Кіріспе
Жауынгерлердің науқандарды, операцияларды, шайқастарды және ұрыстарды қалай жүргізетінін кодификацияланған түрінде білдіру. Әскери доктрина – әскери күштердің науқандарға, ірі операцияларға, шайқастарға және ұрыстарға қалай үлес қосатынын көрсетеді. Әскери доктрина қандай әскери құралдар қолданылуы керек, күштер қалай құрылымдалуы керек, күштер қайда орналастырылуы керек және күштер түрлері арасындағы ынтымақтастық түрлерін анықтайды. "Бірлескен доктрина" – көпұлтты күштердің немесе бірлескен операциялардың ортақ және үйлесімді доктриналарын білдіреді. Әскери доктриналардың үш негізгі категориясы бар: 1) Шабуылдық доктриналар қарсыласты қарусыздандыруға бағытталған, 2) Қорғаныс доктриналары қарсыластың мүмкіндіктерін жоққа шығаруға бағытталған, және 3) Ескерту доктриналары қарсыласты жазалауға бағытталған. Әртүрлі әскери доктриналар әлемдік саясатқа әртүрлі әсер етеді. Мысалы, шабуылдық доктриналар қарулану жарысына және қақтығыстарға алып келуі мүмкін. 1948 жылы АҚШ Әуе күштерінің Әуе университетінің зерттеу тобы әскери доктринаны функционалды түрде "тактикалық және қызметтік бөлімшелерді ұйымдастыру, оқыту, жарақтандыру және қолдану тиімділігі үшін қажетті түсініктер, принциптер, саясаттар, тактикалар, техникалар, тәжірибелер және процедуралар" деп анықтады. 2016 жылы жазылған АҚШ Армиясының мақаласында әскери доктрина "тактика, техника және процедуралардан (ТТП) тұрады" деп түсіндірілді. 2005 жылы Лондон Корольдік колледжінің Қорғаныс зерттеулер бөлімінің Гэри Шеффилд, J.F.C. Фуллердің 1923 жылғы доктрина анықтамасын "армияның орталық идеясы" деп келтірді. 1965 жылы Советтік Негізгі Әскери Терминдер Сөздігі әскери доктринаны "қазіргі заманғы соғыстардың мәні және оларда қарулы күштерді қолдану туралы ғылыми негізделген көзқарастардың мемлекет тарапынан ресми түрде қабылданған жүйесі" деп түсіндірді. Әскери доктринаның екі аспектісі бар: әлеуметтік-саяси және әскери-техникалық. Әлеуметтік-саяси жағы "әдістемелік, экономикалық және әлеуметтік негіздер, соғыстың саяси мақсаттарына қатысты барлық мәселелерді қамтиды. Бұл анықтамалық және тұрақтырақ жақ". Екінші жағы, әскери-техникалық жақ, саяси мақсаттарға сәйкес болуы керек. Ол "әскери құрылымды құру, қарулы күштерді техникалық жарақтандыру, оларды даярлау, операцияларды жүргізу формаларын және құралдарын, сондай-ақ соғыстың жалпы сипатын анықтауды" қамтиды.
Military doctrine is the expression of how military forces contribute to campaigns, major operations, battles, and engagements. A military doctrine outlines what military means should be used, how forces should be structured, where forces should be deployed, and the modes of cooperation between types of forces. "Joint doctrine" refers to the doctrines shared and aligned by multinational forces or joint service operations. There are three broad categories of military doctrines: (1) Offensive doctrines aim to disarm an adversary, (2) Defensive doctrines aim to deny an adversary, and (3) Deterrent doctrines aim to punish an adversary. Different military doctrines have different implications for world politics. For example, offensive doctrines tend to lead to arms races and conflicts. A U. S. Air Force Air University staff study in 1948 defined military doctrine functionally as "those concepts, principles, policies, tactics, techniques, practices, and procedures which are essential to efficiency in organizing, training, equipping, and employing its tactical and service units". A U. S. Army essay written in 2016 similarly defined military doctrine as "consist[ing] of tactics, techniques, and procedures (TTPs)". In 2005 Gary Sheffield of the Defence Studies Department of King's College London/JSCSC quoted J F C Fuller's 1923 definition of doctrine as the "central idea of an army". In 1965 the Soviet Dictionary of Basic Military Terms defined military doctrine as "a state's officially accepted system of scientifically founded views on the nature of modern wars and the use of the armed forces in them. Military doctrine has two aspects: social political and military technical." The social political side "encompasses all questions concerning methodology, economic, and social bases, the political goals of war. It is the defining and the more stable side." The other side, the military technical, must accord with the political goals. It includes the "creation of military structure, technical equipping of the armed forces, their training, definition of forms and means of conducting operations and war as a whole".
Діннің дамуы
Жеке доктриналық басылымдар пайда болмас бұрын, көптеген елдер өздерінің әскери философиясын ережелер арқылы жеткізді.
Ұлыбритания
Соғыс басқармасы 1909, 1917, 1923, 1930 және 1935 жылдары далалық қызмет ережелерін шығарды. Содан кейін түрлі атаулармен ұқсас басылымдар жарық көрді. Британдық әскери доктрина алғаш рет 1988 жылы жарияланды, ал 1996 жылы қарулы күштердің барлық түрінде қолданылатын Британдық қорғаныс доктринасы болды.
Франция
Франциядағы әскери доктринаның дамуы Франко-пруссия соғысындағы елдің жеңілісінен кейін қалыптасты. École supérieure de guerre мектебі, командирі Фердинанд Фош басшылығымен, әскерлер, корпус және дивизияларды басқару үшін тұжырымды доктринаны әзірлеуге кірісті. Фоштің 1906 жылғы "Des principes de la guerre" еңбегі (Хиляр Беллок "Соғыс принциптері" деп аударған) осы доктринаны баяндады.
Пруссия және Германия империясы
Пруссиялық ілім 1870 жылғы 17 маусымда «Далалық қызметте әскерді оқыту және ірі бөлімшелердің жаттығулары жөніндегі нұсқаулар» деп жарияланды. Бұл ілім 1887 жылы қайта қаралып, 1893 жылы Карл Кальтенборн мен Стачаудың «Неміс әскерінің далалық қызметінің тәртібі» деген кітабы ретінде, ал 1908 жылы Felddienst Ordnung («Далалық қызмет ережелері») ретінде ағылшын тілінде жарияланды.
Қытай
Қытайдың әскери доктринасына бірнеше көздер әсер етеді, оның ішінде Сун Цзы сияқты классикалық стратегиялық дәстүр мен Мао Цзэдун сияқты заманауи стратегиялық ойшылдар, сондай-ақ Батыс және Кеңес әсері бар. Қытай әскери ғылымының ерекшелігі – ол әскери күш пен қоғам арасындағы қарым-қатынасқа баса назар аударады және әскери күшті жалпы стратегияның бір бөлігі ретінде қарастырады. Француз газеті "Ле Монд" хабарлағандай, Қытайдың ядролық доктринасы ядролық шабуылды тойтару және оған жауап беруге мүмкіндік беретін ядролық күшті сақтап тұруды мақсат етеді. Дегенмен, жаңа өзгерістер Қытайдың өз ядролық қаруларын көбірек жағдайларда қолдануға рұқсат беруі мүмкін екенін көрсетеді.
Франция
Франко-прусс соғысында француз армиясының жеңілісінен кейін, француз әскері кәсібилікті арттыру мақсатында École de Guerre мектебінде офицерлерді даярлауға баса назар аударды. Фердинанд Фош, оқытушы ретінде, командирдің өзінің ниеттерін бағыныстарына хабарламай, бөлімдерді жылжыту идеясына қарсы шықты. Осылайша, ортақ доктрина оқытудың маңызды құралы болды. Демек, бізде доктрина бар. Барлық ойлар жігерленіп, барлық мәселелерді бірдей көзқараспен қарастырады. Мәселенің негізгі идеясы белгілі болған соң, әрқайсысы мәселені өз жолымен шешеді, ал осы мыңдаған жолдардың барлық күш-жігерді ортақ мақсатқа бағыттайтынына сенімді болуға болады. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Францияда шабуылдық әскери доктрина болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Франция қорғаныс әскери доктринасын қабылдады, онда Мажино желісі Германияны ұстап тұруда маңызды рөл атқарды.
Германия
Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Германияда Шлиффен жоспарымен бейнеленген шабуылдық әскери доктрина болды. Германия, сондай-ақ, еуропалық державаларда алақанды қорқыныш тудырған, жауынгерлік кемелерден тұратын флотын құруға көп күш салды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия Польша мен Францияға қарсы шабуылдарында кейде "Блицкриг" деп аталатын операциялық стратегияны қолданды. Неміс әскери доктринасы Auftragstaktik (тапсырмалық тактика) тұжырымын қамтиды, оны "қиындықтарды" жеңу үшін ресми ережелерді таңдаулы түрде тоқтата тұруға мүмкіндік беретін доктрина ретінде қарастыруға болады. Карл фон Клаузевиц: "Соғыстағы барлық нәрсе өте қарапайым, бірақ ең қарапайым нәрсе қиын" деді. Бұзылған байланыстар, әскерлердің қате жерге баруы, ауа райынан туындаған кешігулер және т.б. сияқты мәселелер туындауы мүмкін, ал оларды жеңу – қолбасшының міндеті. Auftragstaktik командирлерді бастамашылықты, икемділікті және жағдайға қарай шешім қабылдауды көрсетуге ынталандырады.
Үндістан
Қазіргі үнді армиясының әскери доктринасы ұстап тұру формацияларын және шабуыл формацияларын тиімді бірлесіп пайдалануға негізделген. Егер шабуыл болған жағдайда, ұстап тұру формациялары жауды тоқтатып тұрады, ал шабуыл формациялары жау күштерін жою үшін қарсы шабуыл жасайды. Егер үнді армиясы шабуыл жасаса, ұстап тұру құрамалары жау күштерін бағындырып ұстап тұрады, ал шабуыл жасақтары үнді тарапы таңдаған нүктеге шабуылдайды. Үндістанның ядролық доктринасы сенімді минималды еңгезу саясатын, бірінші болып шабуыл жасамауды, ядролық қаруы жоқ мемлекеттерге ядролық қару қолданбауды және еңгезу сәтсіз болған жағдайда ауқымды ядролық жазалау шараларын көздейді. Үндістан жақында "Салқын старт" деп аталатын жаңа соғыс доктринасын қабылдады және одан бері әскері осы доктрина негізінде бірнеше жаттығулар өткізді. "Салқын старт" – Үндістанның үш әскер түрі арасындағы бірлескен операциялар мен шабуылдық операцияларға арналған біріктірілген шайқас топтарын қамтиды. Басты құрауы – Үндістан күштерін жаудың ядролық қару қолдану шегінен асырмай, жылдам жұмылдыруға және шабуылдық әрекеттерге дайындау. АҚШ-тың құпия дипломатиялық хабарламасында көрсетілгендей, бұл доктрина дағдарыс кезінде 72 сағат ішінде қолдануға дайын болуы тиіс.
Тактикалық ілім
Израіл әскері басшылығы мемлекет құрылған күннен бері орталықтандырылмаған, кіші командирлер миссиялық тапсырмалар шеңберінде кең өкілеттіктерге ие. Израильдік жас офицерлерді даярлауда шайқаста жылдам шешім қабылдау қажеттілігіне ерекше мән берілді, осы арқылы оларды маневрлік соғысқа тиісті деңгейде дайындау мақсаты көзделді.
Ресей мен Кеңес Одағы
Кеңес Одағындағы әскери доктринаның мағынасы АҚШ-тың әскери қолданысынан мүлдем өзгеше болды. Кеңес Қорғаныс министрі маршал Андрей Гречко 1975 жылы оны "бір мемлекеттің және оның қарулы күштерінің соғыстың мәні мен оны жүргізу әдістері, сондай-ақ ел мен армияны соғысқа дайындау жөніндегі ресми түрде қабылдаған көзқарастар жүйесі" деп анықтады. Кеңес заманындағы теоретиктер әскери доктринаның саяси және "әскери-техникалық" аспектілерін атап көрсетті, ал кеңестік көзқарас бойынша, батыстықтар саяси жағын назарға алмады. Дегенмен, батыстық сарапшылар Гарриет Ф. Скотт пен Уильям Скотт кеңестік әскери доктринаның саяси жағын "халықаралық аренадағы кеңестік қимылдарды түсіндірудің ең жақсы жолы" деп айтты. Кеңес (және қазіргі Ресей) доктринасы біріктірілген қару түрлерінің және оперативтік соғыстың маңыздылығын баса көрсетеді. Онда әскери қимылдарды өзі таңдаған уақытта, күні мен орнында бастау, сондай-ақ операцияларға дайындық үшін шайқас алаңын жан-жақты дайындауға баса назар аударылады. Бұрынғы кеңестік/ресейлік доктрина стратегиялық және оперативтік икемділік пен бейімделу үшін тактикалық икемділікті құрбан етеді; тактикалық қызметкерлер нақты, егжей-тегжейлі бұйрықтарды орындауға дайын, икемсіз орындаушылар ретінде тәрбиеленеді, ал Ресей әскери доктринасының операциялық-стратегиялық деңгейі – инновациялардың көп бөлігі орын алатын аймақ. Ядролық стратегия мәселелеріне кеңестік жауап құпия жарияланымдармен басталды. Алайда, 1962 жылы Кеңес Одағының маршалы Василий Соколовскийдің "Әскери стратегия" атты еңбегі жарық көргенде, кеңестіктер бұл мәселе бойынша ресми түрде бекітілген ойларын және ядролық қақтығысты қалай басқаруға болатыны туралы идеяларын ұсынды.
Швеция
2000-шы жылдар мен 2010-шы жылдардың басындағы кезеңде, Орталық партияның басшылығымен Швеция Қарулы күштері Суық соғыс кезеңіндегі қорғанысқа бағытталған жағдайдан халықаралық операцияларға қатысуға бейімделді. Бұл ретте Швецияның өз территориясына сыртқы қауіп-қатерлердің минималды болады деп есептелді. Бас қолбасшы Сверкер Герансонның 2014 жылғы бағалауынша, швед әскерлері шектеулі қарсылас шабуылына бір апта ғана тойтарыс бере алатын еді. 2014 жылғы Қырым дағдарысы және Украинаға жасалған соңғы шабуыл Ресейдің Украинадағы әрекеттерінен кейін Швецияда елеулі қорғаныс күштерін қайта құру және НАТО-мен жақынырақ одақ құру қажеттігі туралы пікірталас тудырды.
Негізгі ұғымдар
Қазіргі заманғы АҚШ доктринасының көп бөлігі күш проекциясы және толық спектрлі операциялар тұжырымдамасына негізделген. Олар шабуылдық, қорғаныс және тұрақтандыру немесе азаматтық қолдау операцияларын бір мезгілде, өзара байланысты бірлескен немесе одақтас күштердің құрамында біріктіреді, мақсаты – бастаманы басып алу, сақтап тұру және оны тиімді пайдалану. Олар миссияға пропорционал және операциялық ортаның барлық аспектілерін толық түсінуге негізделген, соққы беруге және соққы бермеуге қабілетті синхронды әрекеттерді қолданады. Шабуылдық операциялар жау күштерін жеңіп, жояды, сондай-ақ жерді, ресурстарды және халық орталықтарын басып алады. Олар жаудың еркіне бағындырады. Қорғаныс операциялары жаудың шабуылын тойтаруға, уақыт ұтуға, күштерді үнемдеуге және шабуылдық немесе тұрақтандыру операциялары үшін қолайлы жағдай жасауға бағытталған. Тұрақтандыру операциялары – бұл қауіпсіз және қорғалған ортаны сақтау немесе қайта орнату, маңызды мемлекеттік қызметтерді ұсыну, төтенше жағдайлар кезінде инфрақұрылымды қайта жаңарту және гуманитарлық көмек көрсету мақсатымен шетелде жүргізілетін әртүрлі әскери миссиялар, тапсырмалар мен іс-шаралар. Азаматтық қолдау операциялары – отандық төтенше жағдайлар кезінде және белгіленген құқық қорғау және басқа да іс-шаралар үшін отандық азаматтық билік органдарына қолдау көрсетуге бағытталған міндеттер мен миссиялар. Бұл табиғи немесе техногендік апаттардың, оқиғалар мен жазатайым оқиғалардың салдарын жоюға бағытталған операцияларды қамтиды. Президент Линдон Джонсон АҚШ қарулы күштерінің бір мезгілде екі, тіпті екі жарым соғысқа қабілетті болуы керек екенін мәлімдеген. Бұл Еуропада Кеңес Одағына қарсы соғыс, Азияда Қытайға немесе Солтүстік Кореяға қарсы соғыс және "жартылай соғыс" – яғни, Үшінші әлемдегі "кішкентай" соғыс ретінде түсіндірілді. Ричард Никсон 1969 жылы билікке келгеннен кейін, АҚШ бір уақытта бір жарым соғысқа қабілетті болуы керек деген формуланы өзгертті. Бұл доктрина 1989-1990 жылдарға дейін сақталды, сол кезде президент Джордж Буш әскери бюджеттің айтарлықтай қысқартылуын, Кеңес Одағының жаһандық қатерінің аяқталуын және жаңа аймақтық қатерлердің пайда болу мүмкіндігін болжаған "Базалық күш" зерттеуін тапсырды. 1993 жылы президент Билл Клинтон "Төменнен жоғарыға қарай" шолуын тапсырды, оның нәтижесінде "жеңіс, сақтау, жеңіс" стратегиясы жарияланды – бір соғыста жеңу үшін жеткілікті күш, екіншісінде жауды ұстап тұру, содан кейін бірінші соғыс аяқталғаннан кейін оны жеңуге көшу. Соңғы нұсқада АҚШ бір мезгілде екі "ірі аймақтық қақтығысты" жеңе алатыны айтылды. Қорғаныс министрі Дональд Рамсфелд 2001 жылдың басында (9/11 шабуылдарынан бұрын) жариялаған қазіргі стратегиялық доктрина – 1 4 2 1 деп аталатын АҚШ әскери талаптарының жиынтығы. Бірінші "1" – АҚШ-тың отандық аумағын қорғау. "4" – әлемнің төрт маңызды аймағындағы жауынгерлік қимылдарды болдырмау. "2" – АҚШ қарулы күштерінің сол аймақтардағы екі дерлік бір мезгілдегі қақтығыста жылдам жеңіске жетуге жеткілікті күшке ие болуы керек. Соңғы "1" – АҚШ күштері сол қақтығыстардың бірінде "шешуші жеңіске" жетіп, оны толық жеңіске жеткізуі керек. Басты саяси мақсаттар: 1) одақтастар мен достарға сенімділік беру; 2) болашақтағы әскери бәсекелестіктің алдын алу; 3) АҚШ мүдделеріне қарсы қатерлерді және қысымды тоқтату; 4) егер бұл шаралар сәтсіз аяқталса, кез келген қарсыласты шешуші түрде жеңіп алу.
АҚШ Қорғаныс министрлігі
Қорғаныс министрлігі барлық әскер түрлерінің доктринасын баяндайтын бірлескен жарияланымдарды жариялайды. Қазіргі кездегі негізгі доктриналық жарияланым – "Бірлескен операциялар доктринасы" деген 3.0 бірлескен жарияланым.
АҚШ Әуе күштері
АҚШ Әуе күштерінің штабы қазіргі ӘҚК доктринасын жариялайды. Әуе күштері доктринасын әзірлеуге жетекшілік ететін мекеме – ЛеМей доктринаны дамыту және білім беру орталығы. Әуе штабының Халықаралық стандарттау кеңсесі НАТО стандарттау келісімдері (STANAGs) сияқты көпұлттық стандарттау және американдық, британдық, канадалық және австралиялық армиялар мен теңіз күштері арасындағы, Әуе күштеріне қатысты келісімдер бойынша жұмыс жүргізеді. Қазіргі таңда Әуе күштерінің негізгі ілімдік құжаттары – Әуе күштері басылымдарының 10 сериясы болып табылады.
АҚШ әскері
АҚШ армиясының Оқу және доктриналық командасы (TRADOC) армия доктринасын әзірлеуге жауапты. TRADOC 1970-ші жылдардың басында Вьетнам соғысында американдық армияның кездескен қиындықтарына жауап ретінде құрылды және армияның кәсіби деңгейін арттырған реформалардың бірі болып табылады. Қазіргі таңда Армия доктринасының ең маңызды құжаты – Армия доктриналық басылымы 3-0, Біріккен құрлықтағы операциялар (2011 жылдың қазанында жарияланды).
АҚШ Әскери-теңіз флоты
Кемелік соғыс дамуы командалығының (NWDC) Доктрина бөлімі Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштерінің доктринасын әзірлеу, жариялау және қолдауды үйлестіреді. Қазіргі таңдағы негізгі құпиялылығы жоқ теңіз доктринасы құжаттары – Теңіз доктринасы бойынша 1, 2, 4, 5 және 6 басылымдары. NWDC сондай-ақ НАТО және көпұлттық теңіз доктринасы мен операциялық стандартизация жөніндегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің басшысы болып табылады.
АҚШ теңіз жаяу әскерлері
Теңіз жауынгерлерінің жауынгерлік даму командалығы (MCCDC) АҚШ Теңіз жауынгерлерінің доктринасы үшін жауапты. Басты ілімдік құжат – «Соғыс» (MCDP1), сондай-ақ MCDP-нің 1-1, 1-2 және 1-3 (сәйкесінше Стратегия, Науқан жүргізу және Тактика). MCDP 1-0 («Теңіз жауынгерлерінің операциялары») философиялық негізделген басты/кілт құжаттарды операциялық доктринаға аударады.
АҚШ-тың жағалау күзеттері
Штаб-пәтер, АҚШ Жағалау күзеті, «АҚШ Жағалау күзеті: Американың теңіз сақшысы» атты Жағалау күзетінің 1-басылымын жариялады, ол USCG доктринасының бастауы болып табылады.
Югославияның СФР
1969 жылғы Ұлттық қорғаныс заңының қабылдануымен Югославия Тотальды ұлттық қорғаныс немесе Тотальды халық қорғанысы деп аталатын тоталдық соғыс әскери доктринасын қабылдады. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста фашистік басқыншыларға және олардың қолдаушыларына қарсы Югославия халық азаттық соғысынан шабыт алды және ел басылып қалған жағдайда тәуелсіз және бейтарап мәртебесін сақтап қалу немесе қайта орнату үшін жасалды. Доктринаға сәйкес, агрессорға қарсылық көрсеткен әрбір азамат қарулы күштердің құрамына кіреді, осылайша тұтас халық біртұтас қарсылық армиясына айналуы мүмкін. Билік бастауыш мектептен бастап, орта мектептер, университеттер, ұйымдар мен компаниялар арқылы елдің болашақ оккупациясына қарсы тұруға және соңында оны азат етуге бүкіл халықты дайындады. Осы мақсатта, агрессия болған жағдайда халықты жұмылдыру үшін Аумақтық қорғаныс күштері (АҚК) құрылатын болды. АҚК-нің жауынгерлік дайындығы, жаулық әрекеттер басталғаннан кейін ұйымдастыру және оқу кезеңдерін өткізбеуге мүмкіндік берді. АҚК тұрақты Югослав халық армиясын күшейтеді, оған қорғаныс тереңдігін және жауынгерлік қимылдарды қолдауға дайын қарулы жергілікті халықты қосты. Қарулы азаматтардың көптігі болжамды басқыншы үшін басып алудың құнын арттырады. Доктринадағы ең мүмкін сценарий – НАТО мен Варшава шарты арасындағы толыққанды соғыс болатын. Мұндай жағдайда Югославия бейтараптығын сақтайды және екі альянстың да әскерлерін өз аумағында қабылдамайды. Доктринада тараптардың бірінің Югославия аумағын алға жылжу үшін, байланыс жолдарын қамтамасыз ету үшін немесе жауға аумақты беруді болдырмау үшін басып алуға тырысуы мүмкін екендігі мойындалды. Мұндай әрекет агрессия болып есептеліп, оған қарсылық көрсетілуі керек. Идеологиясына қарамастан, басқыншылар Югославияның жауы деп есептеледі.
Аумақтық қорғаныс күштері
Аумақтық қорғаныс күштері (АҚҚ) 1969 жылы Югославияның жалпы ұлттық қорғаныс доктринасының ажырамас бөлігі ретінде құрылды. АҚҚ күштерін жасқа және денсаулығына қарай іріктелген азаматтар – ерлер мен әйелдер құрады. Соғыс кезінде 15-тен 65 жасқа дейінгі 1 миллионнан 3 миллионға дейін югославтар АҚҚ басшылығымен жауынгерлік қимылдарға тартылып, нерегулярлық немесе партизандық күштер ретінде күресуге дайын тұрды. Бірақ бейбіт уақытта шамамен 860 000 АҚҚ әскері әскери оқулар мен басқа да іс-шараларға қатысты. АҚҚ тұжырымдамасы негізінен, таныс жергілікті жерде қорғаныс шараларын жүргізетін шағын, жеңіл қаруланған жаяу әскер бөлімдеріне бағытталған. Типикалық бөлімше – рота деңгейіндегі жасақ болды. 2000-нан астам коммуна, зауыттар және басқа да кәсіпорындар мұндай бөлімшелерді құрды, олар өздерінің туған жерлерінде соғысып, жалпы соғысқа қажетті жергілікті қорғаныс өндірісін сақтап отырды. АҚҚ құрамына сонымен қатар, кең ауқымды операциялық міндеттері бар, жақсы жабдықталған, ірі бөлімшелер де кірді. АҚҚ батальондары мен полктері аймақтық деңгейде артиллерия, зениттік құралдар және бронетранспорттық құралдармен жұмыс істеді. Олар өздерінің жылдамдығы мен тактикалық шешім қабылдау қабілеттерін пайдаланып, қарсылас жаудың бронетехникалық колонналарының және кіші АҚҚ бөлімшелеріне жасалған әуе шабуылдарының қысымын азайтуға тырысты. Жағалау аймақтарында АҚҚ бөлімшелері теңіз міндеттерін орындады. Олар теңіз күштерінің операцияларын қолдау үшін бірнеше канонерлік қайықтарды пайдаланды. Олар стратегиялық жағалау аймақтары мен теңіз базаларын жаудың десанттық операциялары мен шабуылдарынан қорғау үшін ұйымдастырылды. Сонымен қатар, олар саботаж және басқа да арнайы операциялар үшін сүңгуірлерді де даярлады. АҚҚ-ға оның көптеген азаматтарының бұрын Югославия Халық Армиясында (JNA) міндетті түрде әскери қызметтен өткені көмектесті. Дегенмен, АҚҚ қатарына шақыру армияның өз әскери резервіне мүмкіндігінше көптеген жақында босатылған сарбаздарды қосуға деген ниетімен шектелді. Басқа АҚҚ күштерінің мүшелері бұрын әскери қызметтен өтпегендіктен, оларға кең ауқымды негізгі дайындық қажет болды. АҚҚ ұйымы жоғары деңгейде орталықтандырылмаған және тәуелсіз болды. АҚҚ бөлімшелері Югославияның құрамына кіретін республикалардың үкіметтерімен – Босния және Герцеговина, Хорватия, Македония, Черногория, Сербия және Словениямен ұйымдастырылды және қаржыландырылды.