Америка Азамат Соғысының Лоун Жек шайқасы (1862, Миссури). Конфедераттардың Миссуридегі әскер жинау кампаниясы, полковниктер Шельби, Кокрелл және басқалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысының шайқасы
Battle of the American Civil War
Жалғыз Джек шайқасы 1862 жылдың 15-16 тамызында Миссури штатының Джексон округінде Америка Азамат соғысы кезінде болды. Бұл шайқас 1862 жылы Миссуридегі Конфедерация партизандық және жауынгер жинау науқанының бір бөлігі еді.
The Battle of Lone Jack took place during the American Civil War on August 15–16, 1862 in Jackson County, Missouri. The battle was part of the Confederate guerrilla and recruiting campaign in Missouri in 1862.
Өмірбаян
1862 жылдың жазында Арканзастан Миссуриге Транс-Миссисипи Конфедерациясының сапын толықтыру үшін көптеген Конфедерация және Миссури штатының әскер сақшылары жіберілді. Батыс және Батыс-Орталық Миссуриде бұл топтың ішінде сол кездегі капитан Джо Шелби, полковник Вард Кокрелл, полковник Джон Т. Коффи, Аптон Хейс, Джон Чарльз Трейси, Джон Т. Хьюз және Девитт С. Хантер болды. Бұл жасақтардың көпшілігі дербес жұмыс істеді және әлі ешқандай басшылық тәртібі орнатылмаған еді. 11 тамызда Федералды әскердің бас қолбасшысы генерал Джон Скофилд Миссури штатының Индепенденс қаласы полковник Джон Т. Хьюз, Уильям Квантрилл, Гидеон В. Томпсон және Аптон Хейс біріккен күштерінің қолына өткенін естіп, қатты таңқалды. Скофилд генерал Джеймс Тоттенге күштерін жинақтап, осы қауіп-қатерге қарсы тұруды бұйырды.
During the summer of 1862 many Confederate and Missouri State Guard recruiters were dispatched north from Arkansas into Missouri to replenish the depleted ranks of the Trans Mississippi Confederacy. In Western/West Central Missouri these included then Captain Jo Shelby, Colonel Vard Cockrell, Colonel John T. Coffee, Upton Hays, John Charles Tracy, John T. Hughes, and DeWitt C. Hunter. Most of these commands were working independently and there was no clear sense of seniority yet established. On August 11 the Federal commander General John Schofield was stunned to learn that Independence, Missouri had fallen to a combined force of Colonel John T. Hughes, William Quantrill, Gideon W. Thompson and Upton Hays. Schofield ordered General James Totten to concentrate his forces to deal with the threat.
Қақтығыс
1862 жылдың 15 тамызында Тоттеннің бұйрығымен Одақтың майоры Эмори С. Фостер 740 адамнан тұратын күшті Лексингтоннан Жалғыз Джекке бастап келді. Канзастан генерал Джеймс Г. Блант (2500 адам) және Миссуриден генерал Фитц Генри Уоррен (600 адам) басқа күштерді де жіберді, бірақ олар шайқасқа уақытында келмейді. Лоун Джек аймағына жеткенде Фостер полковник Коффи мен подполковник Трейсидің 1600 көтерілісшісі қала маңында орналасқанын және шабуылға дайын екенін білді. Көтерілісшілердің күші 800-ге дейін бағаланды және шамамен сағат 11:00-де Фостер мен оның әскері Конфедерация лагеріне шабуыл жасап, жауды шашыратты. Бұл қысқаша шайқаста оның артиллериясын қолдануы Фостердің қателігіне айналды, себебі ол полковник Вард Кокреллді және аймақтағы басқа көтерілісші командирлерді Фостердің орны мен ниеті туралы ескертті. Фостердің әскері бірнеше күн ат үстінде болғаннан кейін қалаға оралып, басты көшеде демалды. Полковник Кокрелл Аптон Хейс, подполковник Сидни Д. Джекман және Девитт С. Хантермен кеңесіп, ертеңгі таңда шайқас бастауға бел буды, Одақтың кішкентай күшіне басымдық жасауды көздеді. Хейс жоспарланғандай шабуылға түспеді, алдымен басқа күштерді барлап көрді. Таң атқанда Фостердің күзетшілері Хейстің алға жылғанын байқады. Бұл Фостердің әскеріне қысқа уақытқа дайындалуға мүмкіндік берді, соның салдарынан жауды тосыннан шабуылдау жоспары орындалмады. Күн шығысымен оларды ашық қалдырып, Хейстің кешіккен алға жылғанын күтіп тұрғанда, Джекман, Хантер және Трейси шабуыл жасады, бірақ олар тоқтатылды. Содан кейін Хейс солтүстіктен жаяу шабуыл жасады. Оның күштері мен Трейсидің күштері бірігіп, Одақтың оң жақ қанатын қиратты, 7-ші Миссури кавалериясын (капитан Милтон Х. Брауннер басқарады) артиллерияға қайтаруға мәжбүр етті. Артиллерияшылар қаһарлы шайқасқа түсті. Одақтың капитаны Лонгтың Миссури штатының милициясының 2-ші батальоны Осадж апельсин ағаштарының тікенегінің артында жасырынып, Конфедерация әскерлеріне қарсы оқ жаудырып, оларды уақытша кері шегіндірді. Даланың екінші жағында Хантердің күштерін капитан Пламбтың Миссури штатының 6-шы милиция кавалериясының үш ротасы тоқтатты. Хантердің қапталынан атты күш (мүмкін Коффидің) жақындады және олар федералдылар деп қате түсінді. Атты әскер шабуыл жасады, бірақ тосыннан шабуылға ұшырап, капитан Слокумның 7-ші Миссури штатының милиция кавалериясының ротасынан оқпен кері қайтарылды. Хантер, оқ-дәрісі азайғаннан кейін, даладан оқ-дәрі пойызына кетіп, Джекманның қапталын ашты. Джекман да оқ-дәрісі азайды және ол да шегінді. Трейси мен Хейстің күштері солтүстікке шабуылды қайтадан бастап, ақырында Индиана артиллериясын ығыстырды. Оңтүстікте Конфедерациядан ешқандай қауіп болмағандықтан, капитан Пламб солтүстікке қарсы шабуыл жасап, артиллерияны қайтарып алды. Содан кейін Джекман мен Хантердің қайта жабдықталған әскері далаға оралды. Хейс қарсы шабуыл жасауға тырысты, бірақ Пламбтың қарсы шабуылы оны шегінуге мәжбүр етті. Соғыстың көп бөлігі көшедегі батыс жағында Конфедерация, оң жағында Одақ әскері және ортасында артиллерия арасындағы қақтығысқа айналды. Артиллерияшылар көп ұзамай жеңіліп, қарулар бірнеше рет қолдан-қолға өтті. Фостер қаруды соңғы рет қайтадан басып алды, бірақ өзі ауыр жарақат алды. Бес сағаттық шайқастан кейін және Фостердің жаралануынан кейін, көтерілісші полковник Коффи мен оның 800 адамы қаладан солтүстікке қайта пайда болды, бұл Фостердің орнын басуына себеп болды. Капитан Милтон Х. Брауннер шегінуге бұйрық берді. Әскерлер тәртіппен даладан шығып, Лексингтонға қайтып оралды. Қарулар асығыс түрде бұзылып немесе жарамсыз етіліп, федералдылар кетер алдында жасырылды. Конфедерация жеңіске жетті, бірақ Блант пен Фитц Генри Уорреннің Одақ күштерінің жақындауы көтерілісшілерді 17 тамызда шегінуге мәжбүр етті. Сол күні генерал Фитц Уоррен қаланы басып алды. Фостер бірінші күні шабуыл жасағаны және күшейтуді күтпегені үшін сынға түсті. Алайда Фитц Уорреннің күштері екі күннен кейін, ал Бланттың күштері Фостер келгеннен кейін үш күннен кейін келді. Федералдылар күшпен соғысты, өйткені көптері Квантрилдің шабуылшылары бар деп сенді және тұтқындарға қатыгездік жасайды деп ойлады.
On August 15, 1862 Union Major Emory S. Foster, under orders from Totten, led a 740 man combined force from Lexington to Lone Jack. Other forces were dispatched from Kansas under General James G. Blunt (2,500 men) and Missouri under General Fitz Henry Warren (600 men), but they would not arrive in time for the engagement. Upon reaching the Lone Jack area, Foster received intelligence that 1,600 rebels under Col. Coffee and Lt. Col. Tracy were camped near town and prepared to attack them. The estimate of the rebel command was revised down to only 800 and at about 11:00 p. m., Foster and his men attacked the Confederate camp and dispersed the enemy. The firing of his cannon during this brief skirmish proved to be Foster's undoing, for it alerted Colonel Vard Cockrell and other rebel commands in the area of Foster's position and intent to fight. Foster's men returned to town to rest along the main street, having spent several days in the saddle. Colonel Cockrell conferred with Upton Hays, Lt. Col. Sidney D. Jackman, and DeWitt C. Hunter and determined to give battle the next morning with the intent of overwhelming the much smaller Union force. Hays did not attack as early as planned, instead reconnoitering the other commands before advancing. As daylight appeared Foster's pickets became aware of Hays' advance. This gave Foster's men a brief opportunity to deploy, spoiling the element of surprise. With sunrise exposing them while awaiting Hays' tardy advance, Jackman, Hunter, and Tracy attacked but were held in check. Hays then performed a dismounted attack from the north. Together his force and Tracy's crumpled the Union right flank, forcing the 7th Missouri Cavalry (commanded by Captain Milton H. Brawner) back onto the artillery. The cannoneers now began a desperate fight. Union Captain Long's 2nd Battalion Missouri State Militia Cavalry concealed behind a hedge row of Osage orange trees poured a crossfire on the Confederates, temporarily repulsing them. On the other side of the field Hunter's force was stalled by three companies of Captain Plumb's 6th Missouri State Militia Cavalry. A mounted force (possibly Coffee's) approached on Hunter's flank and he mistook them for Federals. The mounted men attacked but were surprised and repulsed by fire from Capt. Slocum's company of the 7th Missouri State Militia Cavalry behind another Osage orange hedge. Hunter, now short of ammunition, abandoned the field for the ammunition train, exposing Jackman's flank. Jackman was also short of ammunition and retired as well. Tracy's and Hays' commands renewed their attack to the north, eventually displacing the Indiana artillerists. With no remaining Confederate threat to the south, Captain Plumb now counterattacked to the north, reclaiming the artillery. Jackman and Hunter's resupplied men then returned to the field. Hays attempted to counterattack but a counter charge by Plumb forced him to retreat. Much of the fighting then devolved into a war of attrition between Confederates on the western side of the street, Union men on the right with their artillery in the middle. The artillerists were soon routed and the guns changed hands several times. Foster recaptured the guns a final time, being severely wounded himself in the process. After five hours of fighting and the loss – by wounding – of Foster, rebel Col. Coffee and his 800 men reappeared north of town causing Foster's successor, Capt. Milton H. Brawner, to order a retreat. The men left the field in good order and returned to Lexington. The cannon were hastily spiked or disabled and hidden before the Federals departed. The Confederates secured a victory, but the approach of Union forces including Blunt and Fitz Henry Warren forced the Rebels to withdraw on August 17. General Fitz Warren occupied the town that day. Foster was later criticized for attacking on the first day while being outnumbered and for not awaiting reinforcement. However, Fitz Warren's command did not arrive until two days later, and Blunt's three days after Foster arrived. The Federals fought more vigorously because many believed Quantrill's raiders were present and would be brutal to prisoners.
Қаза тапқандар мен зардаптары
Федералды капитан Браунер одақтастардың 43 қаза тапқанын, 154 жараланғанын және 75 жоғалып кеткенін/тұтқынға алынғанын хабарлады, бұл шығын 34 пайызды құрады, бірақ бұл көрсеткіш шынымен де төмен болды. Көтерілісші полковник Хантер 119 одақтасты және 47 көтерілісшіні жерлегенін хабарлады, бірақ нақты шығын көлемі белгісіз. Хантердің есебінен олардың туыстары мен жақындары басқа жерде жерлеу үшін сұраған белгісіз саны конфедерациялық әскерлер алынып тасталды. Конфедерациялық әскерлердің қатысуы мен қаза табуы туралы мәліметтер толық емес, бірақ кем дегенде 55 адамның қаза болғаны тізілген, ал кем дегенде 4 адам кейіннен жараларынан көз жұмды. Полковник Кокрелл екі зеңбіректі тауып алып, оларды майданнан шығарып, Арканзасқа қайтарып әкеп жеткізді. Кейін бірінің Ақ өзеніндегі «Queen City» кемесін іс жүзінен тоқтатып тұрған оқ атқандығы белгілі болды. Олар майданды басып алғандықтан, конфедерациялық жаңа сарбаздар қажетті қару-жарақтарды көптеп алды. Жаңа сарбаздардың жартысына жуығы бастапқыда қарусыз болған. Бұл болашақ соғыс министрі және АҚШ сенаторы Стивен Б. Элкинстің Азамат соғысындағы жалғыз шайқасы болды. Элкинс шайқаста көргендерінен кейін соғыстан жиренгенін айтты:
Federal Capt. Brawner reported Union losses as 43 killed, 154 wounded, and 75 missing/captured, a casualty rate of 34 percent and this was almost certainly too low. Rebel Colonel Hunter reported burying 119 Federals and 47 Rebels, but the true losses are unknown. Excluded from Hunter's total were an unknown number of dead Confederates claimed by their friends and families for burial elsewhere. The list of known Confederate participation and deaths is less complete, but at least 55 names are listed as killed, with at least 4 others later succumbing to their wounds. Colonel Cockrell succeeded in locating the two cannon and removed them from the field and back to Arkansas. One was later credited with firing the shot that disabled the Queen City on the White River. Because they were in possession of the field, the Confederate recruits gained a substantial quantity of needed firearms. As many as half of the recruits were initially unarmed. This was the only Civil War battle fought by future Secretary of War and U. S. Senator Stephen B. Elkins. Elkins was to say that he disgusted of war after what he witnessed in the battle:
Мен қызметте болғанда бір шайқасқа қатыстым, ол Жалғыз Джек шайқасы еді, және ол өте қорқынышты шайқас болды. Полковник Эмори С. Фостердің одақтас полкі сенатор Кокреллдің інісінің шабуылына ұшырады, бірақ Фостер конфедераттарды қара ту көтерген партизандар деп ойлады және ешқандай жеңілдік көрсетпеді. Сондықтан ол берілуден бас тартты, және оның барлық офицерлері жойылды. Партизандар жеңіске жетті. Кейін мен шайқас алаңына бардым, қан, суға зарлаған дауыстар, киімсіз денелер, қамал ретінде пайдаланылған өлген аттар маған соғысқа деген жирену сезімін тудырды, сондықтан менің осы ұлы үкіметтің соғыс министрлігінің басында тұрғанымды көру таң қалдырады.
I saw one battle while in the service, that of Lone Jack, and a most awful battle it was. Col. Emory S. Foster had a Union regiment which was attacked by the brother of Senator Cockrell, but Foster thought the Confederates were the guerrilla hands who raised the black flag, and never gave any quarter. So he refused to surrender, and every one of his officers was picked off. The guerrillas were victorious. I went over the battlefield afterward, the blood, the cries for water and death, the naked bodies stripped of their clothing, the dead horses which served for ramparts, gave me a disgust for war, which makes it seem strange that I am here at the head of the war department of this great government.
Коул Янгнер
Конфедерация партизандарының және кейіннен заңнан тыс қылмыскерлердің басшысы Томас Коулман Янгер Лон-Джек шайқасындағы әрекеттерімен есімдері шешілді. Квантрилдің жасағының көп бөлігі Миссури штатының Индипенденс қаласында, Тәуелсіздіктің бірінші шайқасында жеңіске жеткеннен кейін ол жерді тонап жатқанда, 18 жасар Коул Янгер Лон-Жекте әскерге көмек көрсету үшін жетекші қатарда болды. Жараланған Фостерді конфедераттар қысқа мерзімге бір шатырда ұстады, ал соғыстан бұрын оның өлім жазасын талап еткен конфедерация офицері оны өлімге кесумен қорқытты. Янгер физикалық күш қолданып, Фостерді жазалауға дайындалған доктор Джозиа Хатчер Колдуэллді шатырдан шығарып жіберді, тіпті Колдуэлл Конфедерация армиясында жоғары шенді офицер болғанына қарамастан. Янгер Нортфилд, Миннесотадағы Бірінші Ұлттық банкті тонау кезінде ұсталғанда, Фостер (сол кезде Сент-Луис кешкі газетінің редакторы) Янгерге кешірім беруді сұрады.
Confederate guerrilla and later outlaw leader Thomas Coleman Younger was notable for his actions at Lone Jack. Though most of Quantrill's Raiders were still in Independence, Missouri, looting after victory in the First Battle of Independence, 18 year old Cole Younger was present at Lone Jack riding along the front lines to supply the troops. The wounded Foster was briefly held by the Confederates in a cabin and was threatened with execution by a Confederate officer who had been his bitter enemy since before the war. Younger physically pushed Foster's would be executioner, Dr. Josiah Hatcher Caldwell, out of the cabin, despite the fact that Caldwell was a ranking officer in the CSA. When Younger was captured in the James Younger Gang robbery of the Northfield, Minnesota First National Bank, Foster (who was then editor of the St. Louis Evening Journal) argued for clemency for Younger.
Танымал мәдениет
1969 жылғы "Нағыз қайрат" фильмінде Ростер Когберн (Джон Уэйн сомдаған) Мэтти Россқа Жоңайлы Джек шайқасында бір көзін жоғалтқанын айтады, оны "Канзас-Сити маңындағы шайқас" деп сипаттайды.
In the 1969 movie True Grit, character Rooster Cogburn (played by John Wayne) tells Mattie Ross that he lost an eye at the Battle of Lone Jack, calling it "a scrap outside of Kansas City."