Әйел мен ер арасындағы туа біткен айырмашылықтарды мақтататын теориялар

Кіріспе

Әйелдер мен еркектер арасындағы туа біткен айырмашылықтарды мақтайтын теориялар. Мәдени феминизм – әйелдікке мәдени тұрғыдан жатқызылатын қасиеттерді қайта бағалауға және қайта анықтауға тырысатын феминизмнің түрлі бағыттарын сипаттау үшін қолданылатын термин. Бұл термин сондай-ақ әйелдер мен еркектердің туа біткен айырмашылықтарын мақтайтын теорияларды сипаттау үшін де пайдаланылады. Мәдени феминисттер бұрынғы феминистік және патриархалдық көзқарастарда әйелдік белгілері жағымсыз деп есептелгенін жоққа шығарып, гендерлік айырмашылықтарға қатысты эссенциалистік тұжырымға қайта оралды, онда олар "әйел табиғатын" жоғарырақ деп санайды.

Терминнің шығу тегі

Радикалды феминизм немесе социалистік феминизмнен өзгеше, мәдени феминизм оның жақтастары кеңінен қабылдаған идеология емес, көбінесе оның қарсыластары таңған қарапайым атау болды. 1975 жылы Брук Уильямс радикалды феминизмнің «саяси белсенділіктен қол үзгенін» «мәдени феминизм» деп тұңғыш рет сипаттады. Социалистік феминист Элизабет Диггс 1972 жылы радикалды феминизмнің барлығына «мәдени феминизм» деген атау қолданды. Redstockings ұйымының негізін қалаушы Эллен Уиллис: «Қазіргі уақытта өзін «радикалды феминист» деп атайтын әйелдердің көпшілігі шындығында «мәдени феминист» деп аталатын саясатты қолдайды» деді. [ ] Мәдени феминизм радикалды феминистік қозғалыстан туғанымен, екі бағыттың да негізгі қағидалары бір-біріне қайшы келеді. Дегенмен, сол жақта және басқа да жерлерде бұл айырмашылық көбінесе ескерілмейді.

Теория

Мәдени феминизм әйелдерді патриархалды жүйелермен анықталатын жағдайға қояды. Жозефина Донован 19 ғасырлық журналист, сыншы және әйелдер құқығын қорғаушы Маргарет Фуллер 1845 жылғы «19 ғасырдағы әйел» еңбегінде мәдени феминизмді бастады деп санайды. Ол білімнің эмоционалды, интуитивті жағын баса көрсетті және ағартушылық рационалистердің механикалық көзқарасынан өзгеше, органикалық дүниетанымын білдірді. Дегенмен, Элис Эколздың «Мәдени феминизм: феминистік капитализм және порнографияға қарсы қозғалыс» атты мақаласы осы терминнің тарихи алғышештері емес, қазіргі феминистерді сипаттау үшін кеңінен қолданылуына себеп болды. Мәдени феминистердің мысалдары: Адриен Рич, Андреа Дворкин, Флоренс Раш, Дженис Реймонд, Кэтлин Барри, Мэри Дейли, Робин Морган, Сьюзан Браунмиллер және Сьюзан Гриффин. Мәдени феминизмдегі сепаратизмнің бұл түрі құрылымдық патриархатты ескермей, әйелдерді қанау үшін еркектерді кінәлауы үшін сынға ұшырады. Мәдени феминистер ана мен қыз арасындағы қарым-қатынас, демек, барлық әйелдердің патриархат тарапынан бұзылғанын және оны қалпына келтіру қажет екенін жариялайды. Кэрол Энн Дуглас («Off Our Backs» журналының тұрақты сыншысы) Сьюзан Гриффиннің «Әйел және табиғат: оның ішіндегі дауыс» атты танымал кітабының осы теорияның дамуына үлкен әсер еткенін атап көрсетті. Дугластың кітабының осы тарауы «Ер биологиясы – мәселе» деп аталады, ал Гриффиннің идеяларын талдау «Табиғи әйел» деген тақырыппен берілген. Әсіресе түрлі түсті әйелдер мен дамып келе жатқан елдердің әйелдері арасындағы жиі кездесетін мәселе – мәдени феминизм тек ақ, жоғары санаттағы әйелдерді қамтиды, түрлі түс пен мәртебедегі әйелдерді ескермейді. Тағы бір алаңдаушылық – мәдени феминистер «әйелді анықтауды сынға алмады, тек еркектер берген анықтаманы сынға алды» деген сенім және осылайша гендерлік эссенциализмді жалғастырады. Мәдени феминистер патриархат пен зорлау сияқты мәселелерді ерлердің биологиясы мен мінез-құлқының туындысы деп есептегенде, осы мәселелердің артындағы құрылымдарды сынау және оларға қарсы тұру мүмкіндігі жоғалады. Ол желі қызметкерлерді пайдаланды, демократияны, ұжымдықты және есеп беруді қабылдамады, сондай-ақ бизнестегі билік иерархиясын «әйелдердің жеке күштенуі ұжымдық күштенуге әкеледі» деген желеумен ақтады. Верта Тейлор мен Лейла Дж. Рупп мәдени феминизмді сынау көбінесе лесбияндық феминизмге шабуыл екенін айтады. Сузан Стэггенбургтің Индиана штатындағы Блумингтон қаласын зерттеуі мәдени феминистік деп белгіленген іс-шараларға қатысу «мәдени феминизм әйелдер қозғалысындағы саяси белсенділіктің төмендеуіне әкелгеніне аз дәлел береді» деген қорытындыға келді.

Cultural feminism places women in a position overdetermined by patriarchal systems. Josephine Donovan argues that the nineteenth century journalist, critic, and women's rights activist, Margaret Fuller, initiated cultural feminism in Woman in the Nineteenth Century (1845). She stressed the emotional, intuitive side of knowledge and expressed an organic worldview that is quite different from the mechanistic view of Enlightenment rationalists. However, it was Alice Echols' article, "Cultural Feminism: Feminist Capitalism and the Anti Pornography Movement", that led to the widespread adoption of the term to describe contemporary feminists, not their historical antecedents. Her examples of cultural feminists are Adrienne Rich, Andrea Dworkin, Florence Rush, Janice Raymond, Kathleen Barry, Mary Daly, Robin Morgan, Susan Brownmiller, and Susan Griffin. This form of separatism within cultural feminism was criticized for ignoring structural patriarchy to instead blame men as individuals for women's oppression. Cultural feminists declare the relationship between mother and daughter, and therefore all women, has been destroyed by patriarchy and must be repaired. Carol Anne Douglas (long time critic at Off Our Backs) included the influence of Susan Griffin's popular book Woman and Nature: The Roaring Inside Her as central to the development of this strain of theory. Notably, this chapter of Douglas' book is titled Male biology as a problem and the analysis of Griffin's ideas is subtitled Woman the Natural. A common concern, particularly among women of color and women of developing countries, is that cultural feminism only includes white, upper class women, instead of taking into account women of different color and status. Another concern is the belief that cultural feminists "have not challenged the defining of woman but only the definition given by men" and therefore perpetuate gender essentialism When cultural feminists claim issues like patriarchy and rape are inherent products of male biology and behavior, the opportunity to critique and challenge the structures behind these issues disappears. She found the network exploited employees, rejected democracy, collectivity, and accountability, and justified hierarchies of power within the business by claiming sisterhood ensures individual empowerment leads to collective empowerment for women. Verta Taylor and Leila J. Rupp have argued that critiques of cultural feminism are often an attack on lesbian feminism. Suzanne Staggenbourg's case study of Bloomington, Indiana led her to conclude that engagement in activities labeled as cultural feminist "provides little evidence that cultural feminism led to a decline in political activity in the women's movement."