Ornette Coleman-ның «The Shape of Jazz to Come» альбомы – 1959 ж. жазз тарихындағы маңызды шығарма. Топтың дебюті, жаңа үн және Rolling Stone тізімінде!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
The Shape of Jazz to Come – джаз музыканты Орнетт Коулманның үшінші альбомы. 1959 жылы Atlantic Records лейблында жарық көрген бұл альбом, оның осы лейблдегі тұңғыш дебюті және өзінің, трубашы Дон Черридің, бассист Чарли Хаденнің және барабаншы Билли Хиггинстің қатысуымен жұмыс істейтін квартеттің тұңғыш альбомы болды. Альбомның жазбасы 1959 жылдың 22 мамырында Калифорния штатының Голливуд қаласындағы Radio Recorders студиясында өтті. Коулман бастапқыда альбомды төртінші тректің атымен – Focus on Sanity деп атауды жоспарлаған, бірақ Atlantic Records продюсері Несухи Эртегун соңғы атауды ұсынды, оның пікірінше, бұл атау тыңдаушыларға «альбомның ерекшелігі туралы ой түйдірер» еді. Альбом Rolling Stone журналының барлық уақыттардағы ең ұлы 500 альбомның тізіміне енді. AllMusic оны ең маңызды 20 еркін джаз альбомының бірі деп атады. 2015 жылы бұл альбом Грэмми атақ залына енгізілді.
The Shape of Jazz to Come is the third album by jazz musician Ornette Coleman. Released on Atlantic Records in 1959, it was his debut on the label and his first album featuring the working quartet including himself, trumpeter Don Cherry, bassist Charlie Haden, and drummer Billy Higgins. The recording session for the album took place on May 22, 1959, at Radio Recorders in Hollywood, California. Although Coleman initially wished for the album to be titled Focus on Sanity after the LP's fourth track, Atlantic producer Nesuhi Ertegun suggested the final title, feeling that it would give consumers "an idea about the uniqueness of the LP." The album was included in the Rolling Stone list of the 500 greatest albums of all time. AllMusic called it one of the 20 essential free jazz albums. The album was inducted into the Grammy Hall of Fame in 2015.
Өмірбаян
1948 жылдан 1958 жылға дейін Коулман Нью-Орлеан, Форт-Уорт және Лос-Анджелес қалаларында аралап, түрлі жұмыстар істеді және өзінің ерекше дыбысын дамытты, ол көбінесе қарсылыққа ұшырады. Оның джазға қатысты ерекше көзқарасы бастапқыда музыка ойнап табыс табуды қиындатты. Коулман мен Черридің екеуі де осы кезде мансаптарында жетістіктерге жеткенімен, Льюис олардың Ленокс джаз мектебіне қатысуын джаз ортасында қызығушылық тудыру үшін пайдалануды жоспарлады. Олардың мектепте болуы студенттер мен оқытушылар арасында да келіспеушіліктер тудырды, бірақ соңында олардың мектепке баруы Льюис үміттене бастаған нәтижеге жеткізді. Ленокс джаз мектебіндегі оқудан кейін Коулманды Льюис 1959 жылы Калифорниядағы Монтерей джаз фестивалінде өнер көрсетуге шақырды. Бұл оқиғалар Коулманның мансабындағы шешуші кезеңдер болды. 1959 жылдың маусым айында Atlantic джаз жазбаларын басқаратын Несухи Эртегунға дін тану үшін музыканы тастауды ойлап отырғанын айтты. Эртегун Коулманның әлеуетіне сенгендіктен, оны қайта қарастыруға көндірді. Альбом үлкен табысқа ие болып, еркін джаз қозғалысын қалыптастыруға көмектесті. Кейінгі авангардтық джаз көбінесе осыдан өзгеше болды, бірақ бұл жұмыс көптеген келешек авангардтық және еркін джаз туындыларының негізін салуға септігін тигізді.
From 1948 to 1958, Coleman moved among New Orleans, Fort Worth, and Los Angeles, working various jobs and developing his own unique sound that was often met with hostility. His unique approach to jazz initially made it difficult to make ends meet by playing music. Though both Coleman and Cherry were already rather accomplished by this point in their careers, Lewis wanted to use their attendance at the Lenox School of Jazz to generate buzz amongst jazz circles. Their presence at the school was not without friction amongst students and faculty alike, but in the end, their attending the school accomplished what Lewis hoped to achieve. After his stint at the Lenox School of Jazz, Coleman was booked by Lewis to play at the 1959 Monterey Jazz Festival in California. These were all pivotal events in Coleman's career, who in June 1959 suggested to Nesuhi Ertegun, who handled Atlantic's jazz recordings, that he was considering abandoning music in order to study religion. Ertegun, confident of Coleman's potential, urged him to reconsider. The album was a breakthrough and helped to establish the free jazz movement. Later avant garde jazz was often very different from this, but the work helped to lay the foundation upon which much subsequent avant garde and free jazz would be built.