Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландия суретшісі және жазушысы Якобс (Жак) ван Лоой (12 қыркүйек 1855 – 24 ақпан 1930) – голландия суретшісі және жазушысы.
Dutch painter and writer
Jacobus (Jac) van Looy (12 September 1855 – 24 February 1930) was a Dutch painter and writer.
Өмірбаян
Ван Лой ағаш шеберінің ұлы еді, бірақ әкесінің көзі нашарлағаннан кейін жұмысынан айырылды. Оның анасы бес жасында қайтыс болды, ал әкесі де көп ұзамай қайтыс болғаннан кейін, ол Харлем қалалық жетімдер үйіне орналасты. Ол үй суретшісі болуға оқыды, бірақ 1877 жылдан бастап Амстердамдағы "Rijksacademie van Beeldende Kunsten" мекемесінде сурет салу сабақтарына қатыса алды. 1884 жылы ол Рим сыйлығын жеңіп алды, бұл оған саяхаттауға мүмкіндік берді. 1885-1886 жылдары Италия, Испания және Марокко елдерін аралап саяхаттады. Ол Август Аллебе, Ян Якоб Готелинг Виннис, Дирк Ян Хендрик Йостен және Хендрик Якобус Шолтеннің шәкірті болды. Ол қайтыс болғаннан кейін бұл үй оның есімімен аталған мұражайға айналдырылды (қазір тек ғимарат фасадындағы тақташа арқылы көрінеді).
Van Looy was the son of a carpenter, but his father lost his job when his eyesight began to fail. His mother died when he was five years old and when his father died soon afterwards, he ended up in the Haarlem municipal orphanage. He trained to become a house painter, but was able to follow drawing classes, from 1877 at the "Rijksacademie van Beeldende Kunsten" in Amsterdam. In 1884, he received the Prix de Rome, which allowed him to travel. The years 1885 86 he spent traveling through Italy, Spain, and Morocco. He was a pupil of August Allebé, Jan Jacob Goteling Vinnis, Dirk Jan Hendrik Joosten, and Hendrik Jacobus Scholten. After his death this house was converted to a museum in his name (now only visible with a plaque on the facade).
Суреттер
Көп жылдар бойы ол әдеби айлық журнал "De Nieuwe Gids" ("Жаңа нұсқаулық") редакциясының құрамында болды. Ол "De Beweging van Tachtig" ("1880 жылдар қозғалысы") еңбектерінің ең көрнекті авторларының бірі. Ол Амстердам суретшілер қоғамы "Arti et Amicitiae" мүшесі болды. Ол сөздерді қастерледі, әсіресе саяхат кітаптарында. Ол эпикурейшіл болды және күнделікті өміріміздің сыртқы жағын қиялдап суреттеді. Тейлер мұражайында оның саяхаттарынан жасаған суреттерінің жинағы бар. Оның шәкірттері Шарлотта Бутен, Крис Хуидкупер, Элла Пау, Йохан Влаандерен және Ян Фогелар болды.
For many years, he belonged to the editorial staff of the literary monthly De Nieuwe Gids (The New Guide). He is one of the most typical authors of De Beweging van Tachtig (The Movement of the 1880s). He was a member of the Amsterdam artist society Arti et Amicitiae. He idolised words, especially in his travel books. He was an Epicurean and wrote with imagination about the outward appearance of our everyday life. The Teylers Museum has a collection of his drawings from his travels. His pupils were Charlotte Bouten, Chris Huidekooper, Ella Pauw, Johan Vlaanderen, and Jan Vogelaar.
Хуис ван Лой
1948-1976 жылдары «Хуис ван Лоой» мұражайы заманауи өнер көрмелерінің галереясы ретінде жұмыс істеді. Мұражай жабылып қалғаннан кейін, коллекцияның көп бөлігі мен оған қоса берілген мұрағат Франс Халс мұражайына тапсырылды. 1985 жылдан бері «Stichting Jacobus van Looy» қоры бес жыл сайын Жакоб ван Лоой сыйлығын жазушылық және суретшілік саласында ерекше жетістіктерге қол жеткізген суретшілерге табыстайды. Бүгінгі күнге дейін бұл сыйлық Армандо, Люсберт, Брейтен Брейтенбах, Шарлотта Мутсаерс және Вим Т. Шипперс сияқты суретшілерге берілді.
In the years 1948 1976 the museum "Huis van Looy" became a gallery for modern art exhibitions. When it closed its doors, most of the collection and the accompanying archive was given to the Frans Hals Museum. Since 1985, a five yearly Jacobus van Looy prize is awarded by the "Stichting Jacobus van Looy" to artists who have excelled both as a writer and a painter. So far, the prize has been awarded to Armando, Lucebert, Breyten Breytenbach, Charlotte Mutsaers, and Wim T. Schippers.