Шрюсбери графы және Мэри Стюарттің күзетшісі

Кіріспе

Джордж Талбот, Шрусбери графының 6-шы графы, Уотерфорд графының 6-шы графы, 12-ші барон Талбот, КГ, граф маршал (шамамен 1522/1528 – 1590 жылғы 18 қараша) – ағылшын магнаты және әскери қолбасшы. Ол сонымен қатар Блэкмирдің 15-ші бароны Стрейндж және Фурниваллдің 11-ші бароны атақтарын да иеленді. Ол 1568 және 1585 жылдар аралығында Шотландия королевасы Мэриді күзетушісі қызметін атқарғанымен, екінші әйелі Элизабет Талботқа (Хардвиктің Бессі) үйленгенімен және сақталған жазба мұраларының жинағымен танымал.

Өмір және мансап

Талбот – Фрэнсис Талбот, Шрусберидің 5-ші графы мен Мэри Дейкренің жалғыз ұлы болды. Жастық шағында ол белсенді әскери қызметте болды, Сомерсет қорғаушысымен бірге Шотландияға жорыққа қатысты. 1557 жылдың қазан айында әкесі оны Нортумберлендтің 7-ші графы Томас Персиге көмек көрсету үшін жіберді. Содан кейін ол шекарада бірнеше ай бойы қызмет етті, оның қол астында бес жүз атты әскер болды. 1560 жылы ол Шрусбери графтығын, Фурнивалл барониясын және әкесі болған Эйрдегі әділет қызметін мұра етті. Ол сондай-ақ әкесінің Қазынашылықтың камерагері лауазымын да иеленді. Бір жылдан кейін ол Жартер орденінің рыцарі атанды. Шрусбери Шотландия королевасы Мэридің күзетшісі болып тағайындалды, ол 1568 жылы королева Елизавета I Лангсайд шайқасынан кейін Шотландиядан Англияға қашқаннан кейін тұтқынға алынды. Шрусбери 1569 жылдың 2 ақпанында Тутбери қамалында оны қабылдады, бірақ маусым айында Вингфилд үйіне көшірілді, сол кезде Леонард Дейкре оны құтқаруға тырысты. Графтың патшалықтың ішінде бірнеше үйлері мен қамалдары болды, олардың кез келгенінде Мэриді қауіпсіз сақтауға болатын. Қыркүйекте үй шаруашылығы қайтадан Тутбериге оралды, онда уақытша отбасыға қосымша күзетші немесе тыңшы қосылды – Генри Гастингс, 3-ші Хантингдон графы. Қарашада Солтүстік көтерілісі болды, Нортумберленд және Вестморленд графтарының бас көтеруімен, олар Тутбериге шабуыл жасауды жоспарлады. Мэри уақытша Ковентриге көшірілді және келесі қаңтарда ғана қайтып келді. 1570 жылдың мамырында Шрусбери оны Чатсвортқа алып барды, онда ол оны босатуды мақсат тұтқан тағы бір қастандық жоспарын жоққа шығарды. Сесил мен Милдмей қазан айында Чатсвортқа сапар шекті және Мэриді Шеффилд қамалына (Шрусберидің басты резиденциясы) көшіруге келісті, ол көп ұзамай орындалды. Шеффилдте, Бекстондағы моншаларға, Чатсвортқа немесе Хардвик Холлға жасалған сирек сапарлардан басқа, ол келесі он төрт жыл бойы Шрусберидің күзетімен болды. 1571–72 жылдардың қысында граф Лондонда болды, королева оның болмаған кезінде оны сэр Ральф Садлерге тапсырды. Елизавета королева Мэриді күзету жөніндегі жауапты міндетті Шрусбериге жүктеді және оған 15 жылдан астам уақыт бойы бұл міндеттен бас тартуға рұқсат бермеді. Осы және басқа да себептерге байланысты (мысалы, мүлік бөлісу туралы даулар) оның Бесс Хардвикпен некесі, бастапқыда сәтті болғанымен, 1583 жылға қарай қиындыққа толы болды, бұл екеуінің арасындағы хаттарда егжей-тегжейлі сипатталған. Денсаулығының баяу және үдемелі түрде нашарлауы (ревматизм) созылмалы ауырсынуға әкелді, ал Шотландия королевасын күзету кезінде туындаған қаржылық қиындықтар оны одан да ашуландырды. Елизавета 1586 және 1589 жылдар аралығында Шрусбери мен Хардвикті татуластыруға тырысты; алайда, соңғысы бұған қолдау көрсеткенімен, Шрусбери наразы болып көрінді және соңғы жылдарын одан бөлек өткізді, оның орнына оның қызметшілерінің бірі Элеонора Бритоннан жұбаныш іздеді. Джордж Талбот, Шрусберидің 6-шы графы 1590 жылдың 18 қарашасында қайтыс болды, одан кейін әйелі Бесс Хардвик қалды. Ол Шеффилд шіркеуіндегі (қазіргі Шеффилд соборы) Шрусбери капелласында жерленді, онда оған орнатылған үлкен ескерткіш әлі де көрінеді.

Talbot was the only son of Francis Talbot, 5th Earl of Shrewsbury and Mary Dacre. In early life he saw active military service, when he took part in the invasion of Scotland under the Protector Somerset. He was sent by his father in October 1557 to the relief of Thomas Percy, 7th Earl of Northumberland pent up in Alnwick Castle. He then remained for some months in service on the border, with five hundred horsemen under his command. In 1560, he inherited the Earldom of Shrewsbury, the Barony of Furnivall and the position of Justice in Eyre, which had been his father's. He also took over his father's position of Chamberlain of the Exchequer. One year later, he was created a Knight of the Garter. Shrewsbury was selected as the keeper of Mary, Queen of Scots, who was imprisoned by Queen Elizabeth I in 1568 after she had escaped to England from Scotland following the disastrous Battle of Langside. Shrewsbury received his ward at Tutbury Castle on 2 February 1569, but in June he removed to Wingfield Manor, whereupon a rescue was attempted by Leonard Dacre. The Earl had several houses and castles in the interior of the kingdom, in any of which Mary might be kept with little danger. In September the household was back again at Tutbury, where an additional guard or spy, temporarily joined the family in the person of Henry Hastings, 3rd Earl of Huntingdon. In November took place the Northern Rebellion, with the revolt of the Earls of Northumberland and Westmorland, who planned to march on Tutbury. Mary was for the time being moved to Coventry, and did not return until the following January. In May 1570 Shrewsbury conducted her to Chatsworth, where he foiled another cabal aiming for her release. Cecil and Mildmay visited Chatsworth in October, and agreed on Mary's removal to Sheffield Castle (Shrewsbury's principal seat), which took place shortly afterwards. At Sheffield, apart from occasional visits to the baths at Buxton, to Chatsworth, or to the old Hardwick Hall, she remained under Shrewsbury's guardianship for the next fourteen years. During the winter of 1571–72 the earl was in London, the queen during his absence being left in charge of Sir Ralph Sadler. Queen Elizabeth had imposed the responsible task of guarding Mary on Shrewsbury, and did not allow him to resign the charge for over 15 years. For this and other reasons (such as disputes over property distribution) his marriage with Bess of Hardwick, while initially successful, became rocky, and began to deteriorate around 1583, as detailed by surviving letters between the two. Slowly but increasingly declining health (rheumatism) caused chronic pain, and money issues that inevitably came about during his time as keeper of the Queen of Scots, made him additionally caustic. Elizabeth attempted to reconcile Shrewsbury and Hardwick between 1586 and 1589; however, while the latter was in support of this, Shrewsbury seems to have remained indignant and spent his final years without her, instead seeking the comfort of Eleanor Britton, one of his servants. George Talbot, 6th Earl of Shrewsbury died on 18 November 1590, survived by his wife Bess of Hardwick. He was buried in the Shrewsbury chapel at Sheffield Parish Church (now Sheffield Cathedral), where a large monument erected to him can still be seen.

Көркем шығармаларда

Джордж Талбот – Жан Плейдидің «Шотландияның тұтқын патшайымы» және Филиппа Грегоридің «Басқа патшайым» тарихи романдарының маңызды кейіпкері. Ол сонымен қатар Фридрих Шиллердің «Мэри Стюарт» пьесасында (Шрусбери лорды ретінде) және осы пьесадан шабыттанған Гаэтано Доницеттидің «Мария Стюарда» трагедиялық операсында (Джорго Талбот ретінде) қайта-қайта пайда болатын кейіпкер.