Колумбияның «Демократиялық қауіпсіздік» саясаты және даулары
Democratic security
Колумбияның «Демократиялық қауіпсіздік» саясаты: Урибе басшылығымен жүзеге асырылған, әскери күштерге басымдық берген, құқық қорғау ұйымдары сынға алған реформа.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Демократиялық қауіпсіздік немесе Демократиялық қауіпсіздік саясаты – Колумбияның бұрынғы президенті Альваро Урибе (2002–2010 жылдары) басшылығымен жүзеге асырылған қауіпсіздік саясаты. Ол 2003 жылдың маусым айында жарияланды.
Democratic security or Democratic security policy was a Colombian security policy implemented during the administration of former President Álvaro Uribe (2002 2010). It was unveiled in June 2003.
Дау
Демократиялық қауіпсіздік саясаты Колумбияда және одан тыс жерлерде қолданыла басталысынан бері қырқыстар тудырды. Осы саясатты сынға алғандардың көпшілігі, соның ішінде адам құқықтарын қорғайтын үкіметтік емес ұйымдар (мысалы, Human Rights Watch және Amnesty International) мен саяси оппозициялық топтар (мысалы, Колумбияның Либералдық партиясы және Тәуелсіз демократиялық полюс), оның Колумбия қарулы қақтығысының әскери жақтарына тым көп назар аударып, күрделі әлеуметтік, адам құқықтары және экономикалық мәселелерді екінші орынға ысырып, қауіпсіздікті арттыру қажеттілігімен алмастырғанын айтады. Бірнеше сарапшылар қауіпсіздік (көбінесе) және адам құқықтары (азырақ дәрежеде) салаларында белгілі бір жақсарулар болғанын мойындаса да, кейбір мәлімдемелердің дұрыстығы мен қолданылуын күмәндандырады, әсіресе (бірақ оған ғана шектелмейді) жартылай әскери топтарға қатысты ауыр проблемалар әлі де үлкен алаңдаушылық туғызады. Осылайша қол жеткізілген қысқа мерзімді нәтижелер елдегі созақ зорлық-зомбылықты тиімді шешуге жеткіліксіз болады, тіпті халықтың бір бөлегін тікелей немесе жанама түрде бөлеу немесе қорқыту арқылы жағдайды нашарлатады деген пікір айтылады. Сыншылардың кейбіреулері, азаматтық халықтың қатысу деңгейінің жоғарылауына байланысты, бұл саясат азаматтарды қақтығыстың қауіп-қатеріне ұшыратады, олар заңсыз қарулы топтар мен үкіметтік күштер жасаған кез келген құқық бұзушылықтарының ықтимал нысанына айналуы мүмкін дейді. Осы тұрғыдан алғанда, саясатты ұзақ мерзімді қолданудың салдарынан туындаған поляризация FARC және ELN партизандарымен келіссөздер арқылы қақтығысты шешуге кедергі келтіретін фактор болып саналады. Көптеген радикалды сыншылар, әсіресе солшылдар және FARC-қа жақын тұратындар немесе оның мүшелері, «демократиялық қауіпсіздік» терминінің Солтүстік Америкадағы суық соғыстың соңғы кезеңдерінде кең таралған әйгілі ұлттық қауіпсіздік саясатының эвфемизмі болуы мүмкін деп санайды, мақсаты коммунизмнің таралуын тоқтату болған. Бұл саясатты қолдану кез келген наразылық пен қазіргі билікке қарсылықты, соның ішінде студенттік қозғалыстар мен саяси партияларды басуға әкелуі мүмкін. Саясатты қолдаушылар (және көптеген басқа сыншылар) бұл аргументті дұрыс емес деп есептейді, екі саясаттың арасында бірнеше маңызды айырмашылықтар бар, атап айтқанда демократиялық қауіпсіздік саясаты заңды түрде сайланған үкімет тарапынан іске асырылуда, сонымен қатар қақтығысқа қарамастан, демократиялық және саяси бостандықтар кепілдендірілген ортада жүзеге асырылуда.
The democratic security policy has become controversial inside and outside Colombia since the beginning of its application. Most of the critics and detractors of this policy, including human rights NGOs (such as Human Rights Watch and Amnesty International) and political opposition groups (such as the Colombian Liberal Party and the Independent Democratic Pole), share the assessment that it focuses too much on the military aspects of the Colombian Armed Conflict, relegating complex social, human rights and economic concerns to a secondary role, superseded by the perceived need for increased security. Several critical analysts have accepted that there have been some factual improvements in the areas of security (for the most part) and human rights (to a lesser degree), but they also question the exact validity and application of some of the statements, pointing out serious problems, in particular (but not only) paramilitary related, which remain a source of grave concern. It is argued that any limited short term results achieved in this manner would not be sufficient to effectively resolve the country's prolonged state of violence, and in fact may actually worsen the situation by alienating or intimidating part of the population, directly or indirectly. Several of the critics also argue that, due to the increased degree of involvement of the civilian population, that this policy overexposes civilians to the dangers of the conflict, becoming potential targets for any abuses committed both by the illegal armed groups and the government's security forces. From this point of view, the resulting polarization caused by the long term application of the policy would also be considered an obstacle to the achievement of a negotiated solution of the conflict with FARC and ELN guerrillas. A number of the more radical critics, in particular leftwingers and sympathizers or members of FARC, also consider that "democratic security" may be a euphemism for the controversial national security policy that existed throughout South America during the later stages of the Cold War, seeking to stop the spread of Communism. This would imply that the application this policy would also lead to the repression of any form of dissent and opposition to the current administration, including student movements and political parties. Supporters of the policy (and most other critics) tend to not consider the previous argument to be accurate, arguing that there are several differences between both policies, in particular that the democratic security policy is being implemented by a legally elected government, in an environment where a number of democratic and political liberties are guaranteed, despite the continuing conflict.