Джон Джуэл: Англиялық дін қызметкерінің өмірі мен қызметі
John Jewel
Джон Джуэл (1522-1571) – ағылшын дін қызметкері, Салисбери епископы. Оксфордтағы оқытушы, Реформация жақтасы, теолог және жазушы. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия дін қызметкері (1522 – 1571)
English clergyman (1522 – 1571)
Джон Жьюэлл (сонымен қатар Жьюэлл) (24 мамыр 1522 – 23 қыркүйек 1571) Англияның Девон округында туған. 1559 жылдан 1571 жылға дейін Солсбери епископы болды.
John Jewel (alias Jewell) (24 May 1522 – 23 September 1571) of Devon, England was Bishop of Salisbury from 1559 to 1571.
Өмір
Ол Девондағы Берри Нарбор приходындағы Боуденнің Джон Жюлдың және оның әйелі Ричард Белламидің қызы Элис Белламидің кіші ұлы болды. Ол Оксфордта мұғалім ретінде көзге түсті және 1547 жылдан кейін Англияда Питер Мартир ретінде танылған Пьетро Мартир Вермиглидің ең жақын шәкірттерінің бірі болды. Ол 1552 жылы БД дәрежесін алып, Оксфордтың оңтүстігіндегі Саннингвеллдің викарі және университеттің ресми сөйлеушісі болды, осыған байланысты Марияның таққа отыруымен құттықтау хатын жазуға міндетті болды. 1554 жылдың сәуір айында Кранмер мен Ридлидің пікір таласына нотариус ретінде қатысты, бірақ күзде католик мақалаларына қол қойды. Дегенмен, оған күдік туды, ол Лондонға қашып, содан кейін 1555 жылдың наурыз айында Франкфуртқа жетті. Ол онда Ноксқа қарсы Кокспен бірікті, бірақ көп ұзамай Мартирмен бірге Страсбургқа қосылып, оны Цюрихке алып, сосын Падуаға сапар шекті.
He was the youngest son of John Jewel of Bowden in the parish of Berry Narbor in Devon, by his wife Alice Bellamye, daughter of Richard Bellamye. He made some mark as a teacher at Oxford, and became after 1547 one of the chief disciples of Pietro Martire Vermigli, known in England as Peter Martyr. He graduated BD in 1552, and was made vicar of Sunningwell to the south of Oxford, and public orator of the university, in which capacity he had to compose a congratulatory epistle to Mary on her accession. In April 1554 he acted as notary to Cranmer and Ridley at their disputation, but in the autumn he signed a series of Catholic articles. He was, nevertheless, suspected, fled to London, and thence to Frankfort, which he reached in March 1555. There he sided with Coxe against Knox, but soon joined Martyr at Strasbourg, accompanied him to Zürich, and then paid a visit to Padua.
Елизавета I патшалық құруы
Елизавета таққа отырғаннан кейін ол Англияға оралды және қазіргі кезде Элизаветалық келісім деп аталатын нәрсені қамтамасыз ету үшін тырысты. Оның көзқарасы Элизаветалық пуритандардан айқын ерекшеленді, ол лауазым мен жауапкершіліктің күшімен оны біртіндеп қалыптастырды. Соңғы уағызында ол пуритандық фракцияға қарсы күресіп, оларды қарсы тұрған римдік католиктерден де нашар деп мәлімдеді. Ол 1559 жылғы Пасхадан кейін Вестминстер конференциясында "римдіктерді" (римдік католиктерді) жоққа шығаруға таңдалған дауласушылардың бірі болды; 15 маусымда Лондондағы Сент-Полс-Кроста уағыз айтуға таңдалды; ал күзде батыс округтерінің корольдік инспекторларының бірі ретінде жұмыс істеді. Ол 27 шілдеде Солсбери епископы болып тағайындалды, бірақ 1560 жылдың 21 қаңтарына дейін киелі қызметке бекітілмеді. Ол енді өзін Элизаветалық келісімнің әдеби қорғаушысы деп жариялады. 1559 жылдың 26 қарашасында Сент-Полс-Кростағы уағызында ол барлық келушілерді Жазбалардан немесе Мәсіхтен кейінгі алғашқы алты жүз жылдық кеңестерден немесе Әкелерден римдік католиктердің ісін дәлелдеуге шақырды. Ол 1560 жылы да осы шақыруды қайталап, дін қызметкері доктор Генри Коул оны қабылдады. Соңынан болған "Ұлы дау" алпыс төрт пікірсайысқа әкелді және ағылшын реформаторлары мен римдік католик жазушылары арасындағы көптеген келешектегі пікірталастардың тоны мен мазмұнын анықтады. Басты нәтижелердің бірі 1562 жылы жарық көрген Джулдің Apologia ecclesiae Anglicanae (Англикан шіркеуінің қорғанышы) болды, епископ Манделл Крейтонның сөзімен айтқанда, Англия шіркеуінің Римдік католик шіркеуіне қарсы позициясының алғашқы жүйелі тұжырымы және барлық келешектегі дау-дамайлардың негізін құрайды. Джул Англия шіркеуінің позициясын, әсіресе "Шақыру уағызынан" кейінгі жылдары Сент-Полс-Кростағы қоғамдық уағыздар арқылы таныстыруды жалғастырды. Энн Бейконның Apologia ecclesiae Anglicanae-ді ағылшын тіліне аударуы кең аудиторияға тарату үшін жасалды және Англия шіркеуін ақтаудағы маңызды қадам болды.
Upon Elizabeth's succession he returned to England, and made earnest efforts to secure what would now be called the Elizabethan Settlement. His attitude was strongly distinguishable from that of the Elizabethan Puritans, as he gradually formulated it under the stress of office and responsibility. In his last sermon his strongly argued against the Puritan faction as worse than the Roman Catholic disputants he was opposing. He was one of the disputants selected to confute the "Romanists" (the Roman Catholics) at the Westminster Conference of 1559 after Easter 1559; he was selected preacher at St Paul's Cross in London on 15 June; and in the autumn was engaged as one of the royal visitors of the western counties. His appointment as Bishop of Salisbury had been made out on 27 July, but he was not consecrated until 21 January 1560. He now constituted himself the literary defender of the Elizabethan Settlement. He had on 26 November 1559, in a sermon at St Paul's Cross, challenged all comers to prove the Roman Catholic case out of the Scriptures, or the councils or Fathers of the first six hundred years after Christ. He repeated his challenge in 1560, and Dr. Henry Cole, priest, took it up. The 'Great Controversy' that followed would give rise to sixty four polemical exchanges and it set the tone and content of much subsequent debate between English Reformers and Roman Catholic writers. One of the chief result was Jewel's Apologia ecclesiae Anglicanae (the Apology of the Anglican Church), published in 1562, which in Bishop Mandell Creighton's words is the first methodical statement of the position of the Church of England against the Roman Catholic Church, and forms the groundwork of all subsequent controversy. Jewel continued to present the case for the Church of England from public pulpits, particularly Paul's Cross, in the year's following 'the Challenge sermon'. A translation of the Apologia ecclesiae Anglicanae into English by Anne Bacon to reach a wider audience and was a significant step in the intellectual justification of the Church of England.