Британдық әскери барлауы MI8: 1914 ж. құрылған, сигналдар барлаумен айналысқан. 1- және 2-дүниежүзілік соғыстардағы рөлі, Y станциялар желісі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық әскери барлау қызметі (тарихи)
Department of British military intelligence (historical)
МИ8, немесе Әскери барлау, 8-бөлімі – 1914 жылы құрылған британдық әскери барлау тобы, сигналдар барлаумен айналысқан. Ол бастапқыда төрт бөлімнен тұрды: МИ8(а), сымсыз байланыс саясатымен айналысқан; МИ8(б), Бас пошта кеңсесінде орналасқан, коммерциялық және сауда кабельдерімен айналысқан; МИ8(с) цензура арқылы алынған барлау мәліметтерін таратумен айналысқан; және МИ8(d), кабельдік компаниялармен байланыс орнатқан. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде МИ8 офицерлері Корнуоллдағы Полдху Пойнт және Муллион, сондай-ақ Галвей графтығындағы Клифдендегі кабельдік терминалдарға жіберілді. Бұл жұмыс 1917 жылға дейін жалғасты, содан кейін Адмиралтейство оны өз қарауына алды. Екінші дүниежүзілік соғыста МИ8 Соғыс кеңсесінің Y тобына және қысқа мерзімге Радио қауіпсіздік қызметіне жауапты болды.
MI8, or Military Intelligence, Section 8 was a British Military Intelligence group responsible for signals intelligence and was created in 1914. It originally consisted of four sections: MI8(a), which dealt with wireless policy; MI8(b), based at the General Post Office, dealt with commercial and trade cables; MI8(c) dealt with the distribution of intelligence derived from censorship; and MI8(d), which liaised with the cable companies. During World War I MI8 officers were posted to the cable terminals at Poldhu Point and Mullion in Cornwall and Clifden in County Galway, continued until 1917 when the work was taken over by the Admiralty. In WW2, MI8 was responsible for the extensive War Office Y Group and briefly, for the Radio Security Service.
Тарих
МИ-8 – Соғыс министрлігінің сигналдық барлау департаменті болды, ол бүкіл әлемдік Y станциялары желісін басқарды. Сонымен қатар, 1939 жылдың соңынан 1941 жылдың ортасына дейінгі 18 ай бойы, MI8c белгісімен Радио қауіпсіздік қызметін де жүргізді, бірақ ол тез MI6-ға берілді. Осы беттің қалған бөлігі тек осы шағын ұйымға қатысты, және өкінішке орай, MI8-нің маңызды рөлі туралы ешқандай ақпарат жоқ.
MI8 was the signals intelligence department of the War Office that ran a worldwide Y stations network. Additionally, for an 18 month period, from late 1939 to mid 1941, it also ran the Radio Security Service, under the designation of MI8c, but this was quickly handed over to MI6. The remainder of this page relates only to this small organisation, with, regrettably, no information concerning the major role of MI8.
MI8c
Радио қауіпсіздік қызметі Illicit Wireless Intercept Organisation (IWIO) ұйымынан өркендеді, ол MI1g белгісін алып, подполковник Дж.С. Юл басқаруында болды. Бродвейдегі кеңседен IWIO әскери барлау қызметімен, 5-бөлім (MI5) және Бас пошта кеңсесімен (GPO) бірлесіп, Ұлыбритания ішіндегі заңсыз хабар таратуды анықтау үшін бағытты табу (DF) және тыңдау станцияларының шағын желісін құрып, басқарды. Полковник Юл сондай-ақ 1939 жылдың қыркүйегінде IWIO RSS-ге айналғанға дейін британдық теңізден тыс аумақтарда ұқсас желілер үшін егжей-тегжейлі жоспарлар жасады. Бірақ подполковник Адриан Симпсон Ұлыбритания төңірегінде орналасқан шағын станциялардың жұмыс істемейтінін мәлімдеген ұсыныс жасады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, MI5 басшысы Вернон Келл заңсыз радио хабарларын тарату мәселесін шешу үшін қосымша жоспар ұсынды. Жаңа орган құрылды – Радио қауіпсіздік қызметі (RSS), оның басшысы майор Дж. П. Г. Ворлледж болды. 1927 жылға дейін Ворлледж Палестинадағы сымсыз байланыс компаниясына басшылық етті. Оның міндеті – «Ұлыбританиядағы жау агенттері немесе 1939 жылғы Қорғаныс ережелері бойынша рұқсат етілмеген басқа адамдар басқаратын заңсыз сымсыз стансаларды анықтау, орналасқан жерін табу және жабу» болды. Қауіпсіздік шаралары ретінде RSS-ке MI8(c) деген жасырын белгі берілді. HM Wormwood Scrubs түрмесіндегі камералардан жұмыс істейтін Ворлледж майор Склейтер мен Коул Адамсты өзінің көмекшілері ретінде, ал Е. В. Б. Гиллді – басты трафик талдаушысы ретінде таңдады. Гилл Бірінші дүниежүзілік соғыста сымсыз тыңдаумен айналысқан және Германиядағы агенттік басқару станцияларының хабарларын табуды шешті. Ол Оксфордтан ағылшын тілін жетік білетін Хью Тревор Роперді жұмысқа алды. Олармен бірге Wormwood Scrubs-та MI5-тің XX бағдарламасын жүргізген Джон Мастерман жұмыс істеді. Мастерманның SNOW деген агенты болды, ал Гилл оның кодтарын кіріс агенттік трафикті шифрлау үшін негіз ретінде пайдаланды. RSS тыңдау ұйымын құру міндетін 4-ші барон Сэндхерст Ральф Мансфилдке тапсырды. Сэндхерст – радио әуесқой операторы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Корольдік инженерлердің сигналдық қызметінде қызмет еткен және 1939 жылы Корольдік сигналдық корпусының майоры болып тағайындалған. Сэндхерстке Қауіпсіздік қызметінің Wormwood Scrubs түрмесіндегі уақытша жайластыру орнында кеңсе берілді. Ол алдымен Ұлыбритания радио қоғамының (RSGB) президенті Артур Уоттсқа жүгінді. Уоттс Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Галлиполиде аяғын жоғалтқаннан кейін 40-шы бөлмеде сарапшы болып қызмет еткен. Уоттс Сэндхерстке RSGB кеңесінің барлық мүшелерін жұмысқа алуға кеңес берді. Ол солай істеді. Содан кейін RSGB кеңесі қоғам мүшелерін ерікті тыңдаушылар (VIs) ретінде тарта бастады. Радиолюбиктер осындай жұмысқа өте қолайлы деп есептелді, өйткені олар Ұлыбритания бойынша кеңінен таралған. VIs көбінесе әскери жасқа жетпеген жұмысшы ер адамдар болды, өз уақытында жұмыс істеді және өз жабдықтарын пайдаланды (соғыс басталғанда олардың хабар тарату құралдары тәркіленді, бірақ қабылдағыштары жоқ). Оларға коммерциялық және әскери хабарларды елемеуге, одан да қиын хабарларды тыңдауға бұйрық берілді. Әр VI айына белгілі бір көлемде тыңдау жасауы керек болды. Бұл көлемге жеткен жағдайда оларға өртке қарау сияқты басқа міндеттерден босатылатын еді. Сонымен қатар, көптеген VIs-ке DR12 арнайы куәлігі берілді. Бұл оларға рұқсатсыз сигналдардың тарату көзі деп күдіктенген үй-жайларға кіруге мүмкіндік берді. RSS сонымен қатар Британ аралдарының шеткі бұрыштарында радио бағытты анықтау станцияларын құрды, олар ұсталған хабарлардың орналасқан жерін анықтады. Ерікті тыңдаушыларды (VIs) жұмысқа алу баяу болды, өйткені олар білікті, сақты және адал болу керек еді. Бірақ үш ай ішінде 50 VI жұмыс істеп, 600-дан астам хабар таратушыларды анықтады – олардың барлығы Ла-Манш арнасының арғы жағында болды. Ұлыбританиядан хабар таратқан жау агенттері жоқ екені анық болды. Ұлыбританияға кірген барлық неміс агенттері дереу тұтқындалып, интернатталды немесе «XX комитетінің» бақылауымен қос агенттер ретінде жұмыс істеуге «өткізілді». Кейбір жағдайларда британдық оператор олардың хабарларын алып, оларды шамалап көрсетті. Неміс әскері мұны түсінбеді. 1940 жылдың мамырына қарай RSS-тің бастапқы миссиясы – Ұлыбританиядағы жау агенттерін анықтау – аяқталғаны анық болды.
The Radio Security Service evolved from the Illicit Wireless Intercept Organisation (IWIO), which was given the designation MI1g and run by Lt Col. J S Yule. From an office in Broadway, IWIO collaborated with Military Intelligence, Section 5 (MI5) and with the General Post Office (GPO) to set up and control a small network of Direction Finding (DF) and intercept stations, to locate illicit transmissions inside Britain. Col Yule also made detailed plans for similar networks in British overseas territories, before IWIO evolved into RSS in September 1939. But Lt Col Adrian Simpson developed a proposal which stated that a small number of stations, located around Britain, would not work. At the start of World War II, Vernon Kell, the head of MI5, introduced a contingency plan to deal with the problem of illicit radio transmissions. A new body was created, the Radio Security Service (RSS), headed by Major J. P. G. Worlledge. Until 1927, Worlledge had commanded a Wireless Company in Palestine. His brief was to "intercept, locate and close down illicit wireless stations operated either by enemy agents in Great Britain or by other persons not being licensed to do so under Defence Regulations, 1939". As a security precaution, RSS was given the cover designation of MI8(c). Working from cells at HM Prison Wormwood Scrubs, Worlledge selected Majors Sclater and Cole Adams as his assistants, and E. W. B. Gill as his chief traffic analyst. Gill had been engaged in wireless interception in World War I and decided that the best course of action would be to find the transmissions of the agent control stations in Germany. He recruited a research fellow from Oxford, Hugh Trevor Roper, who was fluent in German. Working alongside them, at Wormwood Scrubs, was John Masterman, who ran MI5's double agent XX program. Masterman already had Agent SNOW, and Gill used his codes as the basis for decrypting incoming agent traffic. RSS assigned the task of developing a comprehensive listening organization to Ralph Mansfield, 4th Baron Sandhurst. Sandhurst was an enthusiastic amateur radio operator. He had served with the Royal Engineers Signal Service during World War I and had been commissioned as a major in the Royal Corps of Signals in 1939. Sandhurst was given an office in the Security Service's temporary accommodation in Wormwood Scrubs's prison. He began by approaching the President of the Radio Society of Great Britain (RSGB), Arthur Watts. Watts had served as an analyst in Room 40 during World War I, following the loss of a leg at Gallipoli. Watts recommended that Sandhurst recruit the entire RSGB Council. He did. The RSGB Council then began to recruit the society's members as Voluntary Interceptors (VIs). Radio amateurs were considered ideal for such work because they were widely distributed across the United Kingdom. The VIs were mostly working men of non military age, working in their own time and using their own equipment (their transmitters had been impounded on the outbreak of war, but their receivers had not). They were ordered to ignore commercial and military traffic, to concentrate on more elusive transmissions. Each VI was given a minimum number of intercepts to make each month. Reaching that number gave them exemption from other duties, such as fire watching. Also, many VIs were issued a special DR12 identity card. This allowed them to enter premises which they suspected to be the transmission source of unauthorized signals. RSS also established a series of Radio Direction Finding stations, in the far corners of the British Isles, to identify the locations of the intercepted transmissions. The recruitment of Voluntary Interceptors (VIs) was slow, since they had to be skilled, discreet, and dedicated. But, within three months, 50 VIs were at work and had identified over 600 transmitters all firmly on the other side of the English Channel. It became apparent that there were no enemy agents transmitting from the UK. All German agents entering the UK were promptly captured and either interned or "turned" to operate as double agents under the supervision of the "XX Committee". In some cases, a British operator took over their transmissions, impersonating them. The German military did not realize this. By May 1940, it was clear that RSS's initial mission to locate enemy agents in the UK was complete.
Аркли көрінісі
Бастапқыда ВИ-лер тіркеген хабарламалар Вормвуд Скрабсқа жіберілетін. Бірақ көлемі артып, Вормвуд неміс авиашабуылдарына ұшырағанда, RSS үлкен ғимараттарға зәру болды және Герцфордширдегі Аркли ауылының жанындағы Аркли Вью атты ірі шаруашылық үйін таңдады, ол бұрыннан-ақ тыңшылық станциясы ретінде алынған еді. Оған «25-ші қорап, Барнет» деген құпия пошта мекенжайы берілді. Сол жерде талдаушылар мен криптографтардың штаты қызметін бастады.
Initially, messages logged by VIs were sent to Wormwood Scrubs. However, as the volume became great and as Wormwood began to suffer from German air attacks, RSS was in need of larger premises and chose Arkley View, a large country house near the village of Arkley, in Hertfordshire, which had already been requisitioned as an intercept station. It was given the cryptic postal address of Box 25, Barnet. There, a staff of analysts and cryptographers began their duties.
MI6 басқаруды басып алу
RSS іс жүзінде әскери "Y Сервисі" тыңдау желісінің азаматтық баламасына айналды. 1941 жылдың ортасына қарай күніне 10 000-ға жуық журнал (хабарлама тізімдері) Арклиге жіберіліп, одан кейін Блетчли Парктегі шифрларды бұзу орталығына жолданатын. 1941 жылдың мамыр айында RSS-тің жетістіктері және оның бірқатар қызметкерлерінің Блетчлиден бұрын Abwehr шифрларын шешуге қол жеткізгені ұйымды басқару құқығын өзгертуге себеп болды. Оны кім басқаратыны туралы қысқаша пікір қақтығысы болды. Нәтижесінде, ол Әскери барлау қызметінің 6-бөлімінің (MI6) байланыс және тыңдау қызметіне айналды. Бұрын MI6-та мұндай мүмкіндік болмаған. RSS-тің жаңа бақылаушысы подполковник Э. Ф. Мальтби болды. 1942 жылдан бастап подполковник Кеннет Мортон Эванс Бақылаушының орынбасары болып тағайындалды. "Сымсыз бағытты табу" кітабының авторы Роланд Кин инженерлік бөлімнің басшысы болды. Қызмет жақсы қаржыландырылды. Ол Букингемширдегі Ханслоп паркіндегі жаңа орталық радиостанциямен жабдықталды (Арнайы байланыс бөлімі №3 немесе SCU3 деп белгіленді). Abwehr енді тәулік бойы бақыланатын. Алынған материалдың көлемі мен үлгілілігі Блетчлиге 1941 жылдың желтоқсан айында үлкен жетістікке қол жеткізуге мүмкіндік берді – Abwehr-дің Enigma шифры шешілді, бұл неміс барлау операциялары туралы маңызды мәліметтерді ұсынды. 1943-1944 жылдарығы өркендеу кезеңінде RSS, VI-дан басқа, 1500-ден астам қызметкерді жұмысқа алды, олардың көпшілігі әуесқой радиооператорлар болды. Олардың жартысынан астамы тыңдаушылар ретінде жұмыс істесе, қалғандары жаудың көптеген радиожелілерін зерттеді. Бұл хабарламаларды шешу мүмкін болмаған жағдайда да маңызды ақпаратты ашты. Неміс барлауының құпия агенттері жіберген көптеген хабарлар RSS-тің назарынан тыс қалған жоқ. Немістердің қауіпсіздік үшін қолданған процедураларындағы өзгерістер көбінесе олар оларға үйренгенге дейін анықталды. Соғыс аяқталғаннан кейін RSS штабы Исткотке көшіріліп, Үкіметтік байланыс орталығына (GCHQ) қосылды.
RSS had in effect become the civilian counterpart of the military's "Y Service" intercept network. By mid 1941, up to 10,000 logs (message sheets) a day were being sent to Arkley, then forwarded to the code breaking centre at Bletchley Park. In May 1941, RSS's success and the fact that some of its personnel had managed to decode some Abwehr cyphers ahead of Bletchley, caused control of the organization to be transferred. There was brief conflict over who would control it. In the end, it became the communication and interception service of Military Intelligence, Section 6 (MI6). Previously, MI6 had possessed no such capability. The new controller of RSS was Lieutenant Colonel E. F. Maltby. From 1942, Lt. Col. Kenneth Morton Evans was appointed Deputy Controller. Roland Keen, author of Wireless Direction Finding, was the officer in charge of engineering. The service was well financed. It was equipped with a new central radio station at Hanslope Park in Buckinghamshire (designated Special Communications Unit No.3 or SCU3). The Abwehr was now monitored around the clock. The volume and regularity of the obtained material, enabled Bletchley to achieve one of its great triumphs in December 1941, when it decoded the Abwehr's Enigma cypher, giving enormous insight into German intelligence operations. At its peak in 1943 1944, RSS employed apart from VIs more than 1,500 personnel, most of whom had been amateur radio operators. Over half of these worked as interceptors while a further number investigated the numerous enemy radio networks. This revealed important information, even when it was not possible to decode messages. Few transmissions by secret agents of German Intelligence evaded RSS' notice. Changes in procedure, which the Germans used for security, were in many cases identified before the enemy had become familiar with them. Following the end of the war, RSS HQ moved to Eastcote and was absorbed by the Government Communications Headquarters (GCHQ).