оқыту жағдайларын белгілеу мүмкіндігін жойды. Бұл заң сонымен қатар сыныптардың толуын, білім беру мүлігіне салынатын салық мөлшерін, мұғалімдердің дайындық уақытын, мұғалімдер мен оқушылардың сабақта өткізетін уақытын және сертификаты жоқ оқытушыларды жұмысқа алуды реттеуге рұқсат берді. Онтарионың барлық сайлау округтерінде бұл ұсынысты қабылдау үшін дауыс беру қажет болды. Бірақ Онтариолық сайлаушылар пропорционалды сайлау жүйесін қабылдамады. 2012 жылы Далтон МакГинти премьер-министр лауазымынан кету ниетін білдірді, бұл заң шығарушы орган алты айға тоқтап, Либералдық партия басшылығы бос қалды. 2013 жылдың 26 қаңтарында Кэтлин Уинн партияның съезінде жеңіске жетті. Ол Онтарионың алғашқы әйел премьер-министрі және кез келген провинцияның алғашқы лесбиянка премьер-министрі атанды. Уинн 2014 жылғы сайлауда жеңіске жетіп, көпшілікті сақтап қалды. Уинн солшыл бағыттағы платформада үгіт жүргізді, онда Жаңа демократиялық партия бұрын ұсынған саясаттар да болды. Уинн үкіметі премьер-министрлік мерзімінде прогрессивті бағытты жалғастырды, оның ішінде ең төменгі жалақыны көтеру, жыныстық білім беру бағдарламасын жаңарту, қауіпсіз инъекция жасау орталықтарын ашу, қолжетімді тұрғын үйлер салу, қоғамдық көлікке инвестицияларды арттыру, студенттерге арналған оқу ақысын төмендету және денсаулық сақтауға жұмсалатын қаражатты арттыру, соның ішінде 25 жасқа дейінгі азаматтарға тегін дәрі-дәрмек рецептін беру. Уинн үкіметі Онтариодағы электр энергиясын тарату жүйесінің көп бөлігін Hydro One компаниясына сатты, ал түскен қаражат үкіметке бюджетті теңгеруге көмектесті. Жаңаруына жаңарулы энергия көздерімен электр энергиясын өндірушілермен бірнеше келісімшарттар жасағаннан кейін, тұтынушыларға электр энергиясының бағасы күрт өсті. Сондықтан Уинн үкіметі 2020 жылға дейін қарызды қайта келісу арқылы бағаларды төмендетуге тырысты. 2018 жылы өкілеттік мерзімі аяқталғанда либералдар сайлау алдындағы сауалнамаларда айтарлықтай артта қалды.

In 1997, the teachers' union protested with a province wide two week strike against the Harris government's education initiatives. It was the largest teachers' strike in North American history. The teachers had a contract so the government determined that the strike was illegal. 126,000 teachers went on strike which affected 2.1 million students in the province. The strike was over the contentious issue of who holds the power to set education policy in the province. Bill 160 put control of the education system in the hands of the provincial government. It eliminated the ability of school boards and teachers' unions to set classroom and teaching conditions through collective bargaining. The bill also allowed the government to regulate class sizes, education property tax rates, teachers preparations time, the amount of time teachers and student spend in class and the use of non certified instructors. of all Ontario ridings for the proposal to be adopted. The MMP system was rejected by Ontario voters. In 2012, Dalton McGuinty announced his intention to resign from his post as Premier, which left the legislature hung for six months and the Liberal Leadership open. On Saturday, January 26, 2013, Kathleen Wynne prevailed at the party's convention. She became the first female Premier of Ontario and she became the first lesbian premier of any province. Wynne would win the 2014 election, holding on to a majority. Wynne campaigned on a platform that was considered further left, and included policies that had been also proposed by the NDP. Wynne's government would continue its progressive agenda during her term as Premier, including a minimum wage hike, an updated sex education curriculum, safe injection sites, affordable housing, increased investment in public transit, reduced tuition for students and increased spending on health care, including free drug prescriptions for persons under 25. The Wynne government sold a majority interest in Hydro One, the electricity distribution system in Ontario, the proceeds enabling the government to balance the budget. After signing a number of contracts with renewable energy producers for electricity, electricity rates to consumers increased substantially and the Wynne government controversially moved to lower rates by renegotiating debt until the 2020s. By the end of her term in 2018, the Liberals were trailing badly in opinion polls.

Либералдылардың құлдырауы, прогрессивті консервативтілердің оралуы (2018-қазіргі уақыт)

2018 жылғы Онтариодағы жалпы сайлау нәтижесі үш негізгі партия арасындағы орындықтардың үлесуінде маңызды өзгерістерді көрсетті, провинция тарихында бұрын-соңды болмаған жағдайлар да орын алды. Онтарио либералдық партиясы ең көп орынды жоғалтты, жалпы саны 126 орынның 7-сіне дейін азайды, дауыстардың шамамен 19% жинады және тарихында алғаш рет ресми партия мәртебесінен айырылды. Онтарио прогрессивтік консервативтік партиясы керісінше, орын санының (және дауыс санының шағын өсімі) айтарлықтай өскенін көрді, 124 мүмкін орынның 76-сын және дауыстардың шамамен 41% жинады. Осы сайлауда ПК-ның басты қарсыласы саналған Онтарионың жаңа демократиялық партиясы дауыс пен депутаттық орынның айтарлықтай өсуін көрсетті, 124 орынның 40-ын алып, дауыстардың шамамен 34% жинады. Бұл екі партия арасындағы нәтижеге сәйкес, прогрессивтік консерваторлар көпшілік үкімет құрды, ал жаңа демократиялық партия тарихында үшінші рет ресми оппозиция болды (алғашқы рет 1987 жылғы Онтариодағы жалпы сайлауда). Соңында, 2018 жылғы Онтарио сайлауында Онтарионың жасыл партиясы заң шығарушы органға алғаш рет өкіл жіберді, тіпті бұл орынды партия төрағасы Майк Шрайнер Гюльф округінде дауыстардың шамамен 5% жинап жеңіп алды. Сайлау қорытындысынан кейін, Даг Форд басқаратын прогрессивтік консерваторлардың (ПК) мақсаттары мен жоспарларына қатысты маңызды беймәлімдік сақталып тұр. Бұл, ішінара, партияның сайлауға бірнеше ай қалғанда ПК басшысы Патрик Браунның отставкасына байланысты көшбасшылықтың күрт өзгеруіне және одан кейін өткен үміткерлер арасындағы күреске байланысты, нәтижесінде Форд премьер-министр болып сайланды, және партияның ресми сайлау алды бағдарламасынан соңғы сәтте бас тартуына байланысты болды. Фордтың ПК партиясының жаңа «бағдарламасы» басқа ірі партиялар жасаған толыққанды қаржылық есептелген бағдарламаға қарағанда, күтілетін шығындармен бірге бірқатар уәделерден тұрды. ПК-ға үміткер болуға дейін Форд Торонто қаласының мэрі лауазымына (бұрын оны оның ағасы Роб Форд атқарған) үміткер болуға ниеттенген, қалалық кеңесші қызметінен қазіргі мэр Джон Ториге қарсылық көрсетуге көшкен, ал Джон Тори бұрын 2004 жылдан 2009 жылға дейін ПК партиясын басқарған еді.

The results of the 2018 Ontario General Election saw a number of significant changes in the distribution of seats among all three major parties, in some cases unprecedented in the province's history. The Liberal Party of Ontario lost the greatest number of seats, falling to just 7/126 seats, with roughly 19% of the popular vote, and losing Official Party Status for the first time in their history. The Progressive Conservative Party of Ontario, in contrast, saw a large increase in seats (and a modest increase in votes) obtaining 76/124 possible seats and roughly 41% of the popular vote. The New Democratic Party of Ontario, considered the main opponents to the PC's this election, saw a significant increase in both votes and seats in the Legislature, obtaining 40/124 seats and roughly 34% of the popular vote. The result between these two parties saw the Progressive Conservatives form a majority government, while the New Democratic Party became the Official Opposition for only the third time in its history (last seen in the Ontario general election of 1987). Finally, the 2018 Ontario Election also saw the Green Party of Ontario obtain its first ever seat in the legislature, no less won by the party leader, Mike Schreiner, in the district of Guelph, with roughly 5% of the popular vote, province wide. Following the election results, there remains significant uncertainty as to the goals and agenda under the Progressive Conservatives (PC), led by Doug Ford as Premier. This was in part due to the party's last minute abandoning of the official party platform, set off by a sudden change in leadership several months before the election due to the resignation of PC leader Patrick Brown, and the subsequent nomination battle which saw Ford elected Premier, by a narrow margin. The new "platform" under Ford's PC party was composed of a series of promises, with anticipated costs, rather than a fully costed platform as the other major parties had developed. Prior to his nomination for PCs, Ford had intended to run for the Mayoral seat in the City of Toronto (previously held by his brother, Rob Ford), moving from the role as city councillor, in opposition to the current Mayor seeking re election, John Tory, who himself was Leader of the PC party previously, from 2004 to 2009.

Федеративтік саясатқа шолу

Онтарионың федералды саяси үрдістері 1993 жылдан 2004 жылға дейін провинцияны федералды либералдардың басымдығымен сипатталды, бұл орталықшыл Прогрессивті консервативтік партия мен қатаң консервативті Канадалық Альянс арасындағы "бөлінген оң" күшіне қарсы болды. Алайда, 2003 жылы осы екі оңшыл партияның бірігіп, жаңа, оңшыл Канада консервативтік партиясын құруы либералдардың бұрынғы басымдығын азайтты. Орталық және Шығыс Онтарио аймақтары консервативтік көзқарастарға бейім. Ерекшелік – Оттава және Кингстон қалалары, онда либералдар мен ЖХП (Жаңа демократиялық партия) үшін күшті қолдау бар. Аймақтың көп бөлігі провинциялық деңгейде Онтарио прогрессивті консервативтік партиясына, ал федералды деңгейде Канада консервативтік партиясына берік дауыс береді. Үлкен Торонто аймағы консервативтік және либералдық қолдаудың арасында бөлінген. Торонтоның ішкі "416" сайлау округтері әдетте либералдар мен ЖХП-ны қолдайды, ал оны қоршаған "905 белдеуі" консерваторлар мен либералдар арасында бөліседі. Солтүстік Онтарионың көп бөлігі либералдар мен ЖХП қолдауының ортасы болып табылады. Оңтүстік шекаралық аймақтар солтүстік аймақтарға қарағанда экономикалық және әлеуметтік тұрғыдан консервативті. Бұл Парри-Саунд, Мускока және Ниписсинг аудандарында ең айқын байқалады. Оңтүстік-батыс Онтарио көршілес АҚШ-тың Ортан батысына ұқсас: қалалық аймақтар көбінесе солшыл бағытта (әсіресе, профсоюздың бекінісі және соның салдарынан ЖХП-ның күшті ортасы болып табылатын Уиндзор қаласы), ал ауылдық аймақтар әлдеқайда консервативті.