Кіріспе
Холденге қарсы Харди, 169 U. S. 366 (1898) - АҚШ-тың еңбек құқығы туралы ісі, онда АҚШ Жоғарғы Соты кеншілер мен балқыту орындарының жұмыс уақытын шектеуді конституциялық деп тапты.
Фактілер
1896 жылы наурыз айында Юта штатының заң шығарушы органы кеншілер мен балқыту орындарының жұмыс уақытын шектейтін заң қабылдады. Бірнеше айдан кейін Солт-Лейк округінің шерифі Харви Харден сол заңды бұзғаны үшін "Олд-Джордан" шахтасының иесі Альберт Холденді тұтқындады. Ол екі жұмысшысын сегіз сағаттан артық жұмыс істеуге мәжбүрлеген деп айыптайды. Ол жұмысшыларды ұзақ уақыт жұмыс істеуге мәжбүрлегенін мойындады, бірақ Юта штатының заңы конституцияға қайшы екенін, өйткені ол жеке тұлғалардың бір-бірімен келісімшарт жасасуына кедергі келтіретінін айтты. Сонымен қатар, Холден заң оған тиісті сот процесісіз меншікке және бостандыққа ие болуға кедергі келтірді деп мәлімдеді, сонымен қатар заң тау-кен өнеркәсібіндегі менеджерлерді заңдардың тең қорғауына жол бермеу арқылы ерекшелендірді. Холден кінәлі деп танылып, 50 доллар айыппұл төлеген, бірақ ол төлеуден бас тартты, сондықтан 57 күндік түрме жазасын өтеп шықты. Ол Юта штатының Жоғарғы сотына шағым жасап, Юта штатының Конституциясының еңбек бостандығын қорғайтын бөлігіне тоқталды. Холден Юта штатының заң шығарушы органы адамдардың күніне қанша сағат жұмыс істеуге болатынын шектеуші заң қабылдауға құқығы жоқ деп мәлімдеді. Юта штатының Жоғарғы соты оған келіспей, заң шығарушы орган жағына шығып, кен қазу мен балқытудың қауіпті екенін түсіндірді: "Күн сайын ұзақ уақытқа созылған күш-жігер адам ағзасына ауру, зиянды және жиі өлім әкеледі". Сондықтан мұндай жұмыстың уақытын шектеу қажет болды. Содан кейін Холден АҚШ Жоғарғы Сотына шағым жасады, ол 1897 жылы 21 қазанда ауызша дәлелдемелер тыңдауды мақұлдады.
Үкім
Жоғарғы Соттың көпшілік пікірі бойынша Генри Биллингс Браун Юта заңын полиция билігінің заңды қолданылуы деп тапты, өйткені заң шығарушы орган үшін нақты жұмыс жағдайларын қауіпті деп санайтын фактілермен расталған рационалды негіз бар еді. Ол бұл істі он төртінші түзетудің тиісті процес туралы ережесіне сәйкес конституциялық емес болатын әмбебап ең көп сағат ережелерін енгізетін заңдардан ерекшеледі: Заң шығарушы көптеген штаттардағы заң шығарушылардың тәжірибесі растаған фактілерді мойындады, бұл мекемелердің иелері мен олардың оперативтері теңдікке тұрмайды және олардың мүдделері белгілі бір дәрежеде қарама-қайшы. Біріншісі, табиғи түрде, өз қызметкерлерінің қолынан келгенше көп жұмыс істеуді қалайды, ал екіншісі, көбінесе, жұмыстан босатудан қорқып, өздерінің денсаулығына немесе күш-қуатына зиян келтіретін ережелерге сәйкес келеді. Басқаша айтқанда, қожайындары ережелерді белгілейді, ал жұмысшылар оларды орындауға мәжбүр болады. Мұндай жағдайларда жеке мүдде жиі қауіпті бағыт болып табылады, ал заң шығарушы орган өз өкілеттігін дұрыс қолдана алады.
The legislature has also recognized the fact, which the experience of legislators in many states has corroborated, that the proprietors of these establishments and their operatives do not stand upon an equality, and that their interests are, to a certain extent, conflicting. The former naturally desire to obtain as much labor as possible from their employees, while the latter are often induced by the fear of discharge to conform to regulations which their judgment, fairly exercised, would pronounce to be detrimental to their health or strength. In other words, the proprietors lay down the rules, and the laborers are practically constrained to obey them. In such cases self interest is often an unsafe guide, and the legislature may properly interpose its authority.