Британдық вагондар мен электр жабдықтарының тарихы

Кіріспе

Локомотивтер мен вагондар өндірушісі

1917 жылдың мамыр айында холдинг компаниясын басқаруды Бірмингемдегі Metropolitan Carriage, Wagon and Finance Company, төрағасы Дэдли Докер және Барроу-ин-Фернесстегі Vickers Limited бірлесіп иеленді. 1919 жылдың 15 наурызында Докер Vickers компаниясымен келісімге келді, соған сәйкес Vickers Metropolitan Carriage, Wagon and Finance Company компаниясының барлық акцияларын шамамен 13 миллион фунт стерлингке сатып алды. 1919 жылдың 8 қыркүйегінде Vickers британдық Westinghouse электр және өндіріс компаниясының атын Metropolitan Vickers Electrical Company деп өзгертті.

BTH бірігуі және AEI-ге ауысуы

1928 жылы «Метровик» компаниясы бәсекелес «Британдық Томсон Хьюстонмен» (BTH) бірікті, бұл ұқсас масштабтағы және өнімдер тізіміне ие компания еді. Біріккен күштерімен олар «Marconi» немесе «English Electric» компанияларымен теңдей бәсекелесе алатын сирек компаниялардың біріне айналды. Алайда, бірігу кезінде байланыс нашар болды және қарсыластық күшті болды, нәтижесінде екі компания да көбінесе бір-біріне қарсы жұмыс істеді. Келесі жылы біріккен компанияны «Associated Electrical Industries» (AEI) холдингі сатып алды, оған «Edison Swan» (Ediswan) және «Ferguson, Pailin & Co» компаниялары да кірді, олар Манчестердегі Openshaw қаласында электрлік қосқыштарды өндірді. «Метровик» пен «BTH» арасындағы бәсекелестік жалғасты, және AEI екі бәсекелес еншілес компанияны тиімді басқара алмады. 1929 жылы үлкен экономикалық дағдарыс жағдайды нашарлатты, бірақ «Метровик» компаниясының шетелдегі сатылымы, әсіресе Бразилиядағы ірі теміржол электрлендіру жобасы, шығындарды өтеуге көмектесті. 1933 жылы әлемдік сауда қайтадан өсті, бірақ алты «Метровик» инженерінің Мәскеуде тыңшылық және «саботаж» жасады деген айыппен тұтқындалуы және сотталуы осы өсімге бөгет болды, олар компанияның Кеңес Одағы үшін салған бірнеше турбиналарында ақаулар табылды. Британ үкіметі араласып, инженерлерді босатып, қысқа мерзімді эмбаргодан кейін Ресеймен сауданы қайта жаңартты. 1930 жылдары «Metropolitan Vickers» компаниясы Венгрия теміржолының V40 және V60 электр локомотивтері үшін екі ондаған ірі диаметрлі (3 м/10 фут) үш фазалы AC жетекті электрмоторларын жасады. Кальман Кандо жобалаған 1640 кВт қуатты жабдықтарды британ үкіметі экономикалық көмек арқылы қаржылады. 1935 жылы компания сол кездегі Еуропадағы ең ірісі – 105 МВт бу турбогенераторын «Battersea Power Station» үшін салды. 1936 жылы «Метровик» компаниясы Әуе министрлігімен автоматты пилоттық жүйелер бойынша жұмыс істей бастады, ал келесі жылы қару орнату жүйелері мен радарларды жасауға көшті. 1938 жылы олар министрлікпен келісімге келіп, Корольдік әуе күштері институтында (RAE) Хайн Констант басшылығымен әзірленген турбовинттік ұшақ жобасын жасауға кірісті. «BTH» компаниясы, бұрынғы серіктестері, сол кезде Франк Уиттлмен бірге оның жаңа ұшақ құрылыстарында жұмыс істегеніне қарағанда, бұл жағдай біршама ирониялы.

In 1928 Metrovick merged with the rival British Thomson Houston (BTH), a company of similar size and product lineup. Combined, they would be one of the few companies able to compete with Marconi or English Electric on an equal footing. In fact the merger was marked by poor communication and intense rivalry, and the two companies generally worked at cross purposes. The next year the combined company was purchased by the Associated Electrical Industries (AEI) holding group, who also owned Edison Swan (Ediswan); and Ferguson, Pailin & Co, manufacturers of electrical switchgear in Openshaw, Manchester. The rivalry between Metrovick and BTH continued, and AEI was never able to exert effective control over the two competing subsidiary companies. Problems worsened in 1929 with the start of the great depression, but Metrovick's overseas sales were able to pick up some of the slack, notably a major railway electrification project in Brazil. By 1933 world trade was growing again, but growth was nearly upset when six Metrovick engineers were arrested and found guilty of espionage and "wrecking" in Moscow after a number of turbines built by the company in and for the Soviet Union proved to be faulty. The British government intervened; the engineers were released and trade with Russia was resumed after a brief embargo. During the 1930s Metropolitan Vickers produced two dozen very large diameter (3m/10 ft) three phase AC traction motors for the Hungarian railway's V40 and V60 electric locomotives. The 1640 kW rated power machinery, designed by Kálmán Kandó, was paid for by British government economic aid. In 1935 the company built a 105 MW steam turbogenerator, the largest in Europe at that time, for the Battersea Power Station. In 1936 Metrovick started work with the Air Ministry on automatic pilot systems, eventually branching out to gunlaying systems and building radars the next year. In 1938 they reached an agreement with the Ministry to build a turboprop design developed at the Royal Aircraft Establishment (RAE) under the direction of Hayne Constant. It is somewhat ironic that BTH, its erstwhile partners, were at the same time working with Frank Whittle on his pioneering jet designs.

Соғыс уақытындағы ұшақ өндірісі

1938 жылдың ортасында MV компаниясына A. V. Roe лицензиясы бойынша Avro Manchester екі қозғалтқышты ауыр бомбалаушыларын жасауға келісімшарт берілді. Бұл жұмыс түрі дәстүрлі ауыр инженерлік саласынан мүлдем өзгеше болғандықтан, Мосли жолының батыс жағында жаңа зауыт салынды және ол 1940 жылға дейін кезең-кезеңмен аяқталды. Бұл ұшақты өндіруде маңызды қиындықтар туды, соның ішінде Rolls Royce Vulture қозғалтқышының сенімсіздігі және алғашқы 13 Manchester ұшағы 23 желтоқсанда Траффорд паркіне жасалған Люфтваффе бомбалауы кезінде қирады. Осыған қарамастан, фирма 43 дана ұшақ жасады. Жақсартылған төрт қозғалтқышты Avro Lancaster ұшағының жобасымен MV компаниясы өндірісті осы атақты түрге ауыстырды, ал Rolls Royce Merlin қозғалтқыштары Ford Trafford Park көлеңке зауытынан жеткізілді. Lancaster ұшақтарын құрастыру және сынау үшін Манчестердің Рингвей әуежайының оңтүстік жағында үш ангар салынды, бірақ кейін саясат өзгеріп, оларды Avro-ның Вудфорд әуежайындағы ангарда құрастыруға көшті. Соғыс аяқталғанға дейін MV компаниясы 1080 Lancaster ұшағын құрастырды. Одан кейін 79 Avro Lincoln ұшағы жасалды, ал қалған тапсырыстар жойылды және MV компаниясының ұшақ өндірісі 1945 жылдың желтоқсанында тоқтатылды. 1940 жылы Уиттлдің жобаларының сәтті сынақтан өткеннен кейін турбовинттік жұмыс таза реактивтік қозғалтқыш ретінде қайта жасалды. Жаңа жоба Metrovick F.2 деп аталды және 1943 жылы Gloster Meteor ұшағында сынақтан өтті. Бұл тым күрделі деп есептелгендіктен, Metrovick жобаны қайтадан өңдеп, шамамен екі есе қуатты өндірді, сонымен қатар Metrovick F.9 Sapphire деген үлкен жобаға жұмыс бастады. F.9 жобасы табысқа жетсе де, Өнім министрлігі компанияны 1947 жылы бизнестегі компаниялардың санын азайту үшін реактивтік бөлімін Армстронг Сиддли компаниясына сатуға мәжбүр етті. Ұшақтар жасаудан басқа, соғыс кезеңіндегі басқа жұмыстарға Dowty және Messier шассилерін, автоматты пилот құрылғыларын, іздеу шамдарын және радар жабдықтарын жасау кірді. Олар сондай-ақ электрлік фургон мен жүк көліктерін де өндірді.

In mid 1938, MV was awarded a contract to build Avro Manchester twin engined heavy bombers under licence from A. V. Roe. As this type of work was very different from its traditional heavy engineering activities, a new factory was built on the western side of Mosley Road and this was completed in stages through 1940. There were significant problems producing this aircraft, not least being the unreliability of the Rolls Royce Vulture engine and that the first 13 Manchesters were destroyed in a Luftwaffe bombing raid on Trafford Park on 23 December. Despite this the firm went on to complete 43 examples. With the design of the much improved four engined derivative, the Avro Lancaster, MV switched production to that famous type, supplied with Rolls Royce Merlin engines from the Ford Trafford Park shadow factory. Three hangars were erected on the southside of Manchester's Ringway Airport for assembly and testing of its Lancasters, before a policy switch was made to assembling them in a hangar at Avro's Woodford airfield. By the end of the war, MV had built 1,080 Lancasters. These were followed by 79 Avro Lincoln derivatives before remaining orders were cancelled and MV's aircraft production ceased in December 1945. In 1940 the turboprop effort was re engineered as a pure jet engine after the successful run of Whittle's designs. The new design became the Metrovick F.2 and eventually flew in 1943 on a Gloster Meteor. Considered to be too complex to bother with, Metrovick then re engineered the design once again to produce roughly double the power, while at the same time starting work on a much larger design, the Metrovick F.9 Sapphire. Although the F.9 proved to be a winner, the Ministry of Supply nevertheless forced the company to sell the jet division to Armstrong Siddeley in 1947 to reduce the number of companies in the business. In addition to building aircraft, other wartime work included the manufacture of both Dowty and Messier undercarriages, automatic pilot units, searchlights and radar equipment. They also produced electric vans and lorries.

Соғыстан кейінгі Метровик

Соғыстан кейінгі кезең электр жүйелеріне зор сұраныс тудырды, бұл Метровик пен BTH арасындағы бәсекелестікті күшейтті, өйткені екеуі де бір-бірінен ірі турбогенератор келісімшарттарын алуға тырысты. Осы кезеңде Метровик өзінің тұрмыстық техника бөлімін де кеңейтіп, тоңазытқыштар мен плиталардың танымал жеткізушісіне айналды. Компания үшін электрондық микроскоптар мен массалық спектрометрлер сияқты күрделі ғылыми құралдарды жобалау және өндіру маңызды ғылыми зерттеу саласы болды. 1947 жылы Метровик G.1 Гатрик газ турбинасы MGB 2009 моторлық катерге орнатылып, осымен әлемдегі алғашқы газ турбиналық әскери кеме пайда болды. Келесі теңіз газ турбиналық қозғалтқышы – 4500 а.к. қуатты G.2, ол 1953 жылы салынған Корольдік теңіз күштерінің Bold класындағы Bold Pioneer және Bold Pathfinder жылдам күзет кемелеріне орнатылды. Дональд Кэмпбелл 200 миль/сағ су жылдамдығын бұзған Bluebird K7 реактивті 3 нүктелі гидропланы Metropolitan Vickers Beryl реактивті қозғалтқышымен жабдықталған. K7 1954 жылдың соңында таныстырылды. Кэмпбелл 1955 жылдың 23 шілдесінде Улсуотерде жеңіске жетіп, бұрынғы рекордты ұстаған Стенли Сейрестен басып өтті. Дизельдік локомотивтер нарығында да үлкен кеңейіс болды, онда олар өз генераторлары мен жетектегіш моторларын үшінші тараптың дизельдік қозғалтқыштарымен үйлестіріп, 1950 жылы Батыс Австралия үкіметтік темір жолының X класындағы 2 Do 2 локомотивін және 1958 жылы 2-ші типті Co Bo локомотивін жасады, кейіннен ол TOPS жүйесі бойынша Британдық темір жолының 28-ші класына жіктелді. Бұл дизельдік-электр локомотиві екі ерекшелікке ие болды: оның Co Bo доңғалақ орналасуы және Кроссли 2 тактілі дизельдік қозғалтқышы (Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі теңіз қозғалтқышынан дамыған). Британдық темір жолын жаңғырту жоспарының бір бөлігі ретінде жоспарланған, жиырма локомотивтен тұратын парк Шотландия мен Англия арасында қызмет етті, бірақ 1960 жылдардың соңында сәтсіз деп танылып, пайдаланудан алынды. Metrovick 1955 жылдан бастап CIE 001 класын (алғашқыда 'A' класы) өндірді, ол Ирландиядағы алғашқы негізгі дизельдік локомотивтердің бірі болды. Metropolitan Vickers сонымен қатар British Rail Class 76 (EM1) және British Rail Class 77 (EM2) 1.5 кВ DC локомотивтері үшін электр жабдықтарын өндірді, олар 1950 жылдардың басында Вудхед желісін электрлендіру үшін Гортон зауытында салынған. Үлкен, бірақ ұқсас локомотивтер Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік темір жолына 46-шы класс ретінде де жеткізілді. Компания British Rail Class 82, 25 кВ AC локомотивтерін де жобалады, олар Манчестердегі Beyer, Peacock & Company компаниясы Metrovick электр жабдықтарын пайдалана отырып жасады. Компания British Rail Class 303 электрлік пойыз құрамаларына да электр жабдықтарын жеткізді. 1950 жылдары компания Манчестердегі Уиттеншоуда ірі қуат трансформаторлары зауытын салды. Зауыт 1957 жылы ашылды, ал 1971 жылы GEC компаниясы оны жапты, содан кейін ол американдық компрессор өндірушісі Ingersoll Rand компаниясына сатылды. 1961 жылы орыс ғарышкері Юрий Гагарин Манчестердегі сапарының бір бөлігі ретінде Траффорд Парктегі компанияның зауытына шақырылды. Метровик пен BTH арасындағы бәсекелестік АЭИ басшылығы екі брендтен құтылуға және барлық жерде АЭИ ретінде танылуға шешім қабылдағанда, 1960 жылдың 1 қаңтарында жасалған өзгеріспен аяқталды. Бұл қадам екі компанияда да кеңінен наразылық тудырды. Соған қоса, жаңа бренд атауы клиенттерге мүлдем белгісіз болды, нәтижесінде сатудың және АЭИ акцияларының бағасының айтарлықтай төмендеуіне әкелді.

The post war era led to massive demand for electrical systems, leading to additional rivalries between Metrovick and BTH as each attempted to one up the other in delivering ever larger turbogenerator contracts. Metrovick also expanded its appliance division during this time, becoming a well known supplier of refrigerators and stoves. The design and manufacture of sophisticated scientific instruments, such as electron microscopes, and mass spectrometers, became an important area of scientific research for the company. In 1947, a Metrovick G.1 Gatric gas turbine was fitted to the Motor Gun Boat MGB 2009, making it the world's first gas turbine powered naval vessel. A subsequent marine gas turbine engine was the G.2 of 4,500 shp fitted to the Royal Navy Bold class fast patrol boats Bold Pioneer and Bold Pathfinder, which were built in 1953. The Bluebird K7 jet propelled 3 point hydroplane in which Donald Campbell broke the 200 mph water speed barrier was powered with a Metropolitan Vickers Beryl jet engine producing of thrust. The K7 was unveiled in late 1954. Campbell succeeded on Ullswater on 23 July 1955, where he set a record of , beating the previous record by some held by Stanley Sayres. Another major area of expansion was in the diesel locomotive market, where they combined their own generators and traction motors with third party diesel engines to develop in 1950 the Western Australian Government Railways X class 2 Do 2 locomotive and in 1958 the type 2 Co Bo, later re classified under the TOPS system as the British Rail Class 28. This diesel electric locomotive was unusual on two counts; its Co Bo wheel arrangement and its Crossley 2 Stroke diesel engine (evolved from a World War II marine engine). Intended as part the British Railways Modernisation Plan, the twenty strong fleet saw service between Scotland and England before being deemed unsuccessful and withdrawn in the late 1960s. Metrovick also produced the CIE 001 Class (originally 'A' Class) from 1955, the first production mainline diesels in Ireland. Metropolitan Vickers also produced electrical equipment for the British Rail Class 76 (EM1), and British Rail Class 77 (EM2), 1.5 kV DC locomotives, built at Gorton Works for the electrification of the Woodhead Line in the early 1950s. Larger but broadly similar locomotives were also supplied to the New South Wales Government Railways as its 46 class. The company also designed the British Rail Class 82, 25 kV AC locomotives built by Beyer, Peacock & Company in Manchester using Metrovick electrical equipment. The company also supplied electrical equipment for the British Rail Class 303 electric multiple units. In the 1950s, the company built a large power transformer works at Wythenshawe, Manchester. The factory opened in 1957, and was closed by GEC in 1971, after which it was sold to the American compressor manufacturer Ingersoll Rand. In 1961, the Russian cosmonaut Yuri Gagarin was invited to the company's factory at Trafford Park as part of his tour of Manchester. The rivalry between Metrovick and BTH was eventually ended in an unconvincing fashion when the AEI management eventually decided to rid themselves of both brands and be known as AEI universally, a change they made on 1 January 1960. This move was almost universally resented within both companies. Worse, the new brand name was utterly unknown to its customers, leading to a noticeable fall off in sales and AEI's stock price.

General Electric Company (GEC) компаниясын сатып алу

AEI екі еселенген басқару құрылымдарын жоюға тырысқанда, бұл міндет одан да қиын екенін анықтады. 1960 жылдардың ортасына қарай компания екі толық басқару иерархиясының ауыртпалығымен күресіп, оны бақылау мүмкіндігінен айырылды. Осының нәтижесінде 1967 жылы General Electric Company компаниясы AEI-ді сатып алды.