Ипполит Лангла: Француз генералы және әскери ғылымның қайраткері
Hippolyte Langlois
Ипполит Ланглауа (1839-1912) – французский генерал, ученый-артиллерист. Автор трудов по военной науке, тактике применения артиллерии. Биография, карьера.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз генералы және академигі (1839–1912)
French general and academician (1839–1912)
Гипполит Ланглой (3 тамыз 1839 – 12 ақпан 1912) – әскери ғылым саласындағы еңбектерімен белгілі француз генералы.
Hippolyte Langlois (3 August 1839 – 12 February 1912) was a French general noted for his writings on military science.
Өмірбаян
Ол Бесансон қаласында, Дубс департаментінде дүниеге келді. École polytechnique мектебін бітіргеннен кейін 1858 жылы артиллерияға кіші лейтенант болып тағайындалды, ал 1866 жылы капитан шеніне жетті. Франко-прусс соғысында Метц армиясында қызмет етті. Сегіз жылдан соң майор, 1887 жылы подполковник, 1888 жылы полковник болды. Осы кезде ол École de Guerre-де артиллерия профессоры болып тағайындалды және осы қызметте ол қаруланудың жаңа жағдайларында далалық артиллерияны қолданудың тактикалық принциптерін әзірлеуге өзін толықтай берді, ол осы жағдайлардың болашақта қалай дамитынын болжады. Мысал ретінде, сол кезде дамып келе жатқан жылдам атуға қабілетті артиллерияны атауға болады, ол үшін ол "рафаль" сияқты тактиканы ұсынды. Оның жұмысының нақты нәтижесі – "L’Artillerie de campagne" (1891–1902) атты маңызды еңбегі болды, ол әлі күнге дейін осы саланың классикасы саналады. 1894 жылы бригада генералы, ал 1898 жылы дивизия генералы атанды. Осыдан кейін екі жыл бойы қазіргі француз стратегиялық және тактикалық доктринасы дамып, оқытылған École de guerre-дің командирі болды. Ол теорияшыл ғана емес, көшбасшы да екендігін көрсетті, сондықтан 1901 жылы Германия шекарасындағы XX корпустың басшысы болып тағайындалды, ол халық арасында "Темір корпус" деп белгілі болды. 1902 жылы ол соғыс кезіндегі жоғары басшылыққа үміткер аға генералдардан тұратын Conseil supérieur de la Guerre мүшесі болды. 1904 жылы жас ерекшелігіне жеткен соң, әскери қызметтен шығып, бар күшін әскери әдебиетті сынауға арнады. 1907 жылы ол әскери өнер мен тарихқа арналған ай сайынғы журнал "Revue militaire generale" жариялаюды бастады. 1911 жылы ол Француз академиясының 32-орынына сайланды. Оның басқа да маңызды еңбектері – "Enseignements de deux guerres récentes" және "Conséquences tactiques du progrès de l’armement".
He was born at Besançon, Doubs, and, after passing through the École polytechnique, was appointed to the artillery as sub lieutenant in 1858, attaining the rank of captain in 1866. He served in the army of Metz in the Franco Prussian War. Eight years later he became major, in 1887 lieutenant colonel and in 1888 colonel. At this time he was appointed professor of artillery at the École de Guerre, and in this post he devoted himself to working out the tactical principles of the employment of field artillery under the new conditions of armament of which he foresaw the advent. Examples included the then developing quick firing artillery for which he recommended tactics such as the rafale The public result of his work was the great treatise L’Artillerie de campagne (1891–1902), which may still he regarded as the classic of the arm. In 1894 he became general of brigade, and in 1898 general of division. For two years after this he was the commandant of the École de guerre at the time that the modern French strategic and tactical doctrine was being developed and taught. He was, however, regarded as a leader as well as a theorist, and in 1901 he was selected to command the XX Corps on the German frontier, popularly called the Iron Corps. In 1902 he became a member of the Conseil supérieur de la Guerre, consisting of senior generals marked out for the higher commands in war. He retired from the active list in 1904 on reaching the age limit, and devoted himself with the greatest energy to critical military literature. In 1907 he began the publication of a monthly journal of military art and history, the Revue militaire generale. In 1911 he was elected to seat 32 in the Académie française. The most important of his other works are Enseignements de deux guerres récentes and Conséquences tactiques du progrès de l’armement.