Кіріспе
Британдық классик, философ және этика ғалымы Джон Эдмунд Хейр (26 шілде 1949 жылы туған) – британдық классик, философ, этика ғалымы және қазіргі уақытта Йель университетінің философиялық теология бойынша зейнеткер профессор.
John Edmund Hare (born 26 July 1949) is a British classicist, philosopher, ethicist, and currently the Noah Porter Professor Emeritus of Philosophical Theology at Yale University.
Өмірбаян
Ол 1971 жылы Оксфорд университетінің Баллиол колледжінен Literae Humaniores бакалавр дәрежесін, ал 1975 жылы Принстон университетінен классикалық философия бойынша философия докторы ғылыми дәрежесін алды. 1975 жылы Мичиган университетінде қонақ ассистент-профессор болып жұмыс істеді, 1975 жылдан 1989 жылға дейін Лихай университетінде философия профессоры, 1989 жылдан 2003 жылға дейін Кальвин колледжінде философия профессоры қызметін атқарды. Хар 1982–1983 жылдары АҚШ Өкілдер палатасының Сыртқы істер комитетінде қызмет етті және 2005 жылы Глазго университетінде Гиффорд лекцияларын оқуға шақырылды. Қазіргі уақытта ол Йель университетінде философиялық теологияның Ноа Портер зейнеткер профессоры. Хар бірнеше ғылыми журналдардың редакциялық алқаларында болды, оның ішінде Діни этика журналы, Америка философиялық тоқсандығы, Философия тарихы тоқсандығы және Ежелгі философия журналы, сондай-ақ қазір Йель биоэтика орталығының, Йель сенім және мәдениет орталығының және Беркли діни мектебінің алқаларында жұмыс істейді.
Философиялық көзқарастар
Алтымыштан астам ғылыми мақаланың авторы Харе ежелгі философия, ортағасырлық францискан философиясы, Иммануил Кант, Сорен Кьеркегор, қазіргі заманғы этикалық теория, құрбандық теориясы, медициналық этика, халықаралық қатынастар және эстетика сияқты көптеген тақырыптар бойынша жұмыс істеген. Британдық утилитарист Р.М. Харенің ұлы Харе, канттық деонтологиялық этиканы утилитаризмнің нәтижешілдігімен біріктіретін этикалық теория жасады. Әкесінен өзгеше, Харенің философиясы христиандыққа негіделген және Құдайдың бұйрық теориясының элементтерін қамтиды. "Әдептік алшақтық" (1996) еңбегінде Харе, Канттың еңбектерінде анықталған, адамның этикалық мүмкіндіктері мен этикалық міндеттері арасындағы, сондай-ақ не нәрсе мүмкін және не нәрсе қажет арасындағы алшақтыққа түрлі философтардың жауаптарын сипаттап, талдады. Ол бұл "әдептік алшақтықты" дінсіз жабу мүмкін емес деп санайды. "God's Call" (2001) еңбегінде Харе "әдептік алшақтық" мәселесін моральдың құдайлық бұйрық теориясын талқылау арқылы қарастырады және Дж.Б. Шневиндтің Кант философиясын секулярландырылған тұрғыдан қарауына қарсылық білдіреді. "Неге жақсы болуға тырысу керек?" (2002) еңбегінде Харе христиандық сенімдерді техникалық емес тұрғыдан қорғайды және моральдың тек ақылға ғана сүйенуі жеткіліксіз екенін, сонымен қатар оған иманның немесе теологияның батыс дәстүрі үшін бұрынғыдай берік негізі қажет екенін дәлелдейді. "Құдай және мораль: философиялық тарих" (2007) еңбегінде Харе Аристотельдің, Дунс Скоттың, Иммануил Канттың және әкесі Р.М. Харенің этикалық теорияларын, философтар арасындағы ұқсастықтарға және олардың теизммен байланысына ерекше назар аударып бағалайды.
Марапаттар мен құрметтер
Харе 1999–2000 жылдары Кальвин лекторы, 1999 жылы Стоб лекторы, 2005 жылы Гиффорд лекторы және 2008 жылы Плантинга лекторы болды. 1998–99 жылдары және қайта 2008–09 жылдары Нотр-Дам университетінің Дін философиясы орталығында аға стипендия иегері болды. 1997 жылы Харэ Христиандық зерттеулер институтының кітап сыйлығын алды және 1991–92 жылдары Пью евангелистік стипендиясын иеленді. Сондай-ақ, ол 1981–82 жылдары Америка философиялық қауымдастығының конгресс стипендиаты және 1978–81 жылдары Пенсильвания медицина колледжінің гуманитарлық ғылымдар саласындағы қонақ зерттеушісі болды. Харэ 1981 жылы тамаша оқытушылық қызметі үшін Джуниор Линдбек сыйлығының иегері атанды және 1979 жылы Фи Бета Каппаның құрметті мүшесі болып сайланды.
Жеке
Харе 1966-67 жылдары Кашмирде (Үндістан) Тиндейл Биско мектебінде мұғалім болып жұмыс істеген. Ол хор және органға арналған діни музыкалық шығармалардың жарияланған авторы.