Кіріспе
Тринидад пен Тобагодағы тұщы сулы ылғалды жер – Нарива батпағы. Нарива батпағы Тринидад пен Тобагодағы ең ірі тұщы сулы ылғалды жер болып табылады және Рамсар конвенциясы бойынша халықаралық маңызы бар ылғалды жер ретінде тағайындалған. Батпақ Тринидадтың шығыс жағалауында, Манзанилла шығанағынан Бише арқылы ішке қарай орналасқан және 60 шаршы километрден астам аумақты құрайды. Нарива батпағы өте бай биоәртүрлілікке ие. Онда 45 түрлі сүтқоректі, 39 түрлі жорғаланушы, 33 түрлі балық, 204 түрлі құс, 19 түрлі бақа, 213 түрлі жәндік және 15 түрлі моллюск мекендейді. Бәрі де тек 60 шаршы километрлік аумақта шоғырланған.
The Nariva Swamp is the largest freshwater wetland in Trinidad and Tobago and has been designated a Wetland of International Importance under the Ramsar Convention. The swamp is located on the east coast of Trinidad, immediately inland from the Manzanilla Bay through Biche and covers over 60 square kilometres (23 mi2). The Nariva Swamp is extremely biodiverse. It is home to 45 mammal species, 39 reptile species, 33 fish species, 204 bird species, 19 frog species, 213 insect species and 15 mollusc species. All this contained in just 60 square kilometers.
Сипаттама
Бұл аймақ су құстарына маңызды тіршілік ортасын қамтамасыз етеді және Батыс Үндістан манаты (Trichechus manatus) үшін өте маңызды тіршілік ортасы болып табылады, сондай-ақ каймандар, анакондалар, боа констрикторлар, қызыл айқайлайтын маймылдар, ақ маңдайлы капучин маймылдары, көптеген попугай түрлері, оның ішінде көк және алтын аралар мен қызыл ішті аралар, және көптеген ылғалды жерлер мен саванна құстары да мекендейді. Нарива батпағында төрт түрлі негізгі ылғалды өсімдіктер кездеседі: мангр батпақ орманы, пальма орманы, батпақтық ағаштар және тұщы су батпағы.
Вирустарды зерттеу
Тринидад аймақтық вирустар зертханасы (TRVL) (қазіргі CAREC) бұрынғы онжылдықтарда арбовирустарды зерттеумен айналысты. Саздықтың бір бөлігі – Буш Буш жабайы табиғат қорығы, Тринидад аймақтық вирустар зертханасының, қазір Кариб теңізі эпидемиологиялық орталығының (Carec) құрамындағы, далалық зерттеу аламы ретінде тарихи маңызы бар. Бұл орталық тропикалық масалар арқылы таралатын ауруларды зерттеуде маңызды рөл атқарды.
Қорғау
1954 жылы 6234 гектар жерді құрайтын Нарива батпағы орман қорығы деп жарияланды. Нарива батпағының Буш Буш бөлімі 1408 гектар (3480 акр) биік жер аумағы болып табылады, ол 1968 жылы жабайы табиғат қорығы деп жарияланды және 1989 жылы доктор Кит Роули (сондағы ауыл шаруашылығы, жер және теңіз ресурстары министрі, №78 заңдық хабарлама) тыйым салынған аймақ деп жарияланды. Осылайша, бұл жер жергілікті және халықаралық зерттеу орталығы ретінде сақталды және теориялық тұрғыдан аң аулауға немесе жинауға рұқсат етілмеді. Нарива батпағы 3 негізгі заңмен қорғалады: Орман туралы заң, 66: 01; Жабайы табиғатты қорғау туралы заң, 67: 01; Мемлекеттік жер туралы заң, 57: 01. Сотқа жіберілген қылмыстар көбінесе жануарларды браконьерлікпен аң аулау және ағаштарды кесумен байланысты. Бұл толыққанды сәтті болмады және басып кетушілердің енуі жалғасты (Ramsar, 1996). Нарива батпағы бұрын заңсыз қоныстандыру, жерді марихуана және күріш егісіне пайдалану, аңшылық қорығында мал жаю, шамадан тыс балық аулау және заңсыз ағаш жинау, заңсыз аң аулау және жануарлар саудасы үшін құстарды шамадан тыс тұтқындау сияқты қауіптерге тап болды (Ramsar, 1996). 1954 жылдың 18 наурызында Орман туралы заң бойынша Нарива желді белдеуі орман қорығы деп жарияланды. Бұл мәртебе орман шаруашылығы бөліміне ағаштарды кесуді, ағаштарды кесудегі абайсыздықтан туындаған залалды немесе ағаштарды сүйреп әкелуді, өрттерді және орман өнімдерін басқаруға құқық береді (CFCA, 1997). Нарива желді белдеуі орман қорығы құрылғаннан кейін (1955) 383,2 гектар жерді алып жатқан Манзанилла кеңейтімі демаркацияланған орман қорығы деп жарияланды. Тринидад аймақтық вирустық зертханасының ғалымы Т. Х. Г. Эйткен 1960 жылы Нарива батпағындағы Буш Буш жануарлар дүниесі қорығын табиғи қорық ретінде ұсынды (Bacon et al., 1979). 1962 жылы Халықаралық құс сақтау кеңесі Нарива батпағында орман шаруашылығы бөлімінің жоспарланған ағаш кесу операцияларына қарсы наразылық білдірді; Кеңес бұл аймақтағы құстардың жоғары түрлерге байлығын азайтады деп мәлімдеді (Bacon et al., 1979). Пароталар мен араларды зерттеудің соңында ғалымдар доктор Ф. Ноттебохм мен Карл Карлоцци құстар мен басқа да жануарлар үшін Буш Буш және Бойс-Ньюф аралдарының толық құқықтық қорғалуын, Бойс-Ньюфтағы саз жанартауларын және олардың туристік әлеуетін ұсынды. Bonadie and Bacon (1998) қызыл қанатты макаолар (Amazona amazonica) және қызыл ішкі макаолар (Ara manilata Bodd.) тұрақтайтын жерлердің Ройстонея және Маврития пальмаларында шоғырланғанын растады және олар тек 136 попугайды (1969 жылы 600-ден азайған) және 224 макао санады. Қорғау туралы заңда қызыл қанатты тотықты егістік зиянкесі ретінде атуға рұқсат етіледі, сондықтан пальма саз орман жойылған жағдайда олар какао және егістік зиянкесіне айналып, ашулы атудың көбеюіне ұшырауы мүмкін. Пароталар мен макаолар жеті өсімдік түрін жеді, олардың көп бөлігі Mauritia setigera және Roystonea oleracea пальма жемісімен қоректенді. Саздықта байқалған үшінші пситтацин түрі - жасыл жапырақты тотығалар (Forpus passerinus Lafr.). Қоғамдық қызығушылықтың және Нью-Йорк зоологиялық қоғамының 5000 АҚШ доллары көлеміндегі грантының нәтижесінде Буш Буш ауданы 1968 жылдың 16 шілдесінде жабайы табиғат қорығы деп жарияланды (Bacon et al., 1979). Осы қызығушылықты ескере отырып, 1968 жылдың шілдесінде Тринидад және Тобаго туристік кеңесі Нарива өзенінің сағасы мен оның шығыс жағалауының туризмге арналған әлеуеті туралы орман шаруашылығы бөлімімен кездесу өткізді. Алты жылдан кейін, 1974 жылы туристік кеңес Буш-Буш каналын тазалау және күтіп ұстау үшін 7000 доллар қаржылай көмек ұсынды. Алайда бұл ақша ешқашан осы мақсатқа орман шаруашылығы бөліміне бөлінбеді (Bacon et al., 1979). Килер мен Пембертон (1996) Нарива батпағын пайдаланудағы жанжалдың оң жағы - жергілікті және халықаралық экологиялық топтардың Нариваның адамдар тарапынан тұрақты пайдалану идеясын, оның ішінде ауыл шаруашылығы үшін пайдалануын нық қолдайтынын мәлімдеді. Нариваны саябаққа айналдыру немесе экотуризмнен басқа барлық мақсаттардан бас тарту туралы пікірлер өте аз. Мұндай көзқарас тұрақты келісімге келуге мүмкіндік береді. Килер мен Пембертон Вест-Индия университеті мен Джорджия университеті ғалымдарының Нарива батпағының тұрақты дамуы бойынша зерттеулер жүргізу үшін құрылған салааралық зерттеу тобының негізін қалаушылар болды. Олардың мақсаты Рамсар аймағын ақылмен пайдалануды, Нарива ресурстарын пайдалану арқылы Кернахан қауымының және қоғамның әл-ауқатын жақсарту және UWI оқыту мен зерттеулеріне үлес қосу болды. Кіші компоненттер: (1) Нарива батпағының әлеуметтік бағалауы және сақтау басқаруы, (2) Нарива батпағының тұрақты дамуына тамақтанудың үлесі, (3) Гидрология және су шаруашылығы, (4) Топырақ қасиеттері және тұрақты басқаруға қатысты мәселелер, (5) Нарива батпағының экотуристік ортасы ретінде ұлттық саябақ құру, (6) Су батпақты ресурстардың тұрақты пайдалануы және коммерцияландырылуы. Негізінен, жоба кәсіби басқару білімі қажет болатын экономикалық дамуды талап етті – жаңа жұмыс орындарының құрылуы. Осы жобадан тыс қалған, Гендерлік және даму оқу орталығы (CGDS) Вест-Индия университетінде Канаданың халықаралық даму агенттігінен (CIDA) және басқа көздерден қаржы алып, батпақта гендерлік сезімталдықпен зерттеу жүргізді. Зерттеу Island, Sustainability, Livelihood and Equity Programme (ISLE) бағдарламасымен бірлесіп жүргізілді. ISLE өз кезегінде Филиппин университеті, Индонезиядағы Хасаннудин университеті, Далхаузи университеті, Нова-Скотия ауылшаруашылық колледжі, UWI және Нова-Скотия техникалық университетінің бірлескен жобасы болды. Нарива халқына қатысты жас зерттеушілер сұхбаттар, қатысушы бақылау, этнография және уақыт шкалалары, ресурстарды пайдалану кестелері және қауымдастықтар мен пайда табу кестелерін қамтитын қатысушы тәсілдерді пайдаланды. Басқару мәселесі әртүрлі деңгейдегі (микро, макро) басқару және әлеуметтік бақылауды, саясат тарихын, уақыт өте келе саясаттың қалай және неге өзгергенін, жергілікті шешім қабылдау мен саясат құруға халықаралық саясаттық қауымдастықтың әсерін және саясаттағы болжамдардың гендерлік талдауын қарастыру болды (Lans, 2007). Нарива батпағы 1968 жылдан бері заңды тұлға болып табылады. Тринидадтағы оның құқықтық мәртебесі экологиялық жағдайын сақтау үшін жеткіліксіз болды. Батпақтың халықаралық деңгейде танылған ұйым мәртебесін беру және осылайша оны тек ұлттық саяси шешімдерден алып тастау үшін белсенді лоббилік және күш-жігер жұмсалды. Халықаралық танылу 1992 жылы болды, осы кезде Тринидад және Тобаго Нарива батпағын Рамсар конвенциясы бойынша Халықаралық маңызы бар сулы жерлер тізіміне енгізді. Нарива батпағы 1993 жылдың 21 сәуірінде Рамсар конвенциясы бойынша Халықаралық маңызы бар сулы жер (әсіресе су құстарын мекендеу ортасы) ретінде тағайындалды. Ауыл шаруашылығы министрлігінің қызметкерлері батпақты жергілікті саяси мәселелерден қорғау және халықаралық қаржыландыруға қол жеткізуді жеңілдету үшін осы халықаралық мәртебеге қол жеткізу үшін лоббиледі. Нарива батпағын Рамсар сайты ретінде жариялауға қатысты құжаттар 1992 жылдың 21 желтоқсанында ұсынылды. Рамсар сайтының жалпы ауданы 6234 гектарды құрайды, бұл Нарива батпағының тыйым салынған аймағының және ұсынылған Ұлттық саябақтың ауданымен бірдей (CFCA, 1997). Нарива батпағы 1993 жылы Жапонияның Кусиро қаласында Монтрё тізіміне енгізілді (CFCA, 1997). Бұл технологиялық даму, ластану немесе басқа да адамның араласуы салдарынан экологиялық сипаттамалары өзгерген, өзгеруде немесе өзгеруі мүмкін Рамсар сайттарының тізімі. Г-жа М. Гаскин және Г-жа К. Шепард, Pointe á Pierre Wildfowl Trust, және Г-жа Н. Натаи Гьян, Орман шаруашылығы бөлімінің Wildlife Section бөлімінен, ...