Жарнамашы – газеттерде немесе журналдарда әйгілі адамдардың жеке өмірі, қарым-қатынастары туралы ақпарат жазатын маман. Әдебиет, саясат, спорт жұлдыздары туралы қызықты жаңалықтар!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Газетте немесе журналдарда әңгіме-дүңкені жазатын адам.
Someone who writes a gossip column in a newspaper or magazine
Әңгіме-дүңкені жазатын журналист – газетте немесе журналдарда, әсіресе әңгіме-дүңкені жариялайтын басылымдарда осы мақалаларды жазатын адам. Әңгіме-дүңкені жеңіл, бейресми стильде жазылады және шоу-бизнес жұлдыздарының (киножұлдыздар, театр және теледидар актерлері), саясаткерлердің, кәсіби спортшылардың және басқа да бай адамдардың немесе қоғамдық тұлғалардың жеке өмірі мен мінез-құлқы туралы пікірлерді қамтиды. Кейбір журналистер радио мен теледидарда да сөйлейді. Мақалаларда ресми дереккөздерден алынған тұтқындалу, ажырасу, неке және жүктілік туралы фактілермен қатар, романтикалық қарым-қатынастар, махаббат және жеке мәселелер туралы болжамдар, әңгімелер мен ишаралар да болады. Әңгіме-дүңкені жазатын журналистер мен олардың жеке өмірін жариялайтын жұлдыздардың арасында өзара байланыс бар. Журналистер кейде (шекке дейін) жамандауға ұшырап, жұлдыздардың беделін түзейтін немесе заңсыз әрекеттері туралы әңгіме таратады, бірақ олар актерлер мен музыканттарды танымал және супержұлдыздарға айналдыратын жарнама машинасының да маңызды бөлігі болып табылады. Жұлдыздардың жарнама агенттері көбінесе журналистерге ақпарат немесе әңгімелер жіберіп, осылайша жұлдызды немесе олардың жобаларын жариялап, немесе олардың әрекеттері туралы жақында пайда болған жағымсыз жазбаларға қарсы тұрады.
A gossip columnist is someone who writes a gossip column in a newspaper or magazine, especially in a gossip magazine. Gossip columns are written in a light, informal style, and relate opinions about the personal lives or conduct of celebrities from show business (motion picture movie stars, theater, and television actors), politicians, professional sports stars, and other wealthy people or public figures. Some gossip columnists broadcast segments on radio and television. The columns mix factual material on arrests, divorces, marriages and pregnancies, which are obtained from official records, with more speculative gossip stories, rumors, and innuendo about romantic relationships, affairs, and purported personal problems. Gossip columnists have a reciprocal relationship with the celebrities whose private lives are splashed about in the gossip column's pages. While gossip columnists sometimes engage in (borderline) defamatory conduct, spreading innuendo about alleged immoral or illegal conduct that can injure celebrities' reputations, they also serve as an important part of the publicity machine that turns actors and musicians into celebrities and superstars that are the objects of the public's obsessive attention and interest. The publicity agents of celebrities often provide or "leak" information or rumors to gossip columnists to publicize the celebrity or their projects, or to counteract "bad press" that has recently surfaced about their conduct.
Жамандау және жамандау
Гossip-тің "тамағы" – қаңқу, жалтақтап айту және ар-ұяты жоқ мінез-құлық туралы айыптаулар болғанымен, заңмен рұхсат етілген қаңқу тарату мен жала сөз айту арасында жұқа шекара бар, екіншісі сотқа шағымдануға себеп болуы мүмкін. Газеттер мен журналдардың редакциялық саясаты, әдетте, gossip-тің барлық айыптауларының дереккөзін көрсетуді талап етеді, бұл баспагерді жала үшін сотқа беруден қорғайды. АҚШ-та белгілі адамдар немесе қоғамдық тұлғалар өздерінің жеке өмірі gossip бағанасында жарияланса және олардың беделіне нұқсан келгенін сенсе – яғни, жек көруге, қаралауға, қысымға немесе материалдық шығынға ұшыраса, жала үшін сотқа шағымдануға құқылы. Gossip жазушылар, жала сөзді тек қайталағанын, оның бастауы емес екенін айту арқылы жала туралы талаптардан қорғана алмайды. Керісінше, жазушы айыптаудың шындыққа сәйкес екенін немесе сенімді дереккөзге негізделгенін дәлелдеуі керек. 1960 жылдардың ортасында АҚШ Жоғарғы Сотының шешімдері АҚШ-та БАҚ-ты жала үшін сотқа беруді қиындатты. Сот шешімі бойынша, жала тек егер басылым белгілі бір тұлға туралы жалғанды "аса бейхабарлықпен" жарияласа ғана болады. Белгілі бір тұлға газетке жала жапса, газет жалғанды қасақандықпен немесе мәлімдеменің жалған және жала екенін біліп жариялағанын дәлелдеуі керек. Сонымен қатар, Сот тек фактілердің бұрмалануы, пікір білдіру емес, жала болып саналатынын шешті. Осылайша, егер gossip жазушылар "Менің ойымша, Х атақтысы ақымақ" деп жазса, жазушыға жала үшін сотқа шағымдану қаупі төне алмайды. Екінші жағынан, егер жазушылар "Х атақтысы әйелін ұрып-соғады" деген айыптауды, оны растайтын дереккөз немесе дәлелсіз ойлап тапса, атақты тұлға өз беделіне нұқсан келтіргені үшін жала жабуға шағымдануға құқылы. Алайда, кейбір жағдайларда gossip жазушылар өздерінің мақалаларын жариялау алдында дереккөздерінен алған ақпаратты тексермейді. Сондай-ақ, өзінің абыройы жоқ кейбір gossip жазушылар атақты тұлғалар туралы мақалалар жазады. Нәтижесінде, жарияланған мақалалар атақты тұлғалардың беделіне нұқсан келтіруі мүмкін.
While gossip columnists' "bread and butter" is rumor, innuendo, and allegations of scandalous behavior, there is a fine line between the legally acceptable spreading of rumors and the making of defamatory statements, the latter of which can provoke a lawsuit. Newspaper and magazine editorial policies normally require gossip columnists to have a source for all of their allegations to protect the publisher from lawsuits for defamation (libel). In the United States, celebrities or public figures can sue for libel if their private lives are revealed in a gossip column and they believe that their reputation has been defamed – that is, exposed to hatred, contempt, ridicule, or pecuniary loss. Gossip columnists cannot defend against libel claims by arguing that they merely repeated but did not originate the defaming rumor or claim. Instead, a columnist must prove that the allegedly defaming statement was truthful or that it was based on a reasonably reliable source. In the mid 1960s, rulings by the United States Supreme Court made it harder for the media to be sued for libel in the US. The Court ruled that libel occurs only if a publication prints falsehoods about a celebrity with "reckless disregard" for the truth. A celebrity suing a newspaper for libel must prove that the paper published the falsehood with actual malice or with deliberate knowledge that the statement was both incorrect and defamatory. Moreover, the Court ruled that only factual misrepresentation, not expression of opinion, is libel. Thus, if gossip columnists write that they "think that Celebrity X is an idiot", the columnist does not face a risk of being sued for libel. On the other hand, if columnists invent an allegation that "Celebrity X is a wife beater" with no supporting source or evidence, the celebrity can sue for libel on the grounds that their reputation was defamed. In some circumstances, however, gossip columnists do not fact check the information that they receive from their sources before they publish their stories. Also, some gossip columnists who are not themselves reputable post articles about celebrities. As a result, there is a chance of published stories leading to the defamation of celebrities.
Тарих
Құлақтандыру бағаналарының алғашқы үлгілері 19-шы және 20-шы ғасырдың басындағы қоғамдық бағаналар болды. Джеймс Гордон Беннет аға 1840 жылы «Нью-Йорк Геральд» газетінде осы лауазымды алғаш рет құрды. 1930-1940 жылдары танымал болған Уолтер Винчелл – синдикатталған құлақтандыру бағанасына ие болған алғашқы жазушы. Винчелл саяси, ойын-сауық және әлеуметтік байланыстарын ақпарат пен қаңқуларды табу үшін пайдаланды, оларды «Бродвейде» бағанасында жариялады немесе одан да көп билік жинақтау үшін саудаластырды. Ол өз дәуірінің «ең қауіпті журналисі» деп есептеледі. 1930 жылдан 1950 жылға дейін Голливудтағы ең танымал екі құлақтандырушы – бәсекелес Хедда Хоппер мен Луэлла Парсонс болды. Голливудтың «Алтын ғасырында», 1930 және 1940 жылдары, киностудиялар құлақтандыру бағаналарын тиімді жарнама құралы ретінде пайдалану үшін оларға қызығушылық танытты. Сол кезде ірі киностудиялар шартты міндеттемелері бар актерлердің «тобын» ұстады және өздерінің киножұлдыздарының өмірінің барлық аспектілерін бақылады. Жұлдыздардың күмәнді романтикалық оқиғалары туралы уақтылы ақпарат киностудияларға өздерінің актерлеріне деген қызығушылықты тудыруға және сақтауға көмектесті. Студиялардың жарнама агенттері де аты-жөні жарияланбаған «жақсы хабардар ішкі дереккөздер» рөлінде әрекет етті. Осылайша, агенттер әйгілі адамдардың құпиялары, мысалы, гомосексуализм немесе заңсыз туылған бала туралы қыбырлаған әңгімелерге қарсы тұра алды, бұл киножұлдызының беделіне және оның табыстылығына зиян келтіруі мүмкін еді. Хоппер мен Парсонстың өркендеген кезеңінен кейін жаман атқа ие болған құлақтандырушылар 1980-ші жылдары қайта келді. Бұрын құлақтандырушыларды жұмысқа алуды өз деңгейінен төмен санаған «Time» сияқты көптеген басты журналдарда қазір «Адамдар» немесе «Көңіл көтеру» деп аталатын бөлімдер бар. Мұндай бағаналар байлар мен атақтылардың жеке өмірі мен бақытсыздықтарына жеңіл, әңгімелі үңілуді ұсынады. Журналистиканың екінші жағында, әйгілі адамдар туралы құлақтандыру, қаңқу және жалақайлықпен айналысатын толық басылымдар бар, мысалы, британдық «қызыл бетті» таблоидтар және «барлығын айтатын» журналдар.
The precursors to gossip columns were the society columns of the 19th and early 20th centuries. James Gordon Bennett Sr. is credited with first creating this position at the New York Herald in 1840. Walter Winchell, a gossip columnist famous in the 1930s and 1940s, was the first writer to have a syndicated gossip column. Winchell used his political, entertainment, and social connections to mine information and rumors, which he either published in his column On Broadway or traded to accumulate more power. He has been referred to as "the most feared journalist" of his era. From the 1930s to the 1950s, the two best known Hollywood gossip columnists were the competing Hedda Hopper and Louella Parsons. In Hollywood's "Golden Age" in the 1930s and 1940s, gossip columnists were courted by the movie studios so that the studios could use gossip columns as a powerful publicity tool. During that period, the major film studios had "stables" of contractually obligated actors, and controlled nearly all aspects of the lives of their movie stars. Well timed leaks about a star's purported romantic adventures helped movie studios to create and sustain public interest in their star actors. The studios' publicity agents also acted as unnamed "well informed inside sources." In this capacity, agents could counteract whispers about celebrity secrets, such as homosexuality or an out of wedlock child, which could severely damage both the individual reputation of a movie star and their greater box office viability. Having fallen into ill repute after the heyday of Hopper and Parsons, gossip columnists saw a comeback in the 1980s. Many mainstream magazines such as Time, which once considered the hiring of gossip columnists as beneath their stature, now have sections titled "People" or "Entertainment". Such mainstream gossip columns provide a light, chatty glimpse into the private lives and misadventures of the rich and famous. At the other end of the journalism spectrum, there are entire publications that deal primarily in gossip, rumor, and innuendo about celebrities, such as the British 'red top' tabloids and the celebrity 'tell all' magazines.