Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ федералды заңы
US federal law
1990 жылғы Ұлттық бюджетке келісу туралы заң (OBRA 90;) – АҚШ федералды бюджетінің тапшылығын азайту мақсатында бюджетке келісу рәсімі бойынша қабылданған АҚШ заңы. Заңға 1990 жылғы Бюджеттік тәртіп туралы заң кірді, ол дискрециялық шығындар мен салықтар үшін "төлеген сайын төлеу" немесе "PAYGO" жүйесін орнатып берді. Бұл заңға президент Джордж Буш 1990 жылдың 5 қарашасында қол қойды, бұл оның 1988 жылғы сайлау кампаниясындағы салықтарды көтермеймін деген уәдесіне қайшы келді. Бұл мәселе 1992 жылғы президенттік сайлауда талқыланды.
The Omnibus Budget Reconciliation Act of 1990 (OBRA 90; ) is a United States statute enacted pursuant to the budget reconciliation process to reduce the United States federal budget deficit. The Act included the Budget Enforcement Act of 1990 which established the "pay as you go" or "PAYGO" process for discretionary spending and taxes. The Act was signed into law by President George H. W. Bush on November 5, 1990, counter to his 1988 campaign promise not to raise taxes. This became an issue in the presidential election of 1992.
Қаулылар
Заң жеке табыс салығының ставкалары жоғарылатылды. Заң бойынша ең жоғары салық ставкасы 28%-дан 31%-ға, ал жеке альтернативті ең төменгі салық ставкасы 21%-дан 24%-ға дейін өсті. Капиталдық табысқа салынатын салық ставкасы 28%-қа дейін шектелді. Жоғары табысты жеке шегерімдердің көлемі шектелді: таза табыс 100 000 доллардан асып кеткен жағдайда 3%-ға дейін төмендетілді. Бұл заңмен салық салынатын табыстың 150 000 – 275 000 доллар аралығындағы бөлігіне жеке салықтан босату кезең-кезеңмен тоқтатылды. 1995 жылға дейін жеке шегерімдер уақытша шектелді. Еңбек ақына салынатын салық ставкасы жоғарылатылды. Ауруханалық сақтандыруға (Medicare) салынатын жалақының максималды шегі 53 400 доллардан 125 000 долларға дейін көтерілді. Мемлекеттік және жергілікті қызметкерлерге әлеуметтік қамсыздандыру салығы зейнетақымен қамсыздалмайтын жағдайда кеңейтілді. Жұмыссыздық сақтандыруға қосымша 0,2% салық енгізілді. Бұл заң автокөліктерге 30 000 доллардан астам баға үшін, қайықтарға 100 000 доллардан астам баға үшін, ұшақтарға 250 000 доллардан астам баға үшін және теріге 10 000 доллардан астам баға үшін 30% акциз салығын белгіледі. Сонымен қатар, мотор отынына салынатын салық 5 центке, темекі және алкогольге салынатын салық көтерілді: темекінің бір бумасына 8 цент, спирттің бір литріне 1 доллар, сыраның алты бумасына 16 цент және үстел шарабының бір бөтелкесіне 18 цент қосылды. Әуежайлар мен әуе жолдары траст-қорына салынатын салықтар 25%-ға ұлғайтылды және телефон қызметіне 3%-дық федералдық акциз салықы тұрақты түрде ұзартылды. Заң штаттарға Дәрі-дәрмектерді пайдалануды тексеру ("DUR") кеңестерін құруға рұқсат берді. Бұл кеңестер штат сатып алған денсаулық сақтау үшін – Medicaid сияқты бағдарламалар, жарақат алған жұмысшылар бағдарламалары және мемлекеттік қызметкерлерге берілетін жәрдемақылар үшін дәрі-дәрмектерді сатып алу және формулярлық шешімдерді басқаруға мүмкіндік береді. Нәтижесінде, бұл кеңестер (қазіргі уақытта кейде "Фармация және терапия" комитеттері деп аталады) дәрі-дәрмектердің тізімдерін және олардың кластарын анықтайды, онда тізімдегі ешбір дәрі басқасына қарағанда тиімдірек немесе қауіпсіз емес деп есептеледі. Бұл шешімді қаржылық мүдделердің қақтығысы жоқ тәуелсіз дәрігерлер мен фармацевттер тобы қабылдайды. Заң бойынша, шешімді дәлелдемелерді жинақтаумен және қоғамдық пікірлермен бірге қабылдау керек. Дәрі-дәрмек тізімге енгізілгеннен кейін оны "баламалы дәрі" ретінде де таңдауға болады. Баламалы дәрілер әдетте арзан генерикалық дәрілер болып табылады. Заң бойынша фармацевттер таңдалған дәрі-дәрмекті (егер ол осы штатта болса) ауыстыра алады және пациентке ауыстыру туралы кеңес беруі керек. Заң сондай-ақ преференциялық дәрі-дәрмектерге "жабық, мөлдір емес жеңілдіктер" беруге рұқсат етеді. Бұл заңмен санкцияланған жеңілдіктер, онда халық федералды заң бойынша орташа көтерме бағасынан төмен жеңілдіктің мөлшерін білуге құқығы жоқ. "Жеткілікті дәлелдер жоқ" болған жағдайда, дәрі-дәрмек қауіпсіздігі жағынан нашар емес деп танылса (дәлелдеме есебіне сәйкес), ол "ауыстырылатын" деп жарияланады және PDL-ге және қосымша жеңілдіктер бағдарламасына енгізілуге жарамды болады.
The Act increased individual income tax rates. The top statutory tax rate increased from 28% to 31%, and the individual alternative minimum tax rate increased from 21% to 24%. The capital gains rate was capped at 28%. The value of high income itemized deductions was limited: reduced by 3% times the extent to which AGI exceeds $100,000. It temporarily created the personal exemption phase out applicable to the range of taxable income between $150,000 and $275,000. Itemized deductions were temporarily limited until 1995. The payroll tax rate increased. The cap on taxable wages for hospital insurance (Medicare) was raised from $53,400 to $125,000. Social security taxes to state and local employees was extended without other pension coverage. A supplemental 0.2% unemployment insurance surtax was imposed. The act imposed a 30% excise tax on the amount of price over $30,000 for autos, $100,000 for boats, $250,000 for airplanes, and $10,000 for furs. It also increased motor fuels taxes by 5 cents per gallon, and increased taxes on tobacco and alcoholic beverages: by 8 cents per pack of cigarettes, by $1.00 per proof gallon of liquor; by 16 cents per six pack of beer; and by 18 cents per bottle of table wine. It extended Airport and Airway Trust Fund taxes, increasing them by 25%, and permanently extended the 3% federal telephone excise tax on telephone service. The Act gave states permission to create Drug Utilization Review ("DUR") boards to manage state specific drug purchasing and formulary decisions for state purchased health care such as Medicaid programs, injured workers programs, and state employee benefits. As a result, these boards (now sometimes called "Pharmacy and Therapeutics" committees), define lists of drugs classes and drugs within those classes in which no drug on the list is felt to be any more effective or less safe than another. This decision is made by a body of independent physicians and pharmacists who are not seen as having a financial conflict of interest. The Act stipulates the decision must be made in conjunction with a compilation of evidence, as well as public comment, to generate the class wide drug comparison. Once the drug makes the list, it can also be chosen as a "preferred drug". Preferred drugs are typically cheap generic drugs. The Act specified that pharmacists can substitute for a preferred drug, (if one exists in that state), and must offer counseling to the patient on the substitution. The Act also allows drugs listed as preferred to be eligible for "sealed non transparent rebates" to occur from the manufacturer of the drug to the state agency. These are legally sanctioned kickbacks in which the public by federal law does not have a right to know the amount of the rebate below the average wholesale price (AWP). In cases where "no sufficient evidence exists" a drug is any less safe, (according to the evidence report) the drug is declared "substitutable", and eligible for placement on the PDL, and for the supplemental rebate program.