Елиша Уильямс: Америкалық дін қызметкері, саясаткер және білім беруші

Кіріспе

Канадалық паралимпиадалық баскетболшы Элиша Уильямс (26 тамыз 1694 – 24 шілде 1755) – конгрегациялық пастор, заң шығарушы, милиция сарбазы, сот судьясы және 1726-1739 жылдар аралығында Йель колледжінің ректоры.

Өмір

Ол – пастор Уильям Уильямс пен оның әйелі Элизабеттің ұлы, тумасы Коттон (пастор Сейборн Коттонның қызы). Массачусетс штатының Хэтфилд қаласында дүниеге келген, Гарвардта білім алып, 1711 жылы он жеті жасында тәмамдаған. Оның бірінші әйелі және жеті баласының анасы (оның екеуі ғана тірі қалды) – Юнис Честер. Олар 1714 жылы үйленді, ол 1750 жылы қайтыс болды. Некеден кейін ол құқық тануды оқыды және Коннектикут заң шығарушы жиналысының мүшесі болды, Wethersfield қаласынан бес сессияға қатысты, алғашқысы 1717 жылы. Ол сондай-ақ Уэзерсфилд, Коннектикутта 1716 жылдан 1719 жылға дейін үш жыл бойы Сейбрук Пойнттан Нью-Хейвенге көшуден бас тартқан Йель студенттеріне оқытушы болды; ол бөлшектенген колледжді Гарвардтың бөлігіне айналдыруға тырысқандардың бірі болды, бірақ Гарвард бұл ұсынысты қабылдамады. Йель колледжі Нью-Хейвенде қайта біріккеннен кейін, ол Уэзерсфилдте қалды, әкесімен діни білімді зерттеді және 1722 жылы дін қызметкері болып тағайындалды. Ол 1726 жылға дейін Уэзерсфилдтегі шіркеуде қызмет етті, содан кейін Йель колледжінің төртінші ректоры болды, осы лауазымда он үш жыл қызмет етті. Ол Йель тарихының қиын кезеңінде бұл лауазымға келді. 1716-1719 жылдар аралығында аға оқытушы Сэмюэл Джонсонның, 1718-1722 жылдар аралығында оқытушы Дэниел Браунның және 1719-1722 жылдар аралығында ректор Тимоти Катлердің басшылығымен Йельде ағартушылық бағдарлама оқытыла бастады. 1722 жылғы «Ұлы тайып кету» кезінде осы үш адам және тағы төрт жергілікті дін қызметкері пуритандық конгрегациялық шіркеуден бас тартып, Йельдің бітіру рәсімінің соңында Англия шіркеуіне қосылды. Йельдің басқарушылары Катлер мен Браунды жұмыстан босатып, ортодоксалды ректорды іздеді. Алты басқа үміткерден бас тартқаннан кейін, кеңес 1726 жылы Уильямсқа осы лауазымды ұсынды. Ректор болып өткен 13 жылдағы миссиясы – бұрынғы пуритандық оқу бағдарламасын қалпына келтіру болды, оның көп бөлігі XVI ғасырдың басына дейін жетеді. Колониялық колледжді зерттеуші Дж. Дэвид Хойвелердің айтуынша, «Йель ортодоксалдыққа қайта оралуға бағытталды», ал ректор Уильямс «ортодоксалдық үшін күрескен» адамға айналды. 1739 жылы Йель ректорынан кеткеннен кейін, ол денсаулығына байланысты деп мәлімдеді, бірақ губернаторлыққа үміткер болу үшін, Уильямс бірден саясаттағы мансабын қайта бастады. Кейбіреулер Уильямсты «Колледж істерін абыройлы және сақтықпен басқарғаны үшін» мақтайды, бірақ ол Йельді ескірген ортодоксалды пуритандық оқу бағдарламасымен, классикалық тілдерді оқытуға аз мән берумен қалдырды.

The son of Rev. William Williams and his wife Elizabeth, née Cotton (daughter of Rev. Seaborn Cotton), he was born at Hatfield, Massachusetts, and educated at Harvard, graduating, at the age of seventeen, in 1711. His first wife, and mother of his seven children (only two of whom survived him), was Eunice Chester. They were married in 1714; she died in 1750. After his marriage he studied law, and was a member of the Connecticut legislature from Wethersfield for five sessions, the first in 1717. He was also a tutor in Weathersfield, Connecticut for those Yale college students who for three years from 1716 to 1719 refused to move from Saybrook Point to New Haven, Connecticut; he was one of the leaders in the attempt to make the schismatic college part of Harvard, an offer which Harvard turned down. After Yale college was reunited in New Haven, he remained in Weathersfield, studied divinity with his father, and was ordained a clergyman in 1722. He served the church at Wethersfield until 1726, when he became fourth Rector of Yale College, serving in that capacity for thirteen years. He entered the position during a troubled period of Yale's history. Under the leadership of senior Tutor Samuel Johnson between 1716 and 1719, Tutor Daniel Brown from 1718 to 1722, and Rector Timothy Cutler from 1719 to 1722, Yale had begun to teach an Enlightenment curriculum. The "Great Apostasy" of 1722 had seen these three men and four other local clergymen abandon the Puritan Congregationalist church and declare for the Church of England at the close of Yale's commencement. Yale's trustees fired Cutler and Brown, and searched for an orthodox Rector. After being turned down by six other candidates, the board offered Williams the position in 1726. His mission for the 13 years he was Rector was to restore the previous Puritan curriculum, much of which went back to the early sixteenth century. According to colonial college scholar J. David Hoeveler, “Yale set its sights on an orthodox recovery,” and Rector Williams became “a polemicist for orthodoxy.”

After his resignation as Yale's Rector in 1739, he claimed for reasons of health, though more likely in order to run for governor, Williams immediately resumed his career in politics. While some praise Williams "for his dignified and prudent administration of the College affairs," he left Yale with an antiquated orthodox Puritan curriculum, with little instruction in the classical languages,

He was again a member of the Connecticut legislature for 22 sessions from 1740 to 1754, elected Speaker of the House for five of the sessions, and was appointed Judge of the Superior Court for 1740 to 1743. Abandoning entirely his clerical orders, he took military command of a regiment of one thousand men raised for the reduction of Canada; when they were not paid, he was sent to go to England to entreat for their pay. While he was there, his wife died, and he married Elizabeth Scott, daughter of Rev. Thomas Scott, of Norwich, England. Returning home, he narrowly escaped shipwreck, and spent some months in Antigua before reaching Connecticut. He was a delegate to the Albany Congress in 1754. He died at Wethersfield, Connecticut and is buried there. His widow, Elizabeth, became the second wife of William Smith (1697–1769) in 1761.

Ол 1740 жылдан 1754 жылға дейін Коннектикут заң шығарушы жиналысының 22 сессиясына қатысты, бес сессияда палата спикері болып сайланды және 1740 жылдан 1743 жылға дейін Жоғарғы сот судьясы болып тағайындалды. Діни міндеттерін толығымен тастап, ол Канаданы бағындыру үшін жиналған мың адамнан тұратын полктің әскери басшылығын өз қолына алды; оларға жалақы төленбеген кезде, ол олардың жалақысын сұрап Англияға жіберілді. Сол жерде әйелі қайтыс болды, ол Элизабет Скоттқа үйленді, ол Англияның Норвич қаласынан шыққан пастор Томас Скотттың қызы. Ол үйге оралғанда кеме апатынан мүжілгенімен құтылып, Коннектикутқа жеткенше Антигуада бірнеше ай өткізді. Ол 1754 жылы Олбани конгресіне делегат болды. Ол Коннектикут штатының Уэтерсфилд қаласында қайтыс болды және сол жерде жерленді. Оның жесірі Элизабет 1761 жылы Уильям Смитпен (1697–1769) екінші рет үйленді.