Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Милан Будимир (2 қараша 1891 - 17 қазан 1975) - Сербияның классикалық ғалымы, профессор, философ және классикалық филология кафедрасының меңгерушісі.
Milan Budimir (; 2 November 1891 – 17 October 1975) was a distinguished Serbian classical scholar, professor, philosopher and Chair of the Department of Classical Philology.
Өмір
Будимир Австрияның Град қаласында (қазіргі Серб Республикасы, Босния және Герцеговина) дүниеге келген. Ол Вена университетінде классикалық филологияны оқыды, 1920 жылы докторлық дәрежесін алды. Сол жылы Белград университетінің философия факультетінің кафедрасында ассистент, кейіннен профессор, 1928 жылы аға оқытушы, ал 1938 жылы профессор болып тағайындалды. Классикалық филология кафедрасының профессоры және меңгерушісі ретінде ол 1962 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін жұмыс істеді, екінші дүниежүзілік соғыста неміс оккупациясы кезінде үзілістер болды. Жоғары дәрежелі зерттеуші ретінде ол 1948 жылы Сербия ғылым және өнер академиясының корреспондент-мүшесі болып сайланды және 1955 жылы сол академияның тұрақты мүшесі болды. Будимир 1975 жылы 17 қазанда Белградта қайтыс болды. Милан Будимир классикалық филологияның барлық салаларында зерттеулер жүргізді: классикалық тілдердің тарихы, әсіресе көне грек, көне грек және рим әдебиетінің тарихы. Сондай-ақ, ол Ежелгі Балқан және славян тілдерін, дін тарихын, Сербия мен Балқандағы классикалық кезең мұрасын, әсіресе тіл, әдебиет және фольклор, сондай-ақ лингвистика саласындағы зерттеулерді зерттеді. Ол Петар Скокпен бірге соғыстар арасында Балқан журналын Revue internationale des Études balkaniques баспасын құрып, редакциялады. Милан Будимирдің бұл саладағы басты еңбегі грекке дейінгі индоевропалықтардың тілдерінің көлемді лексикалық материалдарын жинау мен түсіндіруге, сондай-ақ осы тілдердің фонетикалық заңдарын белгілеуге байланысты. Әдеби дәстүрге сәйкес, бұл гректерге дейінгі ежелгі адамдар пеласгиандар (Πελασγοί) деп аталады, бірақ Милан Будимир оларды (Πελάσται) деп атайды, ол Πελαστικέ түрінен (Гомердің Илиада 16, 223 школиясында пайда болады), даладағы ономастикалық материалдан (Παλαιστή, Эпирдағы топоним; Палаэстинус, Стримонның ескі аты және т.б. ), сондай-ақ кейбір жалпы есімдер дәлелденген дәлелденген (Πενέσται, классикалық Фессалияда жаулап алынған халықтың атауы; Πελάσται, Аттикада жерге байланған шаруалардың атауы). Екінші топқа грек тілінен бұрынғы идиомалар мен славян тілдері арасындағы ерекше қатынастарға қатысты зерттеулерді ұсынатын еңбектер кіреді; нақтырақ, протославян тілі. Үшінші топта Үнді-Еуропа тілдерінің, әсіресе байланыстағы тілдердің жалпы фонетикалық заңдарын зерттеумен айналысатын жұмыстар бар. Төртінші топ классикалық әдебиет саласындағы зерттеулерге арналған еңбектерден тұрады, кейбір әдеби жанрлардың грекшеге дейінгі шығу тегіне және Еуропа сахнасына ерекше назар аударылады. Бесінші топ - Оңтүстік славяндар мен классикалық халықтардың фольклорындағы мәдени қатынастарды зерттейтін еңбектер; бұл еңбектер Будимирдің екінші тобымен тығыз байланысты.
Budimir was born in Mrkonjić Grad, Austria Hungary (now in Republika Srpska, Bosnia and Herzegovina). He studied Classical Philology at the University of Vienna, where he received his PhD in 1920. He was appointed an assistant that same year and soon the assistant professor at the Department of the University of Belgrade Faculty of Philosophy, before being appointed senior lecturer in 1928 and full professor in 1938. As the professor and the head of the Department of the Classical Philology, he worked until retirement in 1962, with interruptions during the German occupation in World War II. As a researcher of high rank, he was elected a corresponding member of the Serbian Academy of Sciences and Art in 1948 and became a regular member of the same Academy in 1955. Budimir died in Belgrade on 17 October 1975. Milan Budimir did research in the field of classical philology in all its branches: history of classical languages, especially Old Greek, history of Old Greek and Roman literature. He also did research of the Old Balkan and Slavic languages, the history of religion, the heritage of the classical period in Serbia and Balkans, especially in language, literature and folklore, as well as the research in the field of linguistics. He started and edited the Balkan magazine Revue internationale des Études balkaniques along with Petar Skok between the wars. Milan Budimir's chief merit in this field relates to the gathering and explaining of the voluminous lexical material of the languages of the pre Greek Indo Europeans, as well as to the establishing of the phonetic laws of these languages. According to the literary tradition, these, pre Greek ancients are called the Pelasgians (Πελασγοί), but Milan Budimir calls them (Πελάσται), proceeding from the form Πελαστικέ (which appears in the scholias of Homer's Iliad 16, 223), from the onomastic material in the field (Παλαιστή, toponym in Epirus; Palaestinus, older name for Strymon etc. ), as well as from some common nouns proved by evidence (Πενέσται, name for the conquered population in classical Thessaly; Πελάσται, name for the farmers bound to the land in Attic). The second group consists of the works presenting the research concerning special relations between the pre Greek idioms and the Slavonic languages; more precisely, the ProtoSlavonic language. The third group consists of the works dealing with the research of the general phonetic laws of the Indo European languages, especially of the languages in contact. The fourth group consists of the works dealing with the research in the field of classical literature, with special emphasis on the pre Greek origin of some literary genres and the European scene. The fifth group consists of the works researching the cultural relations in the folklore of the South Slavs and the classical peoples; these works are in close connection with the second group of Budimir's works.