Музыка журналистикасындағы идеологиялық тартыстар

Кіріспе

Музыкалық журналистикадағы идеологиялық тартыстар

1960 жылдардың соңына дейін "поп" сөзі "рок" немесе "рок-н-ролл" сөздерімен бір мағыналы болды. 1960-1970 жылдары Rolling Stone және Creem сияқты музыка журналдары танымал музыканы зерттеуге лайық ету үшін танымал музыка сыншылығының негізін қалады, соның арқасында екі терминге де ерекше мағына берілді. "Рок" көбінесе ауыррақ, электр гитараға негізделген стильмен байланысты болды. Стильдегі жалпы айырмашылықтардан өзге, екі сөз де әртүрлі құндылықтармен байланыстырылды. Көптеген алғашқы рок-журналистер рок бүлікшілдік, жаңашылдық, маңыздылық және әлеуметтік-саяси мақсат сияқты белгілі бір құндылықтарды білдіреді деп сенді. Барлық сыншылардың да рок музыкасына жоғары мәдениет құндылықтарын енгізуді немесе жеке өнерді маңызды деп санауын қабылдамады. Кейбіреулер мұндай құндылықтар мәдени ортаның таңуы екенін есептеді. Дегенмен, 1960 және 1970 жылдардағы музыка сыншыларының көпшілігінің пікірінше, шынайы көркем музыканы әнші-күйшілер дәстүрлі рок аспаптарын ұзақ ойналатын пластинкаларда қолданып жасайды, ал поп төменгі эстетикалық деңгейдегі, "күнәлі ләззат" есебінде қарастырылды. Regev бұл туралы "'Rockization': Әлемдік танымал музыкадағы ұқсастықтағы әртүрлілік" (2004) еңбегінде былай түсіндіреді: "Рок-тың көркем және мәдени мәртебесі заманауи танымал музыкадағы басқа да тұлғаларды рок музыканттары зерттеген стильдік және дыбыстық жаңалықтарды қабылдауға және оларды музыка жасаудың дәстүрлі тәсіліне айналдыруға итермеледі. Басқаша айтқанда, роктың қасиеттілікке ие болуы (Бурдье терминологиясында) беделдің иерархиясы бойынша құрылған танымал музыканың көркемдік саласының пайда болуына себеп болды. Бұл салада басымдықтарды бұрынғы кезеңдердің "авангарды" және осы саладағы сыншылар мен рецензенттердің "жаңа авангард" деп атаған жаңа стильдер мен музыканттар иеленеді". Pitchfork-тың Jess Harvel-і: "Егер жаңа поптың архитектор болса, ол Пол Морли болды". Бұл термин бірден музыка сыншылығындағы сенімдер мен болжамдар жиынтығын анықтау және сынға алу үшін poleмикалық атау ретінде қайта қолданылды. Ол рокшыларды сексизм, расизм және гомофобияда айыптады.

Until the late 1960s, "pop" was synonymous with "rock" or "rock and roll". From the 1960s to the 1970s, music magazines such as Rolling Stone and Creem laid the foundation for popular music criticism in an attempt to make popular music worthy of study. creating a division that gave generic significance to both terms. "Rock" became associated with a style that was usually heavier and centered on the electric guitar. Besides general differences in style, the two words became associated with differing values. Many early rock reporters believed that rock embodied a particular set of values, such as rebelliousness, innovation, seriousness and sociopolitical intent. Not all critics supported the integration of high culture values into rock music, or the importance of personal expression. Some believed that such values were merely impositions of the cultural establishment. Nonetheless, a widespread belief among music critics in the 1960s and 1970s was that truly artistic music was made by singer songwriters using traditional rock instruments on long playing albums, and that pop was on a lower aesthetic plane, a "guilty pleasure". refn|group=nb|Regev elaborates on this in "'Rockization': Diversity within Similarity in World Popular Music" (2004): "The artistic and cultural status of rock pushed other actors in contemporary popular music to adopt the stylistic and sonic innovations explored by rock musicians and turn them into the conventional way of making music. In other words, the canonization of rock triggered the emergence of (in Bourdieu's terminology) an artistic field of popular music structured around a hierarchy of prestige. In this field, the dominant positions are occupied by the already canonized 'avant garde' of earlier periods and by the upcoming styles and musicians hailed as the new 'avant garde' by power holding critics and reviewers in the field." According to Pitchforks Jess Harvel: "If new pop had an architect, it was Paul Morley." The term was immediately repurposed as a polemical label to identify and critique a cluster of beliefs and assumptions in music criticism. He accused rockists of sexism, racism and homophobia.

Оңтайлылық

2004 жылы Санне мақаласын жариялағаннан кейін түрлі интернет-аяздарда рок-музыкаға қатысты пікір таласы күшейді. 2015 жылы «Вашингтон Пост» газетінің жазушысы Крис Ричардс он жыл бойы «рокизмнің негіссіз қателіктерін дұрыс жолмен жеңгеннен кейін» поптимизмнің «қазіргі ең беделді музыка сыншыларының басым идеологиясына» айналғанын жазды. Бұл сөзді үй кештерінде немесе түнгі клубтарда ешкім айтпаса да, музыка журналистикасы ортасында поптимизм идеясының өзі қасиетті мәтін саналады. 2017 жылы The Quietus журналына жазған «The Guardian» газетінің музыка редакторы Майкл Ханн «поптимистер рок-музыканы жақтаушылар сияқты қатаң талаптар қояды» деді. Ол поп-тимистердің «ең қадірлі, сынға келмейтін нәрселері» ретінде келесілерді атады: «Жасалған топтың мүшесінің жеке шығаруы енді сол топтың жарқын кезеңдерінің қаралы қосымшасы емес, бұл – шығармашылық адалдықтың терең білдірілісі». «Аты аңызға айналған әртістің күтпеген шығаруы – революциялық акт». «Тейлор Свифт, Бейонсе, Леди Гага немесе Зейн Маликке қызығудың өзі күмәнді. Бұл сіздің музыкалық талғамыңызды емес, көзқарасыңызды көрсетеді. Ең жаман жағдайда сіз өзіңіздің бейсаналық нәсілшілдігіңізді немесе жыныстық дискриминацияңызды ашасыз. Ең жақсысы – сіз әдейі түрде әрекет етудесіз». «Коммерциялық сәттілік өзі сапаның бір көрсеткіші ретінде қарастырылуы керек. Өйткені, 50 миллион Елвис жанкүйері бірдей қателесе алмайды». «Музыканың құндылығын бағалау үшін «шындық» маңызсыз болса, сонда өнертабыс пен цинизм де жоғары бағаланып, мақталуы мүмкін, өйткені бұл оның авторының өнердегі ережелерді білетінінің дәлелі». «New York Times» журналының авторы Саул Аустерлиц поптимизмді рок-музыкамен байланысты жанрлар мен топтардың жанкүйерлеріне қарсы тұратын, ең төменгі ортақ деңгейге ұмтылған интернет-журналистиканың өнімі деп атады. Ол поп-музыка жанкүйерлеріне өздерінің талғамын кеңейтуден бас тартуға мүмкіндік бергені үшін сынға алды және поп-тимистер мақтайтын музыка түрлерін кітап және кино сыншыларының бағалайтын әдебиетімен және киносымен салыстырды. «Музыканы зерделі тыңдау жұмысы бар ересектердің 13 жастағы балалардың талғамымен үнемі келісуі дұрыс па?» Лосс Аустерлицтің мәтінімен келісті: «Ол «музыкалық сынның бұрынғы басымдығы – тұтынушыларға не сатып алу керектігін айту» көптеген жанкүйерлер үшін мәнсіз болып қалғанын жазғанда, мен редактор мен дискілік компанияның басшысы оған: «Оларға мұны айтпа!» деп айқайлап бұйрық беретінін көзге елестете алдым. Біз сынның коммерциялық мүдделерден алыс екеніне сенгіміз келеді, бірақ Аустерлиц бұл ешқашан солай болмағанын көрсетіп берді».

After Sanneh published his 2004 article, an argument about rockism developed in various web circles. By 2015, Washington Post writer Chris Richards wrote that, after a decade of "righteously vanquishing [rockism's] nagging falsehood", poptimism had become "the prevailing ideology for today's most influential music critics. Few would drop this word in conversation at a house party or a nightclub, but in music journo circles, the idea of poptimism itself is holy writ." Writing for The Quietus in 2017, Michael Hann, the music editor for The Guardian, argued that "the poptimists are just as proscriptive as the rockists". He listed the following as a few poptimist "sacred cows, which are beyond challenge":
"The solo release by the member of a manufactured group is no longer the sad addendum to the imperial years; it is a profound statement of artistic integrity." "The surprise release by the big name act is in itself, a revolutionary act." "To not care about Taylor Swift or Beyoncé or Lady Gaga or Zayn Malik is in itself questionable. It reveals not your taste in music, but your prejudices. In the worst case scenario, you may be revealing your unconscious racism and sexism. At best, you're trolling." "Commercial success, in and of itself, should be taken as at least one of the markers of quality. After all, 50m Elvis fans can't be wrong." "Just as 'authenticity' is worthless as a symbol of a music's worth, so contrivance and cynicism might be elevated and celebrated, as evidence of the maker's awareness of the game they are playing." New York Times Magazines Saul Austerlitz called poptimism a product of click driven internet journalism that aspired to the lowest common denominator while being hostile to fans of genres and bands associated with rockism. He criticised it for allowing pop music fans to avoid expanding their taste and contrasted the types of music lauded by poptimists with the literature and film praised by book and film critics. "Should gainfully employed adults whose job is to listen to music thoughtfully really agree so regularly with the taste of 13 year olds?" Loss agreed with Austerlitz's text: "When [he] wrote that 'music criticism's former priority—telling consumers what to purchase—has been rendered null and void for most fans. In its stead, I believe, many critics have become cheerleaders for pop stars,' I imagined an editor and a record label exec swooping down on him saying, 'Don't tell them that!' We like to believe criticism is devoid of crass commercialism, but Austerlitz gives away that it never was in the first place."

Басқа салалар

Flavorwires Элизабет Доннели әдеби сынға "поптимистік революция қажет" екенін айтты, осы арқылы "Елу реңк" сияқты әдеби құбылыстарды түсінуге және оқырман аудиториясымен жақсы байланыс орнатуға болады. 2015 жылы Salon журналы "Кітап сыны жанрлық снобтарды жеңу үшін поптимистік революцияға жайлы" деген мақала жариялады, онда Рейчел Крамер Бусселл сыншылардың көбінесе жақсы туындыларды назарсыз қалдыратынын және тек "әдеби" деп есептелетін жанрларға ғана назар аудара отырып, оқырмандарды алшақтататынын атап көрсетті. 2016 жылы Salon журналына Скот Тимберг танымал аспазшы Гай Фиериге сыншылардың көбінесе құрмет көрсетуі туралы пікір білдірді: "Поптимизм деп аталатын нәрсені ұнатыңыз немесе ұнатпаңыз, бұл құлшыныс тамақ пен мейрамханаларға сын таратуда да байқалады". Тимберг Файериді қорғаған тамақ сыншыларын "Билли Джоэл үшін кешірім сұрап жазған және Бритни Спирстің туындыларын терең талдаған" рок сыншыларымен салыстырды.