Шыкаго санитарлық және кеме каналы: Иллинойс штабіндағы Чикаго және Дес-Плейн өзендерін байланыстыратын 45 км канал. Су тасқыны мен кеме жолы үшін маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чикаго және Деплэйнс өзендерін байланыстыратын каналдар жүйесі.
Canal system connecting the Chicago and Des Plaines rivers in Illinois
Чикаго санитарлық және кемелік каналы, тарихи тұрғыдан Чикаго су бұру каналы деп белгілі, Чикаго өзенін Деплэйнс өзенімен байланыстыратын 45 шақырымдық (28 миль) каналдар жүйесі. Ол Чикаго өзенінің негізгі арнасы мен оңтүстік тармағының ағыс бағытын өзгертеді, олар енді Мичиган көліне емес, одан ағып шығады. Байланысты Калумет Саганашки каналы Калумет өзені үшін де осылай қызмет етеді, оңтүстікке қарай қысқа қашықтықта Чикаго каналына қосылып, Деплэйнс өзеніне баратын жолының ортасында орналасқан. Екеуі де Ұлы көлдер су жолы мен Миссисипи өзені жүйесі арасында кемелер үшін жалғыз навигациялық мүмкіндікті ұсынады. Каналдың бір бөлігі канализация тазарту схемасы ретінде салынған. 1900 жылы ашылғанға дейін Чикаго қаласының канализациясы Чикаго өзеніне құйылып, Мичиган көліне ағып түсетін. Қаланың сумен жабдықтауы (және қазір де солай) жағалауда орналасқан, және канализация сіңіріліп, ауыр аурулардың пайда болуына әкелуі мүмкін деген қауіп болды. Канализация жүйелері өзенге құйылып жатқандықтан, өзеннің ағысын кері бұру туралы шешім қабылданды, осылайша барлық канализацияны ішкі жерге жіберіп, Деплэйнс өзеніне құюдан бұрын сұйытуға болады. Құрылыстың тағы бір мақсаты – 1848 жылдан бастап Мичиган көлін Миссисипи өзенімен байланыстырған Иллинойс және Мичиган каналын (I&M) алмастыру болды. Жаңа каналды салу барысында, барлық маршрут одан әлдеқайда ірі кемелердің жүзуіне мүмкіндік беру үшін салынды. Ол I&M-нен үш есе кең және терең. I&M жаңа канал ашылғаннан кейін екінші дәрежелі маршрутқа айналды және 1933 жылы Иллинойс су жолы желісі құрылғаннан кейін толығымен жабылды. Чикаго каналын салу Панама каналын салған инженерлер үшін интенсивті және тәжірибелік оқуға мүмкіндік берді. Каналды Үлкен Чикагоның Метрополитендік суды қалпына келтіру ауданы басқарады. 1999 жылы жүйе Америка инженерлік қоғамы (ASCE) тарапынан мыңжылдықтың азаматтық инженерлік ескерткіші деп танылды. Канал 2011 жылдың 20 желтоқсанында Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
The Chicago Sanitary and Ship Canal, historically known as the Chicago Drainage Canal, is a 28 mile (45 km) canal system that connects the Chicago River to the Des Plaines River. It reverses the direction of the Main Stem and the South Branch of the Chicago River, which now flows out of Lake Michigan rather than into it. The related Calumet Saganashkee Channel does the same for the Calumet River a short distance to the south, joining the Chicago canal about halfway along its route to the Des Plaines. The two provide the only navigation for ships between the Great Lakes Waterway and the Mississippi River system. The canal was in part built as a sewage treatment scheme. Prior to its opening in 1900, sewage from the city of Chicago was dumped into the Chicago River and flowed into Lake Michigan. The city's drinking water supply was (and remains) located offshore, and there were fears that the sewage could reach the intake and cause serious disease outbreaks. Since the sewer systems were already flowing into the river, the decision was made to reverse the flow of the river, thereby sending all the sewage inland where it could be diluted before emptying it into the Des Plaines. Another goal of the construction was to replace the shallow and narrow Illinois and Michigan Canal (I&M), which had originally connected Lake Michigan with the Mississippi starting in 1848. As part of the construction of the new canal, the entire route was built to allow much larger ships to navigate it. It is wide and deep, over three times the size of the I&M. The I&M became a secondary route with the new canal's opening and was shut down entirely with the creation of the Illinois Waterway network in 1933. The building of the Chicago canal served as intensive and practical training for engineers who later built the Panama Canal. The canal is operated by the Metropolitan Water Reclamation District of Greater Chicago. In 1999, the system was named a Civil Engineering Monument of the Millennium by the American Society of Civil Engineers (ASCE). The Canal was listed on the National Register of Historic Places on December 20, 2011.
Құрылыс себептері
Чикагоның алғашқы канализациялық жүйелері тікелей Мичиган көліне немесе Чикаго өзеніне құйылып, ол өзен көлге ағып кіретін. Қаланың сумен қамтамасыз етілуі де көлден, жағалаудан 2 миль (3 км) қашықтықта орналасқан су қабылдау құрылыстары арқылы жүзеге асырылды. Су құбырына канализациялық сулар сіңіп, тайф, холера және дизентерия сияқты ауруларға әкелуі мүмкін деген қауіп туды. 1885 жылы болған күшті дауыл кезінде жаңбыр өзендегі қоқысты көлге жуып жіберді (бірақ 1885 жылы холера эпидемиясы болды деген хабарлар рас емес), бұл болашақта осындай дауыл Чикагода үлкен эпидемияға себеп болады деген қорқынышқа ұшырады. Дауылдың мұндай апатқа әкелмеуінің жалғыз себебі ауа райының қалыптыдан салқын болғаны еді. Чикаго санитарлық округі (қазіргі Митрополиттік суды қайта қалпына келтіру округі) 1889 жылы Иллинойс штатының заң шығарушы органы осы қауіптің алдын алу мақсатында құрылды. Бұдан өзге, Миссисипи өзені жүйесіне арна ретінде ескі және кішкентай Иллинойс және Мичиган каналын (1848 жылы салынған) толықтыру және ақырында ауыстыру үшін канал салынды. 1871 жылы ескі канал өзенді кері бұрып, кеме қатынасын жақсарту үшін тереңдетілді, бірақ өзеннің кері ағысы бір маусымға ғана созылды. I&M каналы да қалалық канализация мен Union Stock Yards сияқты өнеркәсіптердің шексіз төгілуі салдарынан қатты ластанған.
Early Chicago sewage systems discharged directly into Lake Michigan or into the Chicago River, which itself flowed into the lake. The city's water supply also comes from the lake, through water intake cribs located 2 mile (3 km) offshore. There were fears that sewage could infiltrate the water supply, leading to typhoid fever, cholera, and dysentery. During a tremendous storm in 1885, the rainfall washed refuse from the river far out into the lake (although reports of an 1885 cholera epidemic are untrue), spurring a panic that a future similar storm would cause a huge epidemic in Chicago. The only reason for the storm not causing such a catastrophic event was that the weather was cooler than normal. The Sanitary District of Chicago (now The Metropolitan Water Reclamation District) was created by the Illinois legislature in 1889 in response to this close call. In addition, the canal was built to supplement and ultimately replace the older and smaller Illinois and Michigan Canal (built 1848) as a conduit to the Mississippi River system. In 1871, the old canal had been deepened in an attempt to reverse the river and improve shipping but the reversal of the river only lasted one season. The I&M canal was also badly polluted as a result of unrestricted dumping from city sewers and industries, such as the Union Stock Yards.
Жоспарлау және құрылыс, 18871922
1887 жылы Чикаго өзенінің ағысын азаматтық инженерия арқылы кері бұруға шешім қабылданды. Инженер Ишам Рэндольф көл жағалауынан шамамен 19 километр қашықтықтағы қыраттың Миссисипи өзенінің су жинау алабын Ұлы көлдердің су жинау алабынан бөліп тұрғанын атап өтті. Бұл төмен жатқан бөлік Колумбқа дейінгі дәуірдегі жергілікті американдықтарға белгілі болған, олар Чикаго өзенінен Де Плейнс өзенінің алабына өту үшін оны Чикаго портежі ретінде пайдаланған. 1840 жылдары Иллинойс және Мичиган каналы осы қырат арқылы қазылды. Чикаго өзеніндегі кәріз суларын және ластануды жақсырақ кетіру мақсатында, өзен ағыны 1871 жылы Иллинойс және Мичиган каналы бір маусымға өзен ағынын кері бұруға жеткілікті тереңдетілген кезде кері бұрылған болатын. 9-ы күні наразылар ауыстырылған жұмысшылармен және жергілікті құқық қорғау органдарымен қақтығысты, содан кейін губернатор Альтгельд Иллинойс Ұлттық гвардиясының бірінші және екінші полктерін шақыртты. Оннан астам адам жарақаттанды және кем дегенде бесеуі қаза тапты: наразылар Грегор Килка, Якоб (немесе Игнац) Аст, Томас Мурски, Майк Бергер. 15-і күні дейін наразылық тоқтатылды. Жаңа Чикаго санитарлық және кеме каналы, Чикаго өзенінің оңтүстік саласын Локпорттағы Де Плейнс өзенімен байланыстырады және Миссури Бас прокуратурасының ашуға қарсы бұйрыққа қатысты өтінішінен бұрын 1900 жылдың 2 қаңтарында ашылды. Алайда, судың толық ағыны 17 қаңтарда ғана босатылды. 1903 жылдан 1907 жылға дейінгі қосымша құрылыс каналды Джолиетке дейін ұзартты, себебі SDC бұрын салынған Иллинойс және Мичиган каналын Чикаго санитарлық және кеме каналымен алмастыруды жоспарлаған. Ағын жылдамдығы Локпорт электр станциясы, Чикаго портындағы шлюздер және Калумет өзеніндегі О'Брайен шлюзы, сондай-ақ Уилмет портындағы сорғылар арқылы бақыланады. Кейіннен жүйеге екі қосымша канал салынды: 1910 жылы Солтүстік жағалау каналы және 1922 жылы Калумет Саганашки каналы. Кеме және санитарлық каналдың құрылысы сол кезге дейін Солтүстік Америкада жүзеге асырылған ең ірі топырақ жұмысы болды. Бұл сонымен қатар инженерлердің бір буынға оқытуымен ерекшеленді, олардың көптегені кейін Панама каналында жұмыс істеді. 1989 жылы Чикаго санитарлық округі Үлкен Чикаго қалалық суды қалпына келтіру округі болып қайта аталды.
By 1887, it was decided to reverse the flow of the Chicago River through civil engineering. Engineer Isham Randolph noted that a ridge about 12 mile (19 km) from the lakeshore divided the Mississippi River drainage system from the Great Lakes drainage system. This low divide had been known since pre Columbian time by the Native Americans, who used it as the Chicago Portage to cross from the Chicago River drainage to the Des Plaines River basin drainage. The Illinois and Michigan Canal was cut across that divide in the 1840s. In an attempt to better drain sewage and pollution in the Chicago River, the flow of the river had already been reversed in 1871 when the Illinois and Michigan Canal was deepened enough to reverse the river's flow for one season. On the 9th strikers clashed with replacement workers and local law enforcement, and Governor Altgeld called out the First and Second Regiments of the Illinois National Guard. Dozens were wounded and at least five killed: strikers Gregor Kilka, Jacob (or Ignatz) Ast, Thomas Moorski, Mike Berger, The strike was settled by the 15th. The new Chicago Sanitary and Ship Canal, linking the south branch of the Chicago River to the Des Plaines River at Lockport, and in advance of an application by the Missouri Attorney General for an injunction against the opening, opened on January 2, 1900. However, it was not until January 17 that the complete flow of the water was released. Further construction from 1903 to 1907 extended the canal to Joliet, as the SDC wanted to replace the previously built Illinois and Michigan Canal with the Chicago Sanitary and Ship Canal. The rate of flow is controlled by the Lockport Powerhouse, sluice gates at Chicago Harbor and at the O'Brien Lock in the Calumet River, and also by pumps at Wilmette Harbor. Two more canals were later built to add to the system: the North Shore Channel in 1910, and the Calumet Saganashkee Channel in 1922. Construction of the Ship and Sanitary Canal was the largest earth moving operation that had been undertaken in North America up to that time. It was also notable for training a generation of engineers, many of whom later worked on the Panama Canal. In 1989, the Sanitary District of Chicago was renamed the Metropolitan Water Reclamation District of Greater Chicago.
Ұлы көлдердегі суды басқа жаққа бұру
Чикаго санитарлық және кеме каналы Мичиган көлінен су алып, Миссисипи өзенінің су алабына құяды. Құрылыс кезінде белгілі бір мөлшерде суды бұруға Америка Құрама Штаттарының Армиялық инженерлер корпусы (USACE) және Соғыс министрі әртүрлі өзендер мен порттар туралы заңдарға сәйкес рұқсат берді; алайда, жылдар бойы бұл шектеу сақталмады және тиісті реттелмеді. Су ағынының артуы тазартылмаған сарқынды суларды жылдамдатып ағызды, бірақ сонымен қатар кеме жүзуге қауіп тудырды, бұл USACE үшін Ұлы көлдер мен Сент-Лоуренс өзенінің деңгейіне қатысты алаңдаушылық тудырды, себебі олардан су бұрылып жатты. 1907 жылдан бастап сот процесі басталды, нәтижесінде каналдың төменгі ағысындағы штаттар санитарлық округті қолдады, ал Мичиган көлінің жоғары ағысындағы штаттар Канадамен бірге округке қарсы шықты. Сот процесі ақырында 1925 жылы Жоғарғы Сотта «Чикаго санитарлық округі АҚШ-қа қарсы» және 1929 жылы «Висконсин штаты Иллинойс штатына қарсы» ісі бойынша шешілді. 1930 жылы каналдың басқаруы АҚШ Армиясының Инженерлік корпусына берілді. Инженерлік корпус Мичиган көлінен каналға су ағынын азайтты, бірақ оны кеме жүзу мақсатында ашық қалдырды. Адам жасаған канал арқылы. 1970 жылдары Арканзастағы шапан балық шаруашылықтарынан балдырларды жою үшін Экологиялық қорғау агенттігінің (EPA) келісімімен АҚШ-қа шапан балығы әкелінді. Олар шаруашылықтан қашып кетті. 2009 жылдың 2 желтоқсанында Чикаго санитарлық және кеме каналы EPA және Иллинойс табиғи ресурстар департаменті (IDNR) Локпорттың солтүстігінде азиялық шапан балығын өлтіру үшін балық уытын – ротенонды қолдана бастаған кезде жабылды. Екі айлық коммерциялық және электрлік балық аулау кезінде азиялық шапан балығы табылған жоқ, бірақ балықтардың көптеп қырылуы бір шапан балығын анықтады. 2009 жылдың 21 желтоқсанында Мичиган штатының бас прокуроры Майк Кокс Мичиган көліне азиялық шапан балығының енуіне жол бермеу үшін Чикаго санитарлық және кеме каналын дереу жабуды талап етіп, Жоғарғы Сотқа шағымдануға өтініш берді. Иллинойс штаты мен каналды салған Инженерлік корпус сот процесінде бірлесіп жауапкер болып табылады. Мичиган штатының шағымына жауап ретінде 2010 жылдың 5 қаңтарында Иллинойс штатының бас прокуроры Лиза Мадиган Мичиганның талаптарын қабылдамауды сұрап, Жоғарғы Сотқа қарсы шағымдануға өтініш берді. Иллинойс штатын қолдап, Иллинойс сауда палатасы мен Америка су жолдары операторлары Чикаго санитарлық және кеме каналын жабу темір кенінің, көмірдің, астықтың және басқа да жүктің миллиондаған тонналарын жыл сайын 1,5 миллиард доллардан астам сомаға тасымалдауды тоқтатады және жүздеген, тіпті мыңдаған жұмыс орындарының жоғалуына әкеледі деп мәлімдеді. Алайда, Мичиган және басқа бірнеше Ұлы көлдер штаттары спорттық және коммерциялық балық аулау және бүкіл Ұлы көлдер аймағының балық аулаумен байланысты туризмнің жылдық құны 7 миллиард долларға жетеді және барлық Ұлы көлдер штаттарының және Канаданың экономикасына әсер етеді деп мәлімдеді. 2010 жылдың 19 қаңтарында АҚШ Жоғарғы Соты каналды жабу туралы алдын ала тыйым салу туралы өтінішті қабылдамады. 2011 жылдың тамызында АҚШ-тың апелляциялық соты да алдын ала тыйым салуды қабылдамады.
The Chicago Sanitary and Ship Canal is designed to work by taking water from Lake Michigan and discharging it into the Mississippi River watershed. At the time of construction, a specific amount of water diversion was authorized by the United States Army Corps of Engineers (USACE) and approved by the Secretary of War, under provisions of various Rivers and Harbors Acts; over the years however, this limit was not honored or well regulated. While the increased flow more rapidly flushed the untreated sewage, it also was seen as a hazard to navigation, a concern to USACE in relation to the level of the Great Lakes and the St. Lawrence River, from which the water was diverted. Litigation ensued from 1907, which eventually saw states downstream of the canal siding with the sanitary district and those states upstream of Lake Michigan with Canada siding against the district. The litigation was eventually decided by the Supreme Court in Sanitary District of Chicago v. United States in 1925, and again in Wisconsin v. Illinois in 1929. In 1930, management of the canal was turned over to the United States Army Corps of Engineers. The Corps of Engineers reduced the flow of water from Lake Michigan into the canal, but kept it open for navigation purposes. through the man made canal. Carp were introduced to the U. S. with the blessing of the Environmental Protection Agency (EPA) in the 1970s to help remove algae from catfish farms in Arkansas. They escaped the farms. On December 2, 2009, the Chicago Sanitary and Ship Canal closed, as the EPA and the Illinois Department of Natural Resources (IDNR) began applying a fish poison, rotenone, in an effort to kill Asian carp north of Lockport. Although no Asian carp were found in the two months of commercial and electrofishing, the massive fish kill did discover a single carp. On December 21, 2009, Michigan Attorney General Mike Cox filed a lawsuit with the Supreme Court seeking the immediate closure of the Chicago Sanitary and Ship Canal to keep Asian carp out of Lake Michigan. The state of Illinois and the Corps of Engineers, which constructed the Canal, are co defendants in the lawsuit. In response to the Michigan lawsuit, on January 5, 2010, Illinois State Attorney General Lisa Madigan filed a counter suit with the Supreme Court requesting that it reject Michigan's claims. Siding with the State of Illinois, both the Illinois Chamber of Commerce and the American Waterways Operators have filed affidavits, arguing that closing the Chicago Sanitary and Ship Canal would upset the movement of millions of tons of vital shipments of iron ore, coal, grain and other cargo, totaling more than $1.5 billion a year, and contribute to the loss of hundreds, perhaps thousands of jobs. However, Michigan along with several other Great Lakes states argue that the sport and commercial fishery and tourism associated with the fishery of the entire Great Lakes region is estimated at $7 billion a year, and impacts the economies of all Great Lakes states and Canada. On January 19, 2010, the U. S. Supreme Court rejected the request for a preliminary injunction closing the canal. In August 2011, the United States Court of Appeals also rejected the preliminary injunction.