Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық архитектор
архитектор
American architect
the architect
Арчибальд Куинси Джонс (29 сәуір 1913 – 3 тамыз 1979) – Лос-Анджелестегі архитектор және педагог, модернист стиліндегі жаңашыл ғимараттарымен және жасыл белдеулерді және экологиялық дизайнды алғаш рет қолданған қала құрылысы жобаларымен танымал.
Archibald Quincy Jones (April 29, 1913 – August 3, 1979) was a Los Angeles–based architect and educator known for innovative buildings in the modernist style and for urban planning that pioneered the use of greenbelts and green design.
Балалық шағы және ерте мансап
Джонс 1913 жылы Миссури штатының Канзас-Сити қаласында дүниеге келген. Ол Оңтүстік Калифорниядағы Гардена қаласында өскен, бірақ жоғары мектепті Сиэтлде бітірген. Кейін ол Вашингтон университетінің сәулет бағдарламасына оқуға түсті, онда оған оқытушы Лионель Приз әсер етті және сәулет бакалавры (B. Қақпақ.) 1936 жылы. Архитектураның студенті Рут Шнайдермен үйленгеннен кейін Джонс Лос-Анджелеске оралып, 1936 жылдан 1937 жылға дейін модернист сәулетшілер Дуглас Хоннольд пен Джордж Вернон Расселлдің кеңселерінде және 1937 жылдан 1939 жылға дейін Бертон А. Шутттың кеңсесінде жұмыс істеді. Ол 1940-1942 жылдары Сан-Педродағы Allied Engineers, Inc. компаниясында жұмыс істеді, онда ол сәулетші Фредерик Эммонспен кездесті, кейінірек ол серіктес болды. Джонс Сан-Педродағы Рузвельт базасын және Лос-Аламитостағы Әскери-теңіз резервтік әуе базасын әзірлеуге және орналастыруға жауапты болды. 1942 жылы Джонс Калифорниядағы сәулетші куәлігін алды, ажырасып, АҚШ Әскери-теңіз күшінде лейтенант-командир болып тағайындалды. Ол Тынық мұхит аймағында қызмет ететін "Лексингтон" ұшақ тасымалдағыш кемесіне тағайындалды.
Jones was born in Kansas City, Missouri, in 1913. He was raised in the city of Gardena in Southern California, but finished high school in Seattle. Afterwards he enrolled in the University of Washington program in architecture, where he was particularly influenced by faculty member Lionel Pries, and graduated with Bachelor of Architecture (B. Arch.) in 1936. After marrying a fellow architecture student (Ruth Schneider), Jones returned to Los Angeles, working first in the offices of the modernist architects Douglas Honnold and George Vernon Russell from 1936 to 1937, and Burton A. Schutt from 1937 to 1939. He worked for Allied Engineers, Inc. of San Pedro from 1940 to 1942, where he met the architect Frederick Emmons, with whom he would later partner. Jones was responsible for the development and layout of Roosevelt Base in San Pedro and the Naval Reserve Air Base in Los Alamitos. In 1942, Jones received his California architect certification, divorced and received a commission as a lieutenant commander in the United States Navy. He was assigned to the aircraft carrier USS Lexington, which was serving in the Pacific theater.
Сәулет кеңсесі
1945 жылы теңіз күштерінен босатылған Джонс Лос-Анджелеске оралып, бұрынғы әйелімен бірге салған Лорел-Каньондағы үйдің екі ғимаратының бірінде сәулет бюросын ашты. Бизнесті бастаған күні Джонс өзінің алғашқы тапсырысын алды. Соғыстан кейінгі жылдары Джонс Пол Р. Уильямспен Палм-Спрингс аймағында бірнеше жобада серіктестік құрды. Олардың ішінде Palm Springs теннис клубы (1947), Town & Country мейрамханасы (1948) және Romanoff's On the Rocks мейрамханасы (1950) бар. Джонс сонымен қатар Джон Энтензаның Case Study House бағдарламасына қатысты. 1950 жылғы желтоқсан айындағы Architectural Forum журналында А. Куинси Джонстың жобалаған "Жылдың құрылысшысы үйі" жарияланды. Сол нөмірде Пало-Альтодағы инновациялық құрылыс шебері Джозеф Эйхлер "Жылдың тұрғын алабы" атағына ие болды. Эйхлер кейін Джонсты өзінің жаңадан аяқтаған Пало-Альто құрылысын аралап көруге шақырды, онда ол Джонсқа "Жылдың құрылысшысы" мен "Жылдың архитектор" бірлесіп жұмыс істеуді ұсынды. Бұл қарым-қатынас Эйхлер 1974 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Осы қарым-қатынас арқылы Джонсқа саябақтар сияқты ортақ аумақтарды жеке тұрғын үйлерге енгізу концепциясын іске асыруға мүмкіндік және еркіндік берілді. Оның жобалары АҚШ-тағы орташа кірісті тұрғын үйлерге енгізілген алғашқы жасыл белдеулердің бірі болды. 1960 жылы Джонс Уильям Перейрадан Калифорния штатының Ирвин қаласын дамытуда жоспарлау серіктесі ретінде шақырылды, ол қалалық дамуға жасыл белдеулерді интеграциялаудың үлгісіне айналды. Эйхлердің тапсырысы Джонсты соғыстан бұрын танысқан архитектор Фредерик Эммонспен серіктестік құруға итермеледі. Джонс пен Эммонс серіктестігі 1951 жылдан бастап 1969 жылы Эммонс зейнетке шыққанға дейін сақталды. Эммонстың бағалауынша, олардың жобалары Эйхлердің шамамен 5000 үйінде көрініс тапқан. Джонс пен Эммонс 1969 жылы ұлттық AIA "Жыл фирмасы" сыйлығымен марапатталды.
Discharged from the Navy in 1945, Jones returned to Los Angeles and opened an architectural office in one of the two buildings of the house in Laurel Canyon he had built with his former wife. On his first day in business Jones had secured his first client. The years after the war saw Jones partnering with Paul R. Williams on several projects in the Palm Springs area. These include the Palm Springs Tennis Club (1947), the Town & Country restaurant (1948), and the restaurant Romanoff's On the Rocks (1950). Jones also participated in John Entenza's Case Study House program. The December 1950 issue of the magazine Architectural Forum featured a "Builder's House of the Year" designed by A. Quincy Jones. The same issue also awarded the innovative Palo Alto building magnate Joseph Eichler "Subdivision of the Year". Eichler then invited Jones to tour the Palo Alto development he had just completed where he suggested to Jones that the Builder of the Year join forces with the Architect of the Year. This relationship continued until Eichler's death in 1974. It was through this relationship that Jones was provided both the venue and the freedom to implement his concepts of incorporating park like common areas in tract housing developments. His were some of the first greenbelts incorporated into moderate income tract housing in the United States. In 1960, Jones was hired by William Pereira as a planning partner in the development of the city of Irvine, California, which has since become a model for the integration of greenbelts into urban development. The Eichler commission prompted Jones to form a partnership with his prewar acquaintance, architect Frederick Emmons. The Jones and Emmons partnership lasted from 1951 until Emmons' retirement in 1969. Their designs are reflected in some 5,000 of Eichler's homes, by Emmons' estimate. Jones and Emmons were awarded national AIA Firm of the Year in 1969.
Оқыту және ықпал ету
Джонс сонымен қатар 1951 жылдан 1979 жылы қайтыс болғанға дейін Оңтүстік Калифорния университетінің архитектура мектебінде архитектура профессоры және кейіннен деканы болды. 1960 жылдары Джонс университет кампустарындағы көптеген ғимараттар мен ірі кеңсе ғимараттарын жобалады, соның ішінде 1963 жылы Калифорния штатының Вестчестер қаласындағы IBM Aerospace бас кеңсесін. Калифорния университетінің бірнеше кампусында Джонстың жұмыстарының маңызды мысалдары кездеседі. 1966 жылы Джонс Калифорниядағы Ранчо Миражда Уолтер Анненбергке арналған 200 акр (2,6 км²) жерді және 32 000 шаршы фут (3000 м²) үйді "Саннилендс" деп атап жобалады. Джонс Калифорниядағы қарапайым штукатурлы үйлерді ландшафтқа үйлесімді және жасыл аймақтармен қоршалған логикалық құрылымдарға айналдырды. Ол жаңа материалдарды енгізіп қана қоймай, салынған ортада жаңа өмір салтын қалыптастырды және бейресми, сыртқа бағытталған ашық жоспарды танымал етті. Джонс пен Эммонстың көптеген жобалары қала маңындағы ранчо үйлерінің абстракциясынан гөрі пайдалануға ыңғайлы атриумдарды, биік төбелерді, қабырғалы және тіреулі конструкцияларды және шыны қабырғаларды қамтыды. Соғыстан кейінгі орташа табысты отбасы үшін оның жұмысы тапсырыс бойынша салынған үйлер мен құрылыс салушылар ұсынған үйлер арасындағы қашықтықты қысқартты. Джонс көбінесе өнеркәсіптік жиналмалы элементтерді қолданып, қолжетімді, бірақ әдемі архитектураны жасады. Оның ірі ғимараттары механикалық жүйелерді біріктіруде жаңашылдықтар енгізіп, олардың тиімділігін арттырып, пайдалы кеңістікті кеңейтті. Джонстың эстетикалық стилі, егжей-тегжейлілігі және орналасуы оның ғимараттарын орта ғасыр американдық архитектураның көрнекті үлгісіне айналдырды.
Jones was also a professor and later dean of architecture in the USC School of Architecture at the University of Southern California from 1951 until his death in 1979. By the 1960s Jones was designing a number of university campus buildings and larger office buildings, including the 1963 IBM Aerospace Headquarters in Westchester, California. Several University of California campuses feature significant examples of Jones' work. In 1966, Jones designed "Sunnylands," the 200 acre (2.6 km2) estate and 32,000 square foot (3,000 m2) home of Walter Annenberg in Rancho Mirage, California. Jones raised the tract house in California from the simple stucco box to a logically designed structure integrated into the landscape and surrounded by greenbelts. He introduced new materials as well as a new way of living within the built environment and popularized an informal, outdoor oriented open plan. More than just abstractions of the suburban ranch house, most Jones and Emmons designs incorporated a usable atrium, high ceilings, post and beam construction and walls of glass. For the postwar moderate income family, his work bridged the gap between custom built and developer built homes. Jones often took advantage of industrial prefabricated units to provide affordable yet refined architecture. His larger buildings brought innovations to the integration of mechanical systems, improving their efficiency and maximizing retrievable space. Jones' aesthetic style, precise detailing and siting made his buildings quintessential embodiments of mid century American architecture.
Мұра
2013 жылы "А. Куинси Джонс: Жақсырақ өмір үшін салу" атты Hammer Museum көрмесі, кураторлар бұған дейін Лос-Анджелес модернизмінің тарихындағы маңызды олқылық деп есептеген мәселені түзетті. Осымен бірге, қазірде басылымнан шыққан көрме каталогы жарық көрді. Оның бірнеше ғимараты Лос-Анджелес сақтау қорының тізімінде тіркелген.
In 2013, a Hammer Museum exhibition entitled "A. Quincy Jones: Building for Better Living," redressed what curators had until then considered a major omission in the history of Los Angeles Modernism. An exhibition catalogue, now out of print, was published at the same time. Several of his buildings are listed by the Los Angeles Conservancy.