18-19 ғасырдағы британдық теңізшісі Роберт Кальдер
Robert Calder
Әдмірал Роберт Калдер (1745-1818) – британдық теңіз офицері, жеті жылдық соғыс, Американ және Наполеон соғыстарында болған. Финнистерре шайқасынан кейін сотталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18-19 ғасырдағы британдық теңіз офицері адмирал сэр Роберт Кальдер, 1-ші баронет, (2 шілде 1745 – 31 тамыз 1818) – Жеті жылдық соғыс, Америка тәуелсіздік соғысы, Франция революциялық соғыстары және Наполеон соғыстарында қызмет еткен британдық теңіз офицері. Карьерасының көп бөлігінде ол жақсы офицер ретінде танылып, бірнеше жыл адмирал сэр Джон Джервис басқаруындағы флоттың капитаны болды. Бірақ, ол көбінесе 1805 жылғы Финистерре түбегіндегі шайқастан кейінгі даулы әрекеттерімен есімдеріне ілікті, бұл оның әскери сотқа тартылуына себеп болды. Теңіз командасынан алынса да, ол теңіз күштерінде қалды және кейін Плимут базасының бас қолбасшысы қызметін атқарды.
18/19th century British naval officer
Admiral Sir Robert Calder, 1st Baronet, (2 July 174531 August 1818) was a British naval officer who served in the Seven Years' War, the American Revolutionary War, the French Revolutionary Wars and the Napoleonic Wars. For much of his career he was regarded as a dependable officer, and spent several years as Captain of the Fleet under Admiral Sir John Jervis. However, he is chiefly remembered for his controversial actions following the Battle of Cape Finisterre in 1805 which resulted in his court martial. Though he was removed from his sea command, he was retained in the Navy and later served as Commander in Chief of the base at Plymouth.
Ерте өмір
Роберт Кальдер 1745 жылғы 2 шілдеде Шотландияның Эльгин қаласында, сэр Джеймс Кальдер мен контр-адмирал Роберт Хьюздың қызы Элис Хьюздың екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Мюртонның 3-ші баронеті Кальдер болды, ол 1761 жылы Лорд Бьют патшайымның жеке кеңесшісінің қызметкері болып тағайындалған. Кальдер 1758 жылғы желтоқсанда он үш жасында Корольдік теңіз күштеріне қосылғанға дейін Мейдстоун қаласында білім алды. Парламент оған жылына 1200 фунт стерлинг мөлшерінде жалақы беру туралы шешім қабылдады, бірақ ол одан бас тартты.
Robert Calder was born in Elgin, Scotland on 2 July 1745, second son to Sir James Calder and Alice Hughes, daughter of Rear Admiral Robert Hughes. His father was the 3rd Baronet Calder of Muirton, who had been appointed Gentleman Usher of the Privy chamber to the queen by Lord Bute in 1761. Calder was educated in Maidstone, before joining the Royal Navy in December 1758 at the age of thirteen. Parliament voted to award him an annum of £1,200, which he declined.
Финистер түбегі шайқасы
Үшінші коалиция соғысында (1805–1806) ол Рошфорт және Феррол порттарын блокадалаған эскадрильяларға қолбасшылық етті, онда (басқалармен қатар) Наполеон I Англияға шабуыл үшін кемелер дайындалып жатты. Кальдер өзінің позициясын жаудан әлдеқайда аз күшпен сақтап, теңізге шақырылудан бас тартты. Наполеонның Феррол блокадасын бұзуға ниеттенгені белгілі болған соң, Адмиралтейство контр-адмирал Чарльз Стирлингке Кальдермен бірігіп, Брестке бет алған франко-испан флотын тоқтатуға бұйрық берді. Жаудың жақындауы тұманмен жасырылды. Соңында, 1805 жылдың 22 шілдесінде флоттар көрінді. Одақтастар британдықтардан көп болды, бірақ Кальдер өзінің флотына шайқасқа түсуге бұйрық берді. Финистер мүйісіндегі шайқаста 15 британдық кеме 20 француз және испан кемесімен қақтығысып, екеуін тұтқынға алды. Британдықтар 39 офицер мен сарбазды жоғалтып, 159 адам жараланды; одақтастар 158 адам өлтіріліп, 320 адам жараланды. Төрт сағаттан кейін, қараңғы түскенде Кальдер шайқасты тоқтатуға бұйрық берді. Келесі екі күн бойы флоттар бір-біріне жақын болды, бірақ қайтадан шайқасқа түспеді. Кальдер жаңадан бағындырған кемелерін қорғауға көңіл бөлді, ал француз адмиралы Вильнёв тағы бір шайқасқа түсуден бас тартты. Вильнёв 24 шілдеде Феррольге, содан кейін Кадиске бет алды, Брестке қайта оралмады. Вильнёв барлық мақсаттарына жетпеді: ол Ирландияға әскерлерді тасымалдамады, Бресттегі флотпен бірігіп, британдық канал эскадрильяларын ығыстырып, Наполеонның Британияға шабуылын қолдау жоспары сәтсіз аяқталды: Армэ д’Англетер Булоньде бұрынғысынша күтіп отырды. Наполеонның пікірінше, оның шабуыл жоспары осы күнгі шайқаспен тоқырады; бірақ Англияда Кальдердің толық жеңіске жетпеуіне наразылық білдірілді. Алайда Кальдердің жоғары жағындағы адмирал сэр Уильям Корнуоллис, Канал флотының қолбасшысы, оның іс-қимылына ешқандай шағым айтпады: Кальдерге жақын арада франко-испан флотын шайқасқа тарту үшін жиырма кемелік күшке басшылық етуге тапсырылды. Осы жиырма кеме кейіннен Трафальгар шайқасындағы британдық флоттың ядросын құрады, ол Лорд Нельсонның эскадрильясына қосылғанда.
In the War of the Third Coalition (1805–1806), he was in command of the squadrons blockading the ports of Rochefort and Ferrol, in which (among others) ships were being prepared for the invasion of England by Napoleon I. Calder held his position with a force greatly inferior to that of the enemy, and refused to be enticed out to sea. On it becoming known that Napoleon intended to break the blockade of Ferrol as a prelude to his invasion, the Admiralty ordered Rear Admiral Charles Stirling to join Calder and intercept the Franco Spanish fleet on their passage to Brest. The approach of the enemy was concealed by fog. Finally, on 22 July 1805, the fleets came into sight. The allies outnumbered the British, but Calder ordered his fleet into action. In the ensuing Battle of Cape Finisterre, fifteen British ships engaged twenty French and Spanish ships and captured two. The British losses were 39 officers and men killed and 159 wounded; the allies lost 158 dead and 320 wounded. After four hours, as night fell, Calder gave orders to discontinue the action. Over the following two days, the fleets remained close to one another, but did not re engage. Calder focused on protecting his newly won prizes, while the French Admiral Villeneuve declined to force another engagement. Villeneuve left on 24 July, sailing to Ferrol, and eventually Cádiz, instead of resuming his course to Brest. Villeneuve had failed in all his objectives: he had landed no troops in Ireland, and the plan of linking with the fleet at Brest, driving off the British Channel squadrons, and supporting Napoleon's invasion of Britain came to nothing: the Armée d'Angleterre waited uselessly at Boulogne as before. In the judgment of Napoleon, his scheme of invasion was baffled by this day's action; but much indignation was felt in England at the failure of Calder to win a complete victory. However, Calder's superior, Admiral Sir William Cornwallis, Commander of the Channel Fleet, found no complaint with his performance: Calder was shortly thereafter given command of a twenty ship force to continue in the effort to bring the Franco Spanish fleet to battle. These twenty ships would later form the nucleus of the British fleet at Trafalgar, when they were absorbed into the smaller squadron commanded by Lord Nelson.
Отбасы
1779 жылы мамыр айында ол Норфолк графтығындағы Бейфилд Холл иесі Джон Митчеллдің жалғыз қызы Амелия Митчеллге үйленді. Олардың балалары болмады, осылайша оның баронеттік атағы оның қайтысымен бірге тоқтатылды.
In May 1779 he married Amelia Mitchell only daughter of John Mitchell, esq., of Bayfield Hall, Norfolk. They had no children and his baronetcy accordingly became extinct upon his death.