Хью II Жаффа графы, Иерусалим Корольдігіндегі крестонос. 1134 ж. Фулкқа қарсы көтерілді. Тегі, өмірі мен саяхаты туралы ақпарат. Crusader, Jaffa, Jerusalem.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хью II (1106 - 1134), сондай-ақ Хью ду Пуисет деп те аталады, крест жорысына қатысушы және Иерусалим Корольдығындағы Яффа графы болды. Ол 1134 жылы Фульк патшаға қарсы бүлік көтерді.
Hugh II ( 1106 – 1134), also called Hugh du Puiset, was a Crusader and the count of Jaffa in the Kingdom of Jerusalem. He revolted against King Fulk in 1134.
Патшалыққа кіру
Гю Яффаның Гю I мен оның әйелі Мамилияның (немесе Мабилланың) ұлы болды. Вильгельм Тирдің айтуынша, оның әкесі Болдуин II билік құрған кезде Иерусалимге қажылыққа келген, ал Гю сапар барысында Апулияда дүниеге келген. Алайда, Джон Л. Ла Монтенің пікірінше, Гю I 1106 жылы Тарантолық Богемундпен бірге Шығысқа келген болуы мүмкін. Қай жағдайда болсын, Гю I келгеннен кейін Яффа графы атанды (егер 1106 жылы болса, Балдуин I оған осы лауазымды берді), бірақ көп ұзамай қайтыс болды. Гю II ересек болған кезде мұрасын талап ету үшін Иерусалимге келді және Патриарх Арнульф Шокктың немересі Эмелотаға (немесе Эммаға) үйленді. Гю королева Мелисенданың туысы болды, себебі олардың әкелері Гю I мен Балдуин II – ағайындылар; Мелисенданың әжесі, сондай-ақ Мелисенда есімді, Гюдың әжесі Алисаның қарындасы болды. Гю Мелисендамен жақын қарым-қатынаста болды, бірақ ол "королевамен тым жақын болды" (Вильгельм Тир, 14.16) деген қауесет тарады және королеваның қызғаныш күйеуі Фулькпен қақтығысқа түсті. Сондай-ақ, Гю тек мақтанды болып, Фулькқа бағынудан бас тартты деген де әңгіме болды. Бұл соңғы қауесет Ордерик Виталистің баяндамасының негізіне де жатқан сияқты; оның сөзіне қарағанда, Гю және басқа да ақсүйектер Фульктің патша болғанда Анжулық ақсүйектер мен кеңесшілерді әкелуіне және корольдіктің жергілікті барондарын назарға алмауына наразы болды.
Hugh was the son of Hugh I of Jaffa and his wife Mamilia (or Mabilla). According to William of Tyre, his father had come to Jerusalem on a pilgrimage during the reign of Baldwin II, and Hugh was born in Apulia during the journey. However, according to John L. La Monte, it is more likely that Hugh I came to the east with Bohemund of Taranto in 1106. In any case, Hugh I was named count of Jaffa after his arrival (by Baldwin I, if in 1106), but soon died. When Hugh II came of age he arrived in Jerusalem to claim his inheritance, and married Emelota (or Emma), niece of Patriarch Arnulf of Chocques. Hugh was a relative of Queen Melisende, as their fathers Hugh I and Baldwin II were cousins; Melisende's grandmother, also named Melisende, was a sister of Hugh's grandmother Alice. Hugh had a close relationship with Melisende, but he " was rumoured to be on too familiar terms with the queen " (William of Tyre, 14.16) and came into conflict with the queen's jealous husband, King Fulk. It was also rumoured that Hugh was simply arrogant and refused to pay homage to Fulk. The latter rumour also seems to the basis of the account of Orderic Vitalis; according to him, Hugh and other nobles were offended by Fulk, who brought Angevin nobles and counsellors with him when he became king, and ignored the native barons of the kingdom.
Фулькке қарсы көтеріліс
1134 жылы Хью, Ольтрежордайнның иегері Ле Пюйдің Романымен бірге Фулькке қарсы көтерілді. Вильгельм Тирдің мәлімдемесінше, Хьюдың өгей ұлы Вальтер I Греньер, Кесария лорды (Эмелотаның Евстась Греньермен бірінші некесінен туған ұлы), Хьюды жоғары сот отырысында опасыздық және құлық жасауда айыптады; Вальтер бұл әрекетке Фульктің ықпалымен барған болуы мүмкін. Хью айыптауларды жоққа шығарды, және мәселені сот арқылы шешуге келісілді. Тағайындалған күні Хью келмеді, сондықтан ол қатыспаған күйде кінәлі деп танылды. Ол Мысырдың Аскалон қаласымен одақтасып, Фульк Яффаға шабуыл жасап, қаланы қоршады. Хьюдың кіші вассалдары, соның ішінде Рамланың Балдуині және Яффа констеблі Барисан оны тастап, "ақылмен патшаға мойын бұрды" (Вильгельм Тир, 14.16). Мұндай іс-әрекеттер үшін әдеттегі жаза – мәңгілік жер аударылу және көтерілісшінің жерлерін тәркілеу еді, бірақ осы жағдайда, Хьюдың корольдіктегі жоғары мәртебесі мен патшайыммен болған қарым-қатынасының арқасында, патриарх Вильгельм дауға араласып, Хью үш жылға ғана жер аударылды.
In 1134 Hugh seems to have revolted against Fulk, along with Roman of Le Puy, lord of Oultrejordain. According to William of Tyre, Hugh's stepson Walter I Grenier, Lord of Caesarea (Emelota's son through her first marriage to Eustace Grenier) accused Hugh of treason and conspiracy at a meeting of the Haute Cour; Walter possibly did this with the urging of Fulk himself. Hugh denied the charges, and it was decided that the matter would be settled by judicial combat. When the appointed day arrived, Hugh did not appear, and he was found guilty in absentia. He allied with the Egyptian city of Ascalon, and Fulk invaded Jaffa and besieged the city. Hugh's rear vassals, including Baldwin of Ramla and Barisan, constable of Jaffa, deserted him and "wisely betook themselves to the king." (William of Tyre, 14.16) The usual punishment for such actions was permanent exile and confiscation of the rebel's territories, but in this case, perhaps due to Hugh's high status in the kingdom and his relationship with the queen, the Patriarch William mediated in the dispute, and Hugh was exiled for only three years.
Адам өлтіруге әрекеті
Хью Иерусалимде қалуға бостандық алды, жер аударылуға кеме күтіп отырғанда. Бір күні көшеде ойын ойнап отырғанда, оған бретондық рыцарь аяусыз шабуыл жасады. Рыцарь тез ұсталды және сотталды:
Hugh was free to remain in Jerusalem while waiting for a ship to take him into exile. One day, while playing dice on the street, he was brutally attacked by a Breton knight. The knight was quickly apprehended and convicted:
Фулк өзінің Хьюді өлтіру үшін рыцарьды жалдағандығы туралы әңгіме тарады, және халық Хьюді мемлекетке қарсы қылмыс пен құлық жасады деген айыптаулардан кінәсіз деп санады. Фулк «мүшелердің арасында тілді жарақаттамау керек» деп бұйырды, бұл рыцарьды үнсіздендіруге тырысқан деп айыпталудан сақтану үшін жасалған еді. Дегенмен, рыцарь өз еркімен әрекет еткенін мәлімдеді:
Rumours spread that Fulk himself had hired the knight to assassinate Hugh, and public opinion considered Hugh to be innocent of the charges of treason and conspiracy. Fulk ordered " that the tongue should not be included among the members so mutilated", supposedly so that he would not be accused of trying to silence the knight. In any case, the knight claimed to have acted on his own:
Соған қарамастан, Фулк даудың барысында халықтың қолдауын жоғалтты. Хью жаралары жазылғанша біраз уақыт патшалықта қалды. Содан кейін ол Апулияға жер аударылды, онда оның туысы Сицилияның Рожер II оны Гарган графы етіп тағайындады. Хью толыққанды жазыла алмады және келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды.
Nevertheless Fulk no longer had the support of the public in the dispute. Hugh remained in the kingdom for a short time, while his wounds healed. He then went into exile in Apulia, where his relative Roger II of Sicily named him Count of Gargan. Hugh never fully recovered, and died soon after his arrival.
Салдары
Фулк Бретондық атты жалдаған-жалдамағанына қарамастан, Ханс Майер және басқа да тарихшылар оны Хьюды Жаффаны жеке бақылауға алу үшін көтеріліс қозғауға итермелеген деп күдіктенді. Хью үш жылдық жер аударылымы біткенге дейін қайтыс болғандықтан, оның жерлері тәркіленіп, патшалық доменіне қосылды, және олар 12 ғасырдың соңына дейін сонда қалды. Фулк аймақта, соның ішінде Ибелинде, көптеген қамалдар салды, олар Мысырдың шапқыншылығынан қорғануға арналған еді. Көтерілістің салдарынан, Жаффаның бұрынғы екінші дәрежелі вассалдары, мысалы, Рамла, күшейді. Ибелин мен Рамланың иелері кейін ғасырдың соңында патшалық істерінде маңызды рөл атқарды. Бұл дау Фулк пен Мелисенде арасында дау-жанжалға әкелді. Мелисенде заңды түрде патшайым болғандықтан, оған шіркеу және басқа да ақсүйектер қолдау көрсетті, ал Фулк пен оның жақтастары бір кезде өте жайсыз және тіпті қауіпсіздіксіз сезінді. Вильгельм Тирдің сөзіне сүйенсек, "сол күннен бастап король өте әйелге құмар болып, ең маңызсыз мәселелерде де оның білімі мен көмегінсіз ешқандай қадам жасамады." (Вильгельм Тир, 14.18)
Whether or not Fulk hired the Breton knight, he has been suspected, by Hans Mayer and other historians, of inciting Hugh to revolt so that he might take personal control of Jaffa. Because Hugh died before his three years of exile were over, his territories were confiscated and added to the royal domain, where they remained for the rest of the 12th century. Fulk began to build numerous castles in the area, including Ibelin, to defend against Egyptian invasions. As a consequence of the revolt, the former rear vassals of Jaffa became more powerful, such as Ramla. The lords of Ibelin and Ramla would become important in the affairs of the kingdom later in the century. The dispute also led to a rift between Fulk and Melisende. Melisende, who was legally the queen regnant, was supported by the Church and various other nobles, and Fulk and his supporters in the dispute for a time felt unwelcome and even unsafe. According to William of Tyre, "from that day forward, the king became so uxorious that not even in unimportant cases did he take any measures without her knowledge and assistance." (William of Tyre, 14.18)
Көтерілістің уақыты
Югоның көтерілісі бұрын 1132 жылға жатқызылған, себебі Уильям Тир мен араб тарихшысы Ибн әл-Каланиси осы туралы мәлімет берген. Алайда, Уильямның жылнамасы шатасқан болуы мүмкін, ал әл-Каланисидің патшалықтағы жанжалдар туралы айтуы 1132 жылы Фульк пен Триполидің Понсы арасындағы қақтығыстарға қатысты болуы ықтимал. Юго 1133 және 1134 жылдардағы құжаттарда Яффа графы ретінде көрсетілген, және қазіргі таңда көптеген ғалымдар 1134 жылды дұрыс деп санайды.
Hugh's revolt was previously dated to 1132, due to the evidence in William of Tyre and Arab historian Ibn al Qalanisi. However, William's chronology is probably confused, and al Qalanisi's references to conflicts in the kingdom probably refer to those between Fulk and Pons of Tripoli in 1132. Hugh appears as count of Jaffa in charters dated to 1133 and 1134, and the date of 1134 is now accepted by most scholars.