Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
912-932 жылдар аралығында Венеция догесі болған Орсо II Participazio (932 жылы қайтыс болды) – дәстүр бойынша Венеция Республикасының он сегізінші, ал тарихи деректер бойынша он алтыншы догесі.
Doge of Venice from 912 to 932
Orso II Participazio (died 932) was the eighteenth doge of the Republic of Venice, by tradition (historically, he was the sixteenth), from 912 to 932.
Тарих
912 жылы ол Адриатика теңізінде Сербияның Захлумия князі Михаило Вишевичпен ұсталды. Ол Венецияның билеушісімен соғысқан Болгариямен байланысты болғандықтан, жағалау князі, Болгарияның одақтасы, оны Болгария императоры Симеонға жіберді, Петр Гойниковичтің аймақтағы билігін әлсіретеді деп үміттенді. Ол халық жиналысымен сайланды. Ол қалаға көптеген дождарды берген Participazio әулетімен туыс емес сияқты. (887 жыл шамасында дож болуға таласқан, бірақ олармен байланысы жоқ болған Orso II Participazio болған.) Сайланғаннан кейін ол өзінің ұлы Пьетроны Константинопольге жіберіп, Византия императорымен қарым-қатынасты жаңартты, бұл қарым-қатынасты алдыңғы дождар ескермеген. Пьетроға протоспатарий атағы берілді, ол кейін Бадуарио болып бұрмаланып, ақырында Бадоер (Badoèr деп айтылады) атымен белгілі болды, бұл Венеция ақсүйектерінің келесі буындары арасында танымал болды. Адриатика теңізі далемациялық, сарацин және нарентин қарақшыларынан әлі де зардап шегіп жатты, бірақ дож ешқандай шара қолданбады. Оның басшылығымен Венецияда монета соғу орын алды. 932 жылы ол Аммианадағы Әйіргі Феликс монастырына тартылып, өмірінің соңына дейін монах ретінде өмір сүрді. Ол сол жерге жерленді. Оның суреті Бақтың Мадонна шіркеуінде сақталған.
In 912 he was kidnapped in the Adriatic by a Serb prince of Zachlumia by the name of Mihailo Višević while returning with the Doge's son from an official visit to Constantinople. Bulgaria was at war with Byzantium, the sovereign of Venice, so the coastal prince, who was a Bulgarian ally, dispatched him to Emperor Simeon I of Bulgaria, hoping he would push off Petar Gojniković's domination in the area. He was elected by the popular assembly. It seems that he was not related to the Participazio family that had already given many doges to the city. (There was a prior Orso II Participazio who vied for dogeship in about 887 but appears to have been entirely unrelated.) As soon as elected, he sent his son Pietro to Constantinople in order to re establish the relationships with the Byzantine emperor, which his predecessors had neglected. Pietro was named protospatharios, which was corrupted to Baduario and, eventually, to Badoer (pronounced “Badoèr”), which became a prominent name among successive generations of Venetian nobility. The Adriatic was still plagued by Dalmatian, Saracen, and Narentine pirates, but the Doge took no action. Under his leadership, Venice acquired a mint. In 932, he withdrew to the monastery of Saint Felice in Ammiana, where he led a monastic life until his death. He was buried there. His portrait is placed in the church of the Madonna of the Garden.