Йоңстаун Болат Зауыты ісі: Президенттік биліктің шегі

Кіріспе

Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer, 343 U. S. 579 (1952), сонымен қатар «Болатты тартып алу ісі» немесе «Янгстаун Болат ісі» деп белгілі, АҚШ Жоғарғы Сотының жеке меншікті басып алуға қатысты АҚШ Президентінің билігін шектеген маңызды шешімі болды. Бұл іс сол кездегі атқару билігінің ең кең ауқымды талаптарын тексеруге қызмет етті және соттың саяси мәселелерге араласуға дайындығының артуын көрсетті. Корея соғысы кезінде Американың Біріккен болат жұмысшылары АҚШ-тағы ірі болат өндірушілерге қарсы жалақыны көтеру мақсатымен ереуілдеуге дайындалды. Президент Гарри С. Трумэн ереуілдің кез келген ұзақтығы қорғаныс мердігерлері үшін ауыр қиындықтар тудырады деп сенді, сондықтан ол болат өндіріс объектілерін бақылауға алды, федералдық басшылықпен зауыттарды басқару үшін компаниялардың ағымдағы басқару құрамын өз орнында қалдырды. Болат жұмысшылары бұл қадамды қолдағанмен, болат компаниялары президенттің Конгресс берген нақты рұқсатсыз жеке меншікті басып алуға құқығы жоқ деген негізде заңдық шағымдануға көшті. Көпшілік пікірде судья Хьюго Блэк президенттің Конгресс берген заңдық өкілеттіксіз болат зауыттарын басып алуға құқығы жоқ деп шешті. Тағы бес судья істің нәтижесімен келісті, бірақ өз келісім пікірлерін жазды; осы судьялардың кейбіреулері президенттің заңнамалық рұқсатсыз мүлікті басып алуға құқығы бар екенін, бірақ тек ерекше жағдайларда ғана мүмкін екенін айтты. Судья Роберт Х. Джексонның келісім пікірі президенттік биліктің үш бөліктен тұратын құрылымын ұсынды, ол заңгерлер және атқару билігін бағалауға жауапты басқалар үшін маңызды болды. Өз келіспеушілігінде Бас судья Фред Винсон президенттің әрекеті Конгресс болашақта әрекет етуі үшін қалыпты жағдайды сақтау үшін қажет болғанын мәлімдеді. Трумэн бұл шешімге қатты таңқалды, бірақ ол бірден болат зауыттарын иелеріне қайтарды.

Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer, 343 U. S. 579 (1952), also commonly referred to as the Steel Seizure Case or the Youngstown Steel case, was a landmark United States Supreme Court decision that limited the power of the President of the United States to seize private property. The case served as a check on the most far reaching claims of executive power at the time and signaled the Court's increased willingness to intervene in political questions. In the midst of the Korean War, the United Steel Workers of America threatened a strike—for higher wages—against the major steel producers in the United States. As President Harry S. Truman believed that a strike of any length would cause severe dislocations for defense contractors, Truman seized control of steel production facilities, keeping the current operating management of the companies in place to run the plants under federal direction. Though the steelworkers supported the move, the steel companies launched a legal challenge to the seizure on the grounds that the president lacked the power to seize private property without express authorization from Congress. In his majority opinion, Associate Justice Hugo Black held that the president lacked the power to seize the steel mills in the absence of statutory authority conferred on him by Congress. Five other justices agreed with the outcome of the case but wrote concurring opinions; some of these justices argued that the president might have the power to seize property absent legislative authorization in more extreme circumstances. Justice Robert H. Jackson's concurring opinion laid out a tripartite framework of presidential power that would prove influential among legal scholars and others charged with assessing executive power. In his dissent, Chief Justice Fred Vinson argued that the president's action was necessary to preserve the status quo so that Congress could act in the future. Truman was stunned by the decision, but he immediately restored control of the steel mills to their owners.

Өмірбаян

1950 жылы АҚШ Корея соғысына қатысты, сол кезде президент Трумэн Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде федералды үкімет жасағандай бағаны реттеуге кіріспеді. Оның орнына, әкімшілік инфляциялық қысымды болдырмауға тырысты. Осы мақсатта, тұтыну бағалары мен жалақының инфляциясын тежеуге, мүмкіндігінше еңбек дауларын болдырмауға бағытталған Жалақыны Тұрақтандыру Кеңесі құрылды. Бірақ бұл күш-жігер Американың Болат жұмысшыларының барлық ірі болат өндірушілеріне қарсы ереуілдеу қаупін тоқтатуға жеткіліксіз болды, себебі болат өнеркәсібі үкімет мақұлдағаннан гөрі бағаның өсуіне рұқсат берілмесе, басқарма ұсынған жалақыны көтеруді қабылдамайтынын мәлімдеді. Трумэн әкімшілігі кез келген ұзақтықтағы ереуіл қорғаныс мердігерлері мен жалпы ішкі экономика үшін ауыр салдарға әкеледі деп сенді. Одақ пен өнеркәсіп арасындағы келіспеушілікті реттеуге мүмкіндік таппаған Трумэн өндіріс орындарын басып алуға шешім қабылдады, ал зауыттарды федералдық бағыт-бағдармен басқару үшін компаниялардың қазіргі басқару құрамын өз орнында қалдырды. Зауыттарды басып алудың орнына, Трумэн кәсіподақтың ереуілдеуіне жол бермеу үшін Тафт-Хартли заңының ұлттық төтенше жағдай туралы ережелерін қолдануға құқылы еді. Алайда, әкімшілік бұл нұсқаны қабылдамады, себебі бұл заң Трумэнның бұрынғы ветосын еңсеріп қабылданған болатын және әкімшілік дағдарыстың себебін кәсіподақ емес, өнеркәсіпте көреді. Сонымен қатар, әкімшілік Селективті қызмет туралы заңтың 18-бабында көзделген рәсімді пайдаланудан бас тартты, өйткені бұл рәсімді орындау тым көп уақыт алатынын және оның нәтижесі күмәнді екенін ескерді, бұл өнеркәсіптің болат зауыттарын тәркілеуге мүмкіндік берер еді. Трумэн осы себептерге байланысты болат өнеркәсібін тәркілеуге қосымша заңдық өкілеттік алу үшін Конгреске жүгінуден де бас тартты. Бұл Президенттің ұлттық төтенше жағдайға жауап ретінде әрекет етуге құқығы бар екенін білдірді. Болат жұмысшылары кез келген жағдайда зауыттарды мемлекеттік тәркілеуді, Тафт-Хартли заңы бойынша ереуілге тыйым салудан гөрі артық деп есептеді. Болат жұмысшылары мен Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO) бас кеңесшісі Артур Голдберг президенттің зауыттарды тәркілеуге табиғи құқығы бар екенін, сондай-ақ Селективті қызмет туралы заң мен Қорғаныс өндірісі туралы заң бойынша заңдық құқығы бар екенін мәлімдеді. Ал болат өнеркәсібі, көрінеу, тосыннан келген оқиғаға тап болды, себебі Трумэн 1952 жылғы 8 сәуірдегі мәлімдемесінен бұрын, ол Тафт-Хартли заңы бойынша ұлттық төтенше жағдайды жариялаудың аз тәуекелді қадамын жасайды деп есептеген. Алайда, оқиғалар көрсеткендей, Трумэн ұлттық теледидар мен радио арқылы тәркілеу туралы хабарлағаннан кейін, өнеркәсіп дереу әрекет етуге дайын болды.

The United States was involved in the Korean War in 1950, when President Truman chose not to impose price controls, as the federal government had done during World War II. Instead, the administration attempted to avoid inflationary pressures by the creation of a Wage Stabilization Board that sought to keep down the inflation of consumer prices and wages while it avoided labor disputes whenever possible. Those efforts failed, however, to avoid a threatened strike against all major steel producers by the United Steel Workers of America when the steel industry rejected the board's proposed wage increases unless they were allowed greater price increases than the government was prepared to approve. The Truman administration believed a strike of any length would cause severe dislocations for defense contractors and the domestic economy as a whole. Unable to mediate the differences between the union and the industry, Truman decided to seize production facilities while he kept the current operating management of the companies in place to run the plants under federal direction. Rather than seizing the plants, Truman might have invoked the national emergency provisions of the Taft–Hartley Act to prevent the union from striking. The administration rejected that option, however, both from a distaste for the Act, which had been passed over Truman's own veto five years earlier and because the administration saw the industry, rather than the union, as the cause of the crisis. The administration also rejected use of the statutory procedure provided under Section 18 of the Selective Service Act, which might have permitted seizure of the industry's steel plants on the ground that compliance with the procedure was too time consuming and that its outcome too uncertain. Truman chose not to go to Congress to obtain additional statutory authorization for a seizure of the steel industry for the same reasons. That left invocation of the President's inherent authority to act in response to a national emergency. The steelworkers favored government seizure of the plants under any available theory to a Taft–Hartley injunction against it; Arthur Goldberg, General Counsel for the Steelworkers and the Congress of Industrial Organizations (CIO), argued that the President had the inherent power to seize the plants as well as the statutory authority under the Selective Service Act and the Defense Production Act. The steel industry, on the other hand, appears to have been taken by surprise, as it had apparently assumed, until shortly before Truman made his April 8, 1952 announcement, that he would take the less risky step of seeking a national emergency injunction under the Taft–Hartley Act instead. However, the industry was, as events showed, ready to act once Truman had announced the seizure by a national television and radio broadcast.

Бұрынғы тарихы

Болат компаниялары дереу әрекет етіп, адвокаттарды судья Уолтер М. Бастианның үйіне, DC округтік сотында президенттің сөйлеуі аяқталғаннан кейін 30 минут ішінде уақытша тыйым салу бұйрығы беруді сұрап жіберді. Судья Бастиан келесі күні сағат 11:30-ға сот отырысын белгіледі. Шұғыл мәселелер бойынша сот отырысы кездейсоқ таңдалған судьяның алдында өтетіндіктен, ертеңгі отырыс судья Александр Холтзоффтың алдында өтті, ол Трумэннің тағайындауымен келген еді. Судья Холтзофф мүдделердің тепе-теңдігі үкіметтің пайдасына екендігіне байланысты өтінішті қабылдамады. Содан кейін іс судья Дэвид Эндрю Пайнға жүктелді, ол болат компанияларының алдын ала тыйым салу туралы өтініштерін тыңдады. Өзінің құжаттарында үкімет президенттің зауыттарды басып алуға құқығы бар ма, жоқ па деген конституциялық мәселені баса көрсетті. Болат компаниялары осы мәселеден қашып, мүдделерге назар аударып, соттан тек федералды үкіметті болат жұмысшыларымен ұжымдық келісімшарт жасасудан тыюды сұрады. Алайда судья Пайн президенттік биліктің негізгі мәселесіне қызығушылық танытты. Дегенмен, болат компанияларының адвокаттары талқылауды мүдделерге және Тафт-Хартли заңы бойынша президенттің заңдық өкілеттігіне қайта бұруды жалғастырды. Armco Steel Corporation компаниясының адвокаты, кіші өндірушілердің бірі, үкіметтің Конгрестің рұқсатысыз оның мүлкін басып алу құқығын даулағаннан кейін, судья Пайн үкіметтің адвокатын жауап беруге сұрады. Бас прокурордың көмекшісі болат компанияларына қарағанда үкімет ісіне көбірек зиян келтірген болуы мүмкін. Судья Пайн президенттің өкілеттігінің көзі туралы сұрағанда, ол "Конституцияның II бабының 1, 2 және 3-тараулары және олардан туындайтын, білдірілген немесе қалдық өкілеттіктер" деп жауап берді. Сот "халық Конституцияны қабылдағанда, Конгрестің және сот билігінің өкілеттіктерін шектеді, бірақ атқарушы биліктің өкілеттіктерін шектемеді" деген позицияны қабылдады ма деп сұрағанда, ол судья Пайнге оның солай екенін растады. Ол президенттің осындай өкілеттігі бар екенін растайтын ең бір жағдайды атауға да құлықсыз болды. Оның баяндамасы Трумэн әкімшілігін президенттік биліктің абсолюттік түріне міндеттендірді, бұл әкімшіліктің өзінің позициясынан асып кетті. Конгресстегі Трумэннің жақтастары алдымен бұл аргументтен алшақтады, содан кейін Трумэннің де оны жоққа шығарғанын жариялады. Ақырында, Трумэн конституциямен бекітілген ұлттық төтенше жағдай кезінде оның әрекет ету құқығына қойылатын шектеулерді жалпылай мойындаған хатқа жауап ретінде мәлімдеме жасады. Екі күннен кейін судья Пайн үкіметтің темір зауыттарын ұстауын тоқтатуға бұйрық берді. Болат жұмысшылары тыйым салу туралы хабардан кейін бірнеше минуттан кейін ереуіл бастады. Үкімет дереу шағымдануға шағым түсірді. Бірақ, ол алдымен судья Пайннан бұйрығын тоқтатуды және үкіметке зауыттарды қайта бақылауға алуға рұқсат беруді, болат жұмысшыларының ереуілін тоқтатуды сұрады, бірақ судья Пайн бұдан бас тартты. Содан кейін үкімет DC округтік сотында тоқтату туралы өтініш берді. 30 сәуірде сот, толық құрамында, 5:4 дауыспен үкіметтің тоқтату туралы өтінішін мақұлдады және болат компанияларының келесі күні жалақыны бірдей пайызға көтеруге тыйым салатын тоқтату бұйрығына өзгеріс енгізуді сұраған қайта қарау туралы өтінішін қабылдамады. Алайда, Апелляциялық сот берген тоқтату үкіметтің 1952 жылдың 2 мамырына дейін сертификат беру туралы өтініш беруіне байланысты болды және тек Жоғарғы Сот бұл өтініш бойынша шешім қабылдағанға дейін күшінде болды. Үкімет 2 мамырда сертификат беру туралы өтінішті ұсынды, бірақ болат компаниялары өздерінің өтінішін бұрын тапсырған екен. Үкімет тоқтату туралы өтінішін қайтадан берді. Осы уақытта Ақ үй 3 мамырда болат жұмысшылары мен ірі болат компаниялары арасында кездесу ұйымдастырды. Келіссөздер жылдам дамыды және келісімге қол жеткізілуі мүмкін еді, бірақ Жоғарғы Соттың сертификат беруі және үкіметке болат зауыттарына иелік етуге рұқсат беретін тоқтату туралы хабарлама, сонымен қатар шағымның қаралуы кезінде жалақыны көтеруге тыйым салатын бұйрықпен бірге болат компанияларының одақпен жаңа келісімшартқа келуге ынтасын жойды.

The steel companies reacted immediately by sending attorneys to the home of Judge Walter M. Bastian of the D. C. District Court within 30 minutes of the end of the President's speech to ask for the issuance of a temporary restraining order. Judge Bastian scheduled a hearing for 11:30 the next day to hear arguments on the motion. Because hearings on emergency motions came before a randomly chosen judge, the hearing the next day was before Judge Alexander Holtzoff, a Truman appointee. Judge Holtzoff denied the motion on the ground that the balance of equities favored the government. The case was then assigned to Judge David Andrew Pine, who heard the steel companies' motions for a preliminary injunction. In its papers, the government stressed the ultimate constitutional issue of whether the President had the power to seize the mills. The steel companies appeared to be shying away from that issue by focusing on the equities and asking the Court merely to enjoin the federal government from entering a collective bargaining agreement with the Steelworkers. However, Judge Pine indicated that he was interested in the fundamental issue of Presidential power. Even so, the steel companies' attorneys continued to steer the discussion back to the equities and the President's statutory power under the Taft–Hartley Act. After the attorney for one of the smaller producers, Armco Steel Corporation, finally challenged the government's right to seize its property without Congressional authorization, Judge Pine then asked the attorney for the government to respond. The Assistant Attorney General may have done more harm to the government's case than the steel companies had. Asked by Judge Pine for the source of the President's authority, he offered, "Sections 1, 2 and 3 of Article II of the Constitution and whatever inherent, implied or residual powers may flow therefrom." When the Court asked if the government took the position that "when the sovereign people adopted the Constitution it limited the powers of the Congress and limited the powers of the judiciary, but it did not limit the powers of the Executive", he assured Judge Pine that to be the case. He was, however, unable to name any cases that had held that the President had that power. His presentation committed the Truman administration to an absolutist version of presidential power that went beyond the administration's own position. Truman's supporters in Congress first distanced themselves from the argument and then spread the message that Truman disavowed it as well. Finally, Truman issued a statement responding to a constituent's letter in which he acknowledged in very general terms the limitations that the Constitution imposed on his power to respond in a national emergency. Two days later, Judge Pine issued an injunction, barring the government from continuing to hold the steel plants that it had seized. The Steelworkers began their strike within minutes of the announcement of the injunction. The government promptly appealed. It first, however, formally requested for Judge Pine to stay his order and permit the government to resume control of the plants, ending the strike by the Steelworkers, but Judge Pine declined to do so. The government then applied for a stay in the D. C. Circuit. The Court, sitting en banc, granted the government's request for a stay by a 5–4 vote on April 30 and denied a motion for reconsideration by the steel companies that sought to amend the stay order to bar the government from increasing wages by the same margin the next day. The stay granted by the Court of Appeals was conditioned, however, on the government's filing of a petition for certiorari by May 2, 1952, and lasted only until the Supreme Court acted on that petition. The government filed its petition for certiorari on May 2, only to discover that the steel companies had already filed one of their own. The government renewed its request for a stay. In the meantime, the White House convened a meeting between the Steelworkers and the major steel companies on May 3. The talks made rapid progress and might have produced an agreement, but the announcement that the Supreme Court had granted certiorari and issued a stay that allowed the government to maintain possession of the steel mills but, coupled with an order barring any increase in wages during the pendency of the appeal, had removed any incentive for the steel companies to reach agreement on a new contract with the union.

Іс жүргізу

Сот он күннен аз уақыт өткен соң, 1952 жылдың 12 мамырында, мәселені ауызша талқылауға белгіледі. Үкіметтің қысқаша баяндамасы судья Пайнның алдындағы жағдайларға әділдік принциптерін қолдануын сынаумен басталды, бірақ оның 175 бетінің көп бөлігін революциялық соғыстан және 1812 жылғы соғыстан бастап Авраам Линкольннің Азат ету жариялағыштарына дейін, телеграф және теміржол желілерін мемлекеттік тәркілеуге дейін, Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы мемлекеттік өнеркәсіптік мүлікті тәркілеуге дейінгі соғыс кезінде жеке мүлікті тәркілеудің тарихи жазбаларына арнады. Болат өнеркәсібінің қысқаша баяндамасы оның орнына бұл тәркілеуге заңдық негіздің болмауына назар аударды және Конгресс Тафт-Хартли заңын қабылдағанда, президентке ұлттық экономикаға әсер ететін ереуілдерге қарсы бұйрық беру құқығын бергенін атап өтті. Президенттің заңсыздықсыз жеке мүлікті тәркілеуге құқығы жоқ екенін және 1950 жылы Американың Көміршілер одағы ереуілге шыққанда Трумэннің өзі осындай заңдық өкілеттік сұрағанын мәлімдеді. Сот ауызша аргументтерге бес сағат бөлді және болат жұмысшылары мен теміржолшылар кәсіподақтарына amicus curiae ретінде сөйлеуге рұқсат берді. Көпшілік алдында Джон У. Дэвис болат компаниялары үшін президенттің заң шығаруға немесе, әсіресе, Конгресс рұқсатынсыз мүлікті тәркілеуге құқығы жоқ деп мәлімдеді. Ол Вудро Вильсон әкімшілігінде АҚШ-тың бас прокуроры болған кезде үкімет мүлігін тәркілеуді қорғаған өзінің бұрынғы әрекеттерін түсіндірді және судьяларды алдындағы уақытша еңбек дауларынан тыс конституциялық принциптерге назар аударуға шақырды, Томас Джефферсонның сөздерімен аяқтады, сәл қате келтірілген: «Билік мәселесінде адамға сенім туралы көп айтудың қажеті жоқ, оны Конституцияның тізбектерімен жамандықтан шектеңдер». Франкфуртер судья Дэвистің сөзін бір ғана сұрақпен тоқтатып, сөзін бөлген жалғыз судья болды. Солицитор генерал Филип Б. Перлманның аргументі қиын болды, өйткені судьялар оның айтқан көптеген мәселелер бойынша сұрақтар қойды. Джексон судья 1941 жылы Солтүстік Америка авиациялық компаниясының тәркілеуіне қатысты фактілерді ажыратуға тырысты, ол сол кездегі Бас прокурор ретінде бақылап отырған. Дуглас судья Перлман президенттің өкілеттігінің ауқымы туралы дұрыс айтса, Конгресс қажет емес деп түсіндірді. Перлман соғыс уақытында екенін еске салып, сотқа үндеуді аяқтауға тырысқанда, Джексон және Франкфуртер судьялары Конгресс соғыс жарияламағанын атап, оған бірден қарсы шықты. Голдберг, болат жұмысшылары атынан сөйлеп, Тафт-Хартли заңы осы жағдайларда тыйым салуға рұқсат берер ме деп сұрады. Теміржол ұйымдарының адвокаттары, олар да осыған ұқсас іс бойынша қарауға дайындалып жатқан, президенттің табиғи өкілеттіктерін талқылады. Содан кейін Дэвис өзі дайындаған сағаттың бірнеше минутына ғана пайдаланып, жауап берді. Соттың үкіметтің кең өкілеттік талаптарына көңіл бөлмегеніне қарамастан, Трумэн және көптеген бақылаушылар соттың заңмен нақты рұқсат берілмеген жағдайда әрекет ету құқығын қолдайды деп күтті. Көптеген сарапшылар сот конституциялық мәселені болдырмайды деп болжады, бірақ басқалары Президенттің өкілеттіктері айтарлықтай кеңейген кезде, барлық судьялардың Жаңа мәміле және Әділ мәміледе болған тәжірибесін және Блэк, Рид, Франкфуртер және Дуглас сияқты судьялардың президенттің соғыс өкілеттіктерін кеңінен қолдауын атап өтті. Көрініп отырғанындай, бұл болжамдардың көпшілігі дұрыс болмады. Бертон судья бір кезде үкімет позициясына қарсы дауыс беретін жалғыз судья болып қаламын деп қорқып, басқа судьялармен жеке әңгімелескеннен кейін сенімді болды. Соңында, сот 6:3 дауыспен округтік соттың президенттің болат зауыттарын тәркілеуіне тыйым салатын шешімін бекітті.

The Court set the matter for oral argument on May 12, 1952, less than ten days later. The government's brief opened with an attack on Judge Pine's application of equitable principles to the facts before him but devoted much of its 175 pages to the historical records of governmental seizure of private property in wartime from the Revolutionary War and the War of 1812 to Abraham Lincoln's Emancipation Proclamation and seizure of telegraph and railroad lines to the government's seizure of industrial properties in the First and the Second World Wars. The steel industry's brief focused instead on the lack of statutory authority for this seizure and emphasized Congress's decision, when it had enacted the Taft–Hartley Act, to give the President the power to seek an injunction against strikes that might affect the national economy instead. It denied that the President had any power to seize private property without express legislative authorization and noted that Truman himself had asked for such legislative authority when the United Mine Workers of America went out on strike in 1950. The Court set aside five hours for oral argument and allowed the Steelworkers and the railroad unions to speak as amicus curiae. Before an overflow crowd, John W. Davis argued for the steel companies that the President had no powers to make laws or, more particularly, to seize property without Congressional authorization. He explained away his own actions when he had defended the government's seizure of property while he had been US Solicitor General in Woodrow Wilson's administration and urged the justices to look beyond the transitory labor dispute before them to the constitutional principles at stake, closing with Thomas Jefferson's words, slightly misquoted: "In questions of power let no more be said of confidence in man but bind him down from mischief by the chains of the Constitution". Justice Frankfurter was the only Justice to interrupt Davis, with only one question, during his argument. Solicitor General Philip B. Perlman had a rockier argument, as the Justices pressed him with questions on many of the points he made. Justice Jackson took pains to distinguish the facts concerning the seizure of the North American Aviation Company in 1941, which he had overseen as Attorney General at the time. Justice Douglas commented that if Perlman were correct as to the scope of the President's powers, there was no need for Congress. When Perlman attempted to close on a rousing note, reminding the Justices that it was during wartime, Justices Jackson and Frankfurter immediately contradicted him by noting that Congress had not declared war. Goldberg, speaking for the Steelworkers, addressed whether the Taft–Hartley Act would have allowed for injunctive relief in those circumstances. The attorneys for the railroad brotherhoods, which were parties to a similar action coming up for review, addressed the President's inherent powers. Davis then gave his rebuttal by using only a few minutes of the hour that he had reserved. Even despite the Court's evident lack of sympathy for the broad claims of inherent power made by the government, Truman and many other observers expected the Court to uphold his authority to act in the absence of express statutory authorization. Many commentators predicted that the Court would avoid the constitutional question, but others stressed the background that all of the Justices had in the New Deal and Fair Deal, when the powers of the Presidency had expanded greatly, and the past support of Justices such as Black, Reed, Frankfurter, and Douglas for the expansive application of the President's war powers. As it turns out, most of those predictions were wrong. While Justice Burton harbored fears at one point that he might be the only Justice to vote against the government's position, he was encouraged by his private conversations with other Justices. In the end, the Court voted 6–3 to affirm the District Court's injunction to bar the President from seizing the steel plants.

Көпшілік пікір

Блэк судьясы 2 маусымдағы ауызша тыңданғаннан нақты үш апта өткен соң көпшілік пікірін жазды. Блэк, әдеттегідей, абсолютистік көзқарас ұстанып, Президенттің Конституцияда немесе Конгресс актісінде тікелей немесе түсіндіріле отырып рұқсат етілген жағдайларды қоспағанда, ешқандай құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Блэк Президенттің заң шығарудағы рөлі тек заңдарды ұсыну немесе вето қоюмен шектеледі деп жазды. Ол Конгрестің жаңа заңдар жасау өкілеттігін иелене алмайды.

Уильям О. Дуглас

Дуглас президенттің ұлттық төтенше жағдаймен күресуге байланысты туа біткен билігі туралы мәлімдемесіне де ұқсас радикалды көзқарас танытты.

Феликс Франкфуртер

Франкфуртер Блэк пен Дугластың ұсынған әкімшілік талаптарын толығымен сынға алудан жалтарды. Президенттің Конгресс қарсылық білдірмейтін ұзақ мерзімді іс-әрекеттері арқылы белгілі бір шараларды қабылдау билігіне ие болу мүмкіндігін ол жоққа шығармаса да, заңнамалық тарих Конгресс ресми түрде соғыс жарияламаған жағдайда жеке меншікті тартып алуға келіспегенін, тіпті рұқсат бермегенін нақты дәлелдейтінін анықтады.

Харольд Хитц Бертон

Бертон сондай-ақ, төтенше жағдайларда әрекет ету құқығы президенттің емес, Конгресске тиесілі екенін, себебі заң шығарудың эксклюзивті құқығы Конгресске берілгенін қорытындылады. Ол Тафт-Хартли актісінің мәтіні мен заңнамалық тарихын қарастырып, Конгресс еңбек дауларына қатысты кәсіпорындарды ерекше заңнамалық рұқсатсыз тәркілеуге уәкілдік бермегенін анықтады. Дегенмен, ол президенттің одан да қиын жағдайларда әрекет етуге құқығы болуы мүмкін екендігін нақты айтпады.

Том Кэмпбелл Кларк

Трумэн оны сотқа тағайындамас бұрын төрт жыл бойы Трумэннің бас прокуроры болған судья Кларк, Блэк пен Дугластың абсолюттік көзқарасын қабылдамай, Президенттің ауыр және маңызды ұлттық төтенше жағдайларда әрекет етуге белгілі бір табиғи құқығы бар деген қорытындыға келді. Дегенмен, Кларк осы құқықтың шектерін анықтаудан бас тартты; оның пікірінше, Конгресс Тафт-Хартли заңында, әскери қызметке алу заңында және Қорғаныс өндірісі заңында атқарушы билік пайдалана алатын процедураларды қарастырғандықтан, бұл мәселе президенттің кез келген табиғи құқықтарына сүйенуіне тыйым салып, Конгресс рұқсат еткеннен өзгеше шешім қабылдау мүмкіндігін жойды.

Келіспеушілік

Бас судья Винсон Рид және Минтон судьялармен бірге келіспеді. Оның пікірі президенттік тартып алулар тарихын егжей-тегжейлі қарастырды. Пікірін ауызша баяндағанда, ол Джексон мен Кларк Франклин Рузвельт және Трумэнның бас прокурорлары қызмет еткен кезде қабылдаған қарама-қайшы ұстанымдарға сарказммен сілтеме жасады. Конгресс осы жағдайда мүлікті тартып алуға атқарушы биліктің құзыретін шектеді деген пікірді қабылдамай, қабылдаған заңдарында әртүрлі процедураларды қарастырды. Винсонның пікірі Конгрестің заң шығарудағы басымдығын мойындағандай болды, себебі ол осы жағдайдағы тартып алуды болашақта Конгресс әрекет етуі үшін қажетті жағдайды сақтау үшін қажет деп түсіндірді. Алайда, ол Конституцияның президентке заң шығарудың өзі емес, ұсыныс беру құқығын беретін ережелеріне негізделген аргументтерді "Офистің хабаршы жігіт ретіндегі түсінігі" деп қысыммен сынады.

Салдары

Сотының үкімі шыққаннан кейін бірнеше минут өткен соң, Трумэн Сауда министрі Чарльз Сойерге болат зауыттарын иелеріне қайтаруды бұйырды; ол дереу осыны істеді. Болат жұмысшылары көп ұзамай қайта ереуілге шықты. Ереуіл 50 күндік уақыттан астам созылды, содан кейін Президент Іріктеу қызметі туралы заңға сәйкес, зауыттарды басып алу үшін біршама қиын процедураларды қолдануы мүмкін екендігі туралы қорқытты. Трумэн бұл шешімге таң қалды және бірнеше жылдан кейін естеліктерінде оны сынауын жалғастырды. Блэк судья Трумэн бұл шешімді жеке қабылдауы мүмкін деген алаңдаушылықпен, оны және оның әріптестерін үйіне кешкі асқа шақырды. Жеңілістен әлі де ренжіген Трумэн, Блэктің қонақжайлылығына көңілі толып, оған: «Хьюго, маған сенің заңдарың қызық емес, бірақ, әй, бұл бурбонның дәмі керемет!» деді. Көптеген пікірлердің болуы Президенттің Конгресс рұқсатынсыз әрекет етуге құқылы ма және қашан екенін анықтауды қиын етті. Бұл, көбінесе, әкімшіліктің нашар дәлелдемелерінің нәтижесі болды. Шын мәніндегі төтенше жағдайдың дәлелдері әлсіз болды, себебі экономиканың көптеген салаларында болат өнімдерінің қоймалары жеткілікті болды. Әкімшіліктің жағдайы, бастапқы кезеңдердегі дәйекті емес аргументтерімен және өз позициясын жоғары бағалауымен одан да нашарлады, бұл қоғамдық пікірді оған қарсы бұрып, қоғамдық пікірді ең қарапайым түрде қалыптастырды. Бұл шешімнің әлі де кең қамтылымы бар, өйткені ол сол кездегі атқарушы биліктің ең шектен тыс талаптарына және соттың саяси мәселелерге араласудағы өз рөлін бекітуге мүмкіндік берді. Кейіннен сот Baker v. Carr және Powell v. McCormack істерінде де осылай істеді, сондай-ақ Президенттің әрекеттеріне Конгрестің заңдық өкілеттігін талдау үшін Франкфуртер-Джексон тәсілін қолданды. Бұл Никсон әкімшілігінің соттың рұқсатынсыз тыңдау құрылғыларын орнату әрекеттерін жоққа шығарды. Жоғарғы Сот сондай-ақ Youngstown ісіне Медельин Техас штатына қарсы істе (2008) сүйенді, онда президент Джордж Буш Техас штабына 1993 жылы екі жасөспірім қызды зорлаған және азаптаған мексикалық азаматты өлтіргені үшін сотталғанды қайта қарау үшін қысым жасады, себебі Халықаралық соттың (ICJ) 2004 жылғы шешімі құқық қорғау органдарына айыпталушыға Вена конвенциясына сәйкес оның мексикалық дипломаттарға қамауда отырғаны туралы хабарлау құқығын беруді талап етті. 6-3 дауыспен сот ICJ шешімдері АҚШ-та орындалмайды және Буштың әрекеттері конституцияға қайшы деп тапты. «Youngstown Sheet & Tube» ісінің бас судьясы Джон Робертс: «Президенттің әрекет ету өкілеттігі, кез келген үкіметтік билікті жүзеге асыру сияқты, «Конгресс актісінен немесе Конституцияның өзінен туындауы керек» деп қорытындылады. Алайда, сот өзінің шешімінің кейбір салдарынан бас тартып, Вьетнам соғысына қарсы шағымдарды қарау үшін Youngstown-қа сүйенуден бас тартып, Земельге қарсы істегі сияқты сыртқы саясат мәселелерінде атқарушы биліктің өкілеттігіне мойын бұрды. Жоғарғы Сот 2006 жылғы Хамдан Рэмсфелдке қарсы істе де Youngstown-қа сілтеме жасады.

Within minutes of the Court's ruling, Truman ordered Commerce Secretary Charles Sawyer to return the steel mills to their owners; he did so immediately. The Steelworkers went out on strike again shortly thereafter. The strike lasted for more than 50 days until the President threatened to use the somewhat cumbersome procedures under the Selective Service Act to seize the mills. Truman was stunned by the decision, which he continued to attack years later in his Memoirs. Justice Black was concerned enough that Truman would take the decision personally that he invited Truman and his fellow Justices to a party at his home. Truman, still smarting from the defeat, was mollified somewhat by Black's hospitality; as he told Black, "Hugo, I don't much care for your law, but, by golly, this bourbon is good." The multiplicity of opinions made it difficult to determine just what the Court had decided as to whether and when the President had authority to act without Congressional authorization. That was largely the result of the fact that the administration had made a weak case. The evidence of an actual emergency was tenuous because of the substantial stockpiles of steel products in many sectors of the economy, the administration's case was made even weaker by overstating its position and offering incoherent arguments in the early phases of the litigation, which turned public opinion against it, and framed the public debate in the most simplistic terms. The decision still has had a broad impact by representing a check on the most extreme claims of executive power at the time and the Court's assertion of its own role in intervening in political questions. The Court later did so in Baker v. Carr and Powell v. McCormack and also applied the Frankfurter Jackson approach to analyzing Congress' legislative authorization of Presidential action in invalidating efforts by the Nixon administration to plant wiretaps without prior judicial approval, and it cited the case more generally in support of its decision to permit litigation against the president to proceed in Clinton v. Jones. The Supreme Court also relied on Youngstown in Medellín v. Texas (2008), in which President George W. Bush had pressured the state of Texas to review the murder conviction of a Mexican citizen, who had tortured and raped two teenage girls in 1993, by arguing that a 2004 decision by the International Court of Justice (ICJ) required law enforcement authorities to tell the accused of his right under the Vienna Convention to notify Mexican diplomats of his detention. In a 6–3 decision, the Court held that ICJ rulings were not enforceable in the United States and that Bush's actions were unconstitutional. Quoting Youngstown Sheet & Tube Chief Justice John Roberts concluded, "The president's authority to act, as with the exercise of any governmental power, 'must stem either from an act of Congress or from the Constitution itself'." However, the Court drew back from some of the implications of its decision by refusing to rely on Youngstown as authority to review the failed challenges brought against the War in Vietnam and deferring to the executive branch's authority over foreign policy in cases such as Zemel v. Rusk. The Supreme Court also cited Youngstown in the 2006 decision Hamdan v. Rumsfeld.