Америка Азамат Соғысы: Ньютония шайқасының екіншісі

Кіріспе

Америка Азамат соғысының шайқасы

Ньютонияның екінші шайқасы 1864 жылдың 28 қазанында Миссури штатының Ньютония қаласының жанында, Одақ армиясының генерал-майоры Джеймс Г. Блант басқаратын әскер мен Миссури Конфедерация армиясының бригадир генерал Джозеф О. Шелбидің артқы күзеті арасында өтті. 1864 жылдың қыркүйегінде Конфедерация генерал-майоры Стерлинг Прайс Миссури штатына штаттың Одақ бақылауына қарсы халық көтерілісін тудыру ниетімен кірді. Сентябрь айының соңындағы Пилот-Кноб шайқасындағы жеңіліс және Джефферсон-Ситидегі Одақ әскерлерінің күші Прайсты науқанның басты мақсаттарынан бас тартуға мәжбүр етті. Оның орнына ол әскерін батысқа қарай Канзас-Ситиге жылжытты, онда 23 қазанда генерал-майор Сэмюэл Р. Кертис Вестпорт шайқасында оны ауыр жеңіліске ұшыратты. 25 қазанда үш жеңіліске ұшырағаннан кейін Прайс әскері 28 қазанда Ньютония маңында демалу үшін тоқталды. 28-і күні түстен кейін Блант басқарған Одақ әскері Прайсты қуып жетіп, оның алғы шебін кері шегіндірді. Прайс негізгі әскерін кері қайтаруға бұйрық берді және Шелбиге артқы күзетті ұстап тұруды тапсырды. Шелби бастапқыда сандық артықшылыққа ие болды және оны Бланттың қысқа шебін айналып өту үшін пайдаланды. Әскерлерінде оқ-дәрі азайып бара жатқандықтан, Блант күн батқанға дейін шегінуді қарастырып жатқанда, бригадир генерал Джон Б. Санборн мен оның бригадасы күше түсті. Санборн Бланттың сол жағында орналасты, ал Одақ әскерлері қарсы шабуылға көшті. Шелби шегінуге бұйрық берді, ал Одақ әскерлері 30 қазанға дейін қуып жете бастады. Қуып жете беру Арканзас өзеніне дейін жалғасты. Конфедерация Техасқа жеткенше шегінуін тоқтатпады; Прайс науқан барысында әскерінің үштен екісінен айрылды. Екі тарап та бастапқыда жеңіске жеткенін мәлімдесе де, қазіргі тарихшылар Ньютония шайқасындағы жеңісті Одаққа жатқызады. Шайқас кезіндегі қазалардың саны бойынша әртүрлі бағалаулар бар.

Өмірбаян

1861 жылы АҚШ-та Азамат соғысы басталғанда Миссури штаты құл мемлекеті болған, бірақ бөлініп шықпаған. Мемлекеттің саяси жағынан екіге бөлінген: губернатор Клейборн Фокс Джексон және Миссури мемлекеттік гвардиясы (MSG) бөлінуді және Америка Конфедеративтік Штаттарын қолдады, ал бригадир генерал Натаниел Лион мен Одақ армиясы АҚШ-ты қолдады және бөлінуге қарсы болды. Генерал-майор Стерлинг Прайс басшылығымен MSG 1861 жылы Одақ армиясына қарсы бірнеше жеңіске жетті, бірақ жылдың аяғына қарай Прайс пен оның адамдары штаттың оңтүстік-батыс бөлігінде ғана болды. Осы арада Джексон және штаттың заңнамалық құрамының бір бөлігі Конфедерацияға қосылу үшін дауыс берді, ал заң шығарушы құраманың басқа элементі сецессияны қабылдамауға дауыс берді, бұл мемлекетке екі бәсекелестік үкімет берді. 1862 жылдың наурызында Арканзастағы Пи Ридж шайқасында Конфедерацияның жеңілісі Миссуридің билігін Одаққа берді, ал штаттағы Конфедерацияның қызметі 1862 және 1863 жылдар бойы партизандық соғыс пен рейдтерге дейін шектелген. 1864 жылдың қыркүйек айының басында АҚШ-тың шығысындағы оқиғалар, әсіресе Атлантадағы конфедерацияның жеңілуі, 1864 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Авраам Линкольнге басымдық берді. Линкольн соғысты жалғастыруды қолдады, ал оның қарсыласы Джордж Б. Макклеллан қақтығысты тоқтатуды жақтады. Бұл кезде Конфедерацияның жеңіске жету мүмкіндігі өте аз болды. Миссисипи өзенінің шығысындағы оқиғалар Конфедерацияға қарсы болғандықтан, Транс-Миссисипи департаментінің Конфедерация қолбасшысы генерал Эдмунд Кирби Смитке өзінің қолбасшылығындағы жаяу әскерді Шығыс және Батыс театрлардағы шайқастарға ауыстыруға бұйрық берілді. Бұл мүмкін емес болып шықты, өйткені Одақ теңіз флоты Миссисипи өзенін бақылап, үлкен масштабтағы өтуді болдырмады. Шабуылға арналған ресурстары шектеулі болғанына қарамастан, Смит одақтық әскерлерді негізгі шайқас театрларынан ауыстырып жіберу үшін жасалған шабуыл Миссисипидің шығысындағы Конфедерация әскерлерінің сандық айырмашылығын азайту арқылы әскерлерді ауыстырудың ұсынысымен бірдей әсер етеді деп шешті. Прайс және Миссуридің Конфедерациялық губернаторы Томас Коут Рейнольдс Миссуриге шабуыл жасау тиімді шабуыл болатынын ұсынды; Смит жоспарды мақұлдады және Прайсты шабуылға басшылық етуге тағайындады. Прайс шабуыл Миссуридің одақ бақылауына қарсы халық көтерілісін туғызады деп күтті, одақ әскерлерін негізгі ұрыс театрларынан алыстатты (миссуриді қорғаған одақ әскерлерінің көбі штаттан көшірілді, бұл штаттың негізгі қорғаныс күштері ретінде Миссури штатының милициясын қалдырды) және Макклелланның Линкольнді жеңу мүмкіндігіне көмектесті. сайлау. 19 қыркүйекте Прайс Арканзастан штатқа Миссури армиясымен бірге кірді. Бастапқыда Прайс және оның әскері Сент-Луисті басып алуға үміттенген еді, бірақ қыркүйек айының соңында Пилот-Ноб шайқасында жеңіліс Конфедерация әскерлерін сол қалаға шабуыл жасамауға итермеледі. Екінші мақсат - Джефферсон-Сити, қазан айының басында қол жеткізген кезде оған шабуыл жасау үшін тым күшті деп саналды, сондықтан Конфедерация батысқа қарай Канзас-Ситиге қарай қозғала бастады. Миссури штатының одақ департаменті қолбасшысы генерал-майор Уильям С. Роузкранс Прайсқа қарсы әскерлерді жұмылдыра бастады. 23 қазанда одақ генерал-майоры Сэмюэл Р. Кертис және шекара армиясы Прайсты Канзас-Ситидің маңында ұстап алды және оны Вестпорт шайқасында қатты жеңді. Миссури армиясы Канзас арқылы кері шегінуді бастады және 25 қазанда үш рет жеңілді, соның ішінде Майн-Крик шайқасы болды, бұл үлкен көлемде зауыт-жабдықтар мен сарбаздар тұтқындалған апатты жағдай болды. Конфедерация әскерлері одақтық әскерлерге қарағанда сегіз сағатқа артықшылыққа ие болды, бірақ қуушылар көп ұзамай 26-шы күннің түстен кейін екі жарым сағатқа дейін айырмашылықты қысқартты. Одақ әскерлері шегіну кезінде аштықтан өліп жатқан конфедерациялық артта қалғандарды тапқандығын хабарлады, ал Прайс көптеген адамнан айырылды. Екі әскер де тұтқындарды өлтірген деп айыпталды. 28 қазанда Прайс Ньютония, Миссури қаласына жақын жерде (Ньютонияның бірінші шайқасы болған жер) өзінің шаршаған адамдарына демалуға мүмкіндік береді деп үміттеніп, кері шегінуін тоқтатты. Нютония аймағынан астық алуға болады, ал Прайстың кері қайтқан жолы Арканзастың салыстырмалы түрде құнарсыз бөлігі арқылы өтеді. Қалада шағын одақтық форпост орналасқан. Конфедерация сарбаздары Ньютонияның жергілі...

When the American Civil War began in 1861, the state of Missouri was a slave state, but did not secede. The state was politically divided: Governor Claiborne Fox Jackson and the Missouri State Guard (MSG) supported secession and the Confederate States of America, while Brigadier General Nathaniel Lyon and the Union Army supported the United States and opposed secession. Under Major General Sterling Price, the MSG won several victories over the Union Army in 1861, but by the end of the year, Price and his men were restricted to the southwestern portion of the state. Meanwhile, Jackson and a portion of the state legislature voted to secede and join the Confederacy, while another element of the legislature voted to reject secession, giving the state two competing governments. In March 1862, a Confederate defeat at the Battle of Pea Ridge in Arkansas gave the Union control of Missouri, and Confederate activity in the state was largely restricted to guerrilla warfare and raids throughout 1862 and 1863. By the beginning of September 1864, events in the eastern United States, especially the Confederate defeat in the Atlanta campaign, gave Abraham Lincoln an advantage in the 1864 United States presidential election. Lincoln supported continuing the war, while his opponent, George B. McClellan, favored ending the conflict. At this point, the Confederacy had very little chance of winning. As events east of the Mississippi River turned against the Confederates, General Edmund Kirby Smith, Confederate commander of the Trans Mississippi Department, was ordered to transfer the infantry under his command to the fighting in the Eastern and Western Theaters. This proved impossible, as the Union Navy controlled the Mississippi River, preventing a large scale crossing. Despite having limited resources for an offensive, Smith decided that an attack designed to divert Union troops from the principal theaters of combat would have an equivalent effect as the proposed transfer of troops, through decreasing the Confederates' numerical disparity east of the Mississippi. Price and the Confederate Governor of Missouri Thomas Caute Reynolds suggested that an invasion of Missouri would be an effective offensive; Smith approved the plan and appointed Price to command the offensive. Price expected that the offensive would create a popular uprising against Union control of Missouri, divert Union troops away from principal theaters of combat (many of the Union troops previously defending Missouri had been transferred out of the state, leaving the Missouri State Militia as the state's primary defensive force), and aid McClellan's chance of defeating Lincoln in the election. On September 19, Price entered the state from Arkansas with the Army of Missouri. Originally, Price and his army had hoped to capture St. Louis, but a defeat at the Battle of Pilot Knob in late September dissuaded the Confederates from assaulting that city. Jefferson City, a secondary target, was deemed too strong to attack when it was reached in early October, so the Confederates began moving westwards towards Kansas City. Major General William S. Rosecrans, commander of the Union Department of the Missouri, began mobilizing troops against Price. On October 23, Union Major General Samuel R. Curtis and the Army of the Border caught up with Price near Kansas City and badly defeated him in the Battle of Westport. The Army of Missouri then began retreating through Kansas, and was defeated three times on October 25, including the Battle of Mine Creek, which was a disastrous rout in which large quantities of supplies and soldiers were captured. The Confederates were able to get an eight hour lead over the Union troops, although the pursuers soon narrowed the gap to two and a half hours by the afternoon of the 26th. Union troops reported finding Confederate stragglers dying of starvation during the retreat, and Price lost many men to desertion. Claims of the execution of prisoners were made against both armies. On October 28, Price halted his retreat near Newtonia, Missouri, (the site of the 1862 First Battle of Newtonia) hoping to give his weary men a rest. Grain could be obtained in the Newtonia area, while Price's path of retreat would soon go through a relatively barren part of Arkansas. A small Union outpost was located in the town. Confederate soldiers who were Newtonia locals were aware of the outpost, and two detachments were sent to drive out the Union defenders. The flat prairie terrain around Newtonia precluded any element of surprise, and the defenders fled the town. One Union soldier, Lieutenant Robert H. Christian, was captured, killed (possibly after surrendering), and mutilated.

Шайқас

Прайс жігіттері Ньютонияның оңтүстігінде, МакКлейн фермасының маңындағы ормандарда қоныстанды. Сол кезде қалаға бірнеше сарбаз жіберіліп, ұн диірменін іске қосты. Одақ сарбаздарының жақындап келе жатқаны туралы хабар Конфедерация лагеріне жетті, ал бригадир генерал М. Джефф Томпсон өзінің бригадасының сарбаздарын тобын қауіп-қатерге қарсы ұйымдастыруға тырысты. Томпсон шаршаған конфедераттардың көпшілігін демалуды бұзуға көндіре алмады және оған 200-ге жуық адамды ғана ала алды. Біріккен Одақ әскерлері келмеген кезде және Конфедерация әскерлері келіп, дау-дамайға қарсы шыққанда, Томпсон өз адамдарын лагерге жіберді. 14:00-де союздық сарбаздар полковнигі Джеймс Х. Фордтың қолбасшылығымен солтүстік-батыстан майданға жақындады. Форд Маклейннің Колорадо батареясын және 2-ші Колорадо және 16-шы Канзас кавалерия полкілерін орналастырды. Конфедерация әскерлері астық жинаумен айналысып жатқанда одақтық әскерлер келді және олардың шабуылшылары тез арада Матью Х. Ричи фермасына жақын қаладан батысқа қарай өз позициясынан қуып шығарылды. Бұл іс-қимыл жүріп жатқанда, одақ генерал-майоры Джеймс Г. Блант іс-қимылдың командасын алуға келді; ол жеке соғыстың осы кезеңінде 16-шы Канзас кавалериясымен шайқасты. Прайс күтпеген жерден ұсталды; ол Бригад генерал Джозеф О. Шелбиге арткы күзетті қамтамасыз етуді бұйырды, ал оның қалған әскері кері шегінді, өйткені ол Кертистің және бүкіл одақ әскерінің оған шабуыл жасағанын сенді. Бұл қозғалыс Прайске Шелбиге келесі шайқаста күш-жігер жіберуді болдырмады, тіпті олар сұралған болса да; Шелбидің командасы Конфедерация армиясында қалған жалғыз тиімді күш болды. Генерал-майор Джеймс Ф. Фаганның дивизиясының бір элементі бұрын одақтық әскерлердің жақындауы туралы хабарлаған болатын, бірақ бұл хабарды Фаган жоққа шығарған болатын. Осы арада Блант екі дұрыс емес болжам жасады: Кертис оның күшін қолдап, және Конфедерация агрессивті әрекет етпейтінін. Нәтижесінде Блант өзінің екі бригадасымен шабуыл жасауға шешім қабылдады, олардың саны 1000 адамнан құралған. Бригадалар номиналды түрде полковник Чарльз Р. Дженнисон мен Фордтың қолбасшылығында болды, бірақ полковник-лейтенант Джордж Х. Хойт бұрынғы бөлімнің уақытша командалығын ұстады, өйткені Дженнисон ауырып қалды. Хойттың бірлігі Фордтың бірлігінен көп ұзамай алаңға келді, ол жетекші бірліктің артында болды, ол Фордтың қозғалысы арқылы қалыптасқан шаң бұлты арқылы жүруге мәжбүр болды. Одан кейін одақ әскерлері Макклен фермасының солтүстік шетіне төрт ат әскері полкімен солдан оңға қарай 16-шы Канзас ат әскері, 3-ші Висконсин ат әскері полкі, 2-ші Колорадо ат әскері және 15-ші Канзас ат әскері полкі бойынша көтерілді; Макклен батареясы төрт Парротт мылтығымен қолдаушы позицияда қалыптасты. Шелби өз адамдарын ферманың екінші жағына орналастырды, ортада Томпсон мен полковник Сидни Д. Джекман бригадалары және екі кішкентай атлы жасақ флангілерді жауып тұрды. Слейбектің Миссури кавалерия батальоны мен 5-ші Миссури полкі Томпсонның негізгі корпусы мен конфедерацияның сол жағындағы атты топтың арасында орналасты. Коллинстің Миссури батареясының екі пулеметтері артиллериялық қолдау көрсетті; және өз кезегінде Николстың Миссури кавалерия полкі мен Хантердің Миссури кавалерия полкі қолдады. Қазіргі заманғы тарихшы Чарльз Д. Коллинз кіші Шелбидің дивизиясы Ньютонияда шамамен 1500-2000 адамды салған деп есептейді, ал тарихшы Марк А. Лауз бұл шайқаста 3500-4000-нан астам Конфедерация жасағы соғысқа қатыспағанын айтады. Екі жақтың артиллериясы от ашты, Коллинз батареясы Маклейнге қарағанда ерте артықшылыққа ие болды, оның бөлшектері Конфедерация жауынгерлерінің қашықтығын табуда қиындыққа тап болды. Екі бөлім арасындағы қашықтық жеткілікті болды, сондықтан ұсақ қарудың атысы кең ауқымды түрде қолданылмады және атылғанның әсері болмады. Хойт союз желісіне екі немесе төрт тау гаубицасын қосты; олар Маклейннің бөлшектерінен тиімді болды, бірақ Коллинске қарағанда артықшылық ала алмады. Одақтың қаруларының сандық артықшылығы ақырында Коллинзді басып алады деп қорқып, Шелби соғыс желісін қоршап, бастапқыда сәттілікке қол жеткізді. Союз сарбаздары кері шегінді. Тек Томпсонның бригадасы шабуылға қатысты, өйткені Джекменнің адамдары Коллинстің батареясын қолдауға қалды. 11-ші Миссури кавалерия полкінің командирі полковник Мозес В. Смит шабуыл кезінде өлімге алып баратын жарақат алды. Екі тау гаубицасы одақтың оң жағын ...

Price's men encamped south of Newtonia, in some woods near the McClain Farm. Some of the soldiers were sent into town to bring a flour mill into use. A report of approaching Union soldiers reached the Confederate camp, and Brigadier General M. Jeff Thompson attempted to organize a group of soldiers of his brigade to meet the threat. Thompson was unable to convince many of the tired Confederates to break their rest, and was only able to get about 200 men to follow him. When no Union soldiers arrived and straggling Confederate soldiers arrived to dispute the rumor, Thompson sent his men back to the camp. At around 14:00, Union soldiers under the command of Colonel James H. Ford arrived, having approached the battlefield from the northwest. Ford deployed McLain's Colorado Battery and the 2nd Colorado and 16th Kansas Cavalry Regiments. The Confederates were harvesting corn when the Union troops arrived and their skirmishers were quickly driven away from their position west of the town near the Mathew H. Ritchey Farm. While this action was occurring, Union Major General James G. Blunt arrived to take command of the action; he personally fought with the 16th Kansas Cavalry during this stage of the fighting. Price was caught by surprise; he ordered Brigadier General Joseph O. Shelby to provide a rear guard while the rest of his army withdrew, as he believed that Curtis and the entire Union army was attacking him. This movement prevented Price from sending any reinforcements to Shelby during the ensuing battle, even though they would be requested; Shelby's command was the only effective force left in the Confederate army anyway. An element of Major General James F. Fagan's division had previously reported the approach of Union troops, but this report had been dismissed by Fagan. Meanwhile, Blunt made two incorrect assumptions: that Curtis was close behind his force in support, and that the Confederates would not act aggressively. As a result, Blunt decided to attack with his two brigades, which numbered only about 1,000 men; the brigades were nominally under the command of Colonel Charles R. Jennison and Ford, although Lieutenant Colonel George H. Hoyt held temporary command of the former unit as Jennison was sick. Hoyt's unit had arrived on the field not long after Ford's, having been close enough behind the leading unit that it was forced to ride through the dust cloud formed by Ford's movement. The Union troopers then moved up to the northern edge of the McClain Farm with four cavalry regiments in a line from left to right in the order of the 16th Kansas Cavalry, the 3rd Wisconsin Cavalry Regiment, the 2nd Colorado Cavalry, and the 15th Kansas Cavalry Regiment; McLain's Battery formed up in a supporting position with four Parrott rifles. Shelby deployed his men away on the other side of the farm, with the brigades of Thompson and Colonel Sidney D. Jackman in the center and two small mounted detachments covering the flanks. Slayback's Missouri Cavalry Battalion and the 5th Missouri Regiment were positioned between Thompson's main body and the mounted group on the Confederate left. The two guns of Collins's Missouri Battery provided artillery support; and was in turn supported by Nichols's Missouri Cavalry Regiment and Hunter's Missouri Cavalry Regiment. The modern historian Charles D. Collins Jr. estimates that Shelby's division fielded about 1,500 to 2,000 men at Newtonia, while the historian Mark A. Lause states that no more than 3,500 to 4,000 Confederates would have fought in the battle. The two sides' artillery opened fire, Collins's Battery having the early advantage over McLain, whose pieces had trouble finding the range of the Confederates. The distance between the two units was great enough that small arms fire was not attempted in large scale, and what was shot had essentially no effect. Either two or four mountain howitzers were added to the Union line by Hoyt; they were more effective than McLain's pieces, but could not gain an advantage over Collins. Fearing that the Union guns' numerical advantage would eventually overwhelm Collins, Shelby ordered an attack, which outflanked the Union line and had initial success. The Union soldiers fell back about Only Thompson's brigade participated in the attack, as Jackman's men were left behind to support Collins's battery. Colonel Moses W. Smith, commander of the 11th Missouri Cavalry Regiment, suffered a mortal wound during the charge. While the two mountain howitzers helped hold the Union right against Confederate threats, the mounted detachment on the Confederate right outflanked the Union left, causing the retreat of McLain's Battery. Blunt had ordered an orderly retreat of about , but the sight of the guns retreating demoralized some of the men of the 15th and 16th Kansas Cavalry Regiments, parts of which were routed. Watching elements of their opponents flee emboldened the Confederates, and the attack was pressed harder. The Union lines fell back all the way to the Ritchey Farm, where they reformed their lines, a process which was aided by the redeployment of McLain's battery. Even after this line was formed, some of the Union troops were still heading for the rear. A charge by two companies of the 2nd Colorado Cavalry surprised the Confederates and temporarily threw them into disorder. Confederate troops were also threatening to turn the Union left. Blunt, concerned that his men would run out of ammunition, began making preparations to withdraw from the field and positioned McLain's Battery on an elevation behind his main line. By now, it was approaching sundown, and Union reinforcements commanded by Brigadier General John B. Sanborn arrived on the field at around 17:00, having made a forced march from Fort Scott, Kansas after receiving orders from Curtis to join Blunt earlier in the day. After arriving, Sanborn formed his men to Blunt's left; there were now about 1,500 or 2,000 Union soldiers in the fight. Curtis arrived with Sanborn, and watched McLain's Battery withdraw in a state that Curtis described as "badly cut up". He helped to rally the Colorado battery, while Sanborn dismounted his men and prepared for an assault. Once Sanborn's men began attacking, Blunt's rejuvenated troopers joined in the counterattack. Two Rodman guns of Battery H, 2nd Missouri Light Artillery Regiment had arrived, giving the Union an artillery advantage of eight guns to two. These newly arrived guns fired 22 shots during the battle. With the Union having thrown fresh troops into the fray and with the artillery advantage growing more marked, Shelby ordered a withdrawal. The Union counterattack drove for about before halting. Elements of Fagan's command arrived to reinforce Shelby during the retreat, but the Confederates still withdrew to some woods near their original camp. Lause believes that part of Brigadier General John S. Marmaduke's Confederate division also participated in the battle. By this time, both sides were heavily fatigued, and Curtis and Blunt decided to postpone any pursuit until morning. Ford's and Hoyt's men left the battlefield at about 21:00, after which they occupied the town.

Кейінгі әсері және сақталуы

Екі әскер де жеңіске жеткенін мәлімдеді. Кертис Конфедерация әскерлері "жеңілгенін" мәлімдеген, ал Прайс Бланттың кері шегініп, ауыр зардап шеккенін мәлімдеді. Шелбидің штаб бастығы Джон Ньюман Эдвардс "Конфедерацияның қарулы күштеріне тағы бір ғаламат жеңіске қол жеткізді" деп мәлімдеді. Американдық шайқас алаңының сенімділігі мен Азаматтық соғыс орындарының консультативтік комиссиясы бұл нәтижені одақтың жеңісі деп түсіндіреді. Сондай-ақ, қаза тапқандар саны да әртүрлі. Қазіргі уақыттағы газеттерде одақтың 113 және конфедерацияның 200-ден аз құрбандығы туралы хабарланған. Қазіргі заманғы тарихшы Альберт Э. Кастель Конфедерацияның жалпы құрбандарын 24 -ке, ал Одақтың 26 -ға, ал қазіргі тарихшы Кайл Синиси Одақтың 114 -ге жоғалғанын айтады және Конфедерацияның жоғалтулары Одақтың жоғалтуларына ұқсас немесе аз болған деп есептейді. Лаузе Бланттың союздық шығынды 118 адам қаза тапқан және жараланған деп мәлімдегенін және союздық офицер Ричард Дж. Хинтон союздық шығынды 114 адам деп көрсеткенін айтады. Конфедерацияның жоғалтулары туралы жоғары сандарды Лаузе береді, ол конфедерация "егерде" 275 адамнан айырылған деп хабарлайды. Көп жағдайда сенімсіз Эдвардс кейіннен Конфедерация Ньютонияда 800-ге жуық адамын жоғалтты деп мәлімдеді. Американдық "Батлфилд Траст" 250 және 400-ге бағалайды. Біріккен әскерлер 46 жарақаттанған конфедерация әскерін тұтқындағандығы белгілі, олар ұрыс аяқталғаннан кейін Прайс армиясының оларды тасымалдауға қабілетсіздігіне байланысты тастап кеткен. Ричи мен Маклейн үйлері, сондай-ақ Маклейн фермасының оңтүстік-батысында орналасқан Уизерспун үйі да далалық аурухана ретінде пайдаланылды. Соғыстан кейінгі және қазіргі уақыттағы жазушылар Блантты жеңіске шешуші рөл атқарғаны үшін мақтады немесе оның кішкентай күшпен шабуылдау шешімін ойланбасты деп сынға алды. Ұрыс аяқталғаннан кейінгі түнде Шелбидің адамдарының көпшілігі саланы тастап, Прайстың негізгі командасына қосылды. Конфедерацияның 12-ші Миссури кавалерия полкі таңға дейін бақылау күшінің құрамында далада қалды. Санборнның адамдары түнді Ньютонияның шығысында өткізді, ал басқа екі одақтық бригада қаладан солтүстік-батысқа қарай кері шегінді. Прайстың әскері, Кастель 25 қазандағы Мармитон өзенінің шайқасынан кейін қарулы топ ретінде сипаттады, толықтай ыдырай бастады. Роузкрандар генерал Улисс С. Гранттан Миссисипидің шығысында Прайспен күресуге қажет емес әскерлерді аудару туралы бұйрық алды, сондықтан Санборнның екі бригадасы 29 қазанда Кертистен бөлінді. Кертис қуғынды тоқтатуды жоспарлады, бірақ бөлінген әскерлер келесі күні оған қайтарылды және қуғын қайтадан жалғастырылды. Прайс Арканзас өзеніне Арканзас штатының Кэйн Хилл арқылы кері шегінді; Кертистің қуғындауы 8 қарашада Арканзас өзенінде аяқталды. Үндістан аумағы арқылы жүріп өткеннен кейін Конфедерация құрамасы Техасқа жетті. Бұл жорық Прайс Миссуриге алып келген сарбаздарының үштен екісін құртты. Соғыс өңірі 2004 жылы 23 желтоқсанда Ньютонияның екінші шайқасы ретінде тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген. Тарихи ауданның ішінде төрт үлестіруші мүлік бар: майданның өзі, жотадағы Маклейн батареясының орны, Ричи фермасының орнындағы жүгері өсіру орны және Гранбиге апаратын тарихи жолдың орны. Соғыс болған аймақтардың көпшілігі ауданның аумағында сақталған, ол Ньютонияның бірінші шайқасы тарихи ауданымен екі жерде шекаралас. Қазіргі заманғы ландшафтты пайдалану 1864 жылғымен ұқсас, бірақ темір жол құрылысы мен ашық шахталар бұл жерге еніп кетті. Американдық "Баттлфилд Траст" Ньютониядағы жерлерді сақтауға қатысады. Ричи үйі мен 25 акр ұрыс алаңы, соның ішінде Ескі Ньютония зираты 2022 жылы Уилсонның Крик ұлттық ұрыс алабына қосылды.

Both armies claimed victory. Curtis reported that the Confederates had been "conquered", while Price claimed that Blunt had been driven back and to have inflicted severe casualties. Shelby's chief of staff, John Newman Edwards, stated that "another beautiful victory had crowned the Confederate arms". Both the American Battlefield Trust and the Civil War Sites Advisory Commission interpret the outcome as a Union victory. Likewise, estimates of casualties vary greatly. A contemporary newspaper reported 113 Union casualties, and under 200 for the Confederates. The modern historian Albert E. Castel places total Confederate casualties at 24 and those for the Union at 26, while the modern historian Kyle Sinisi places Union losses at 114 and estimates that Confederate losses were probably similar or less than those of the Union. Lause states that Blunt reported Union losses as 118 killed and wounded and that Union officer Richard J. Hinton provided a figure of 114 Union casualties. Higher figures for Confederate losses are given by Lause, who reports that the Confederates "supposedly" lost about 275 men. The frequently unreliable Edwards later stated that the Confederates lost about 800 men at Newtonia. The American Battlefield Trust estimates 250 and 400, respectively. It is known that 46 wounded Confederates were captured by Union troops when they were abandoned after the battle due to Price's army's inability to transport them. The Ritchey and McLain houses were both used as field hospitals, as was the Witherspoon house, which was southwest of the McLain farm. Both contemporary and postwar writers either praised Blunt for playing a decisive role in the victory or criticized his decision to attack with a small force as reckless. During the night after the battle, most of Shelby's men left the field to rejoin Price's main command, having completed their mission of providing a rear guard. The Confederate 12th Missouri Cavalry Regiment was left on the field until morning as an observation force. Sanborn's men spent the night east of Newtonia, while the other two Union brigades fell back to the northwest of the town. Price's army, which Castel described as being essentially an armed mob after the October 25 Battle of Marmiton River, began falling completely apart. Rosecrans had received orders from General Ulysses S. Grant to divert any troops not needed to deal with Price east of the Mississippi, so two brigades, including Sanborn's, were detached from Curtis on October 29. Curtis planned on stopping the pursuit, but the detached troops were returned to him the next day, and the pursuit resumed. Price withdrew to the Arkansas River via Cane Hill, Arkansas; Curtis's pursuit ended on November 8, at the Arkansas River. After marching through the Indian Territory, the Confederates reached Texas. The campaign had cost Price more than two thirds of the men he had taken into Missouri. The battlefield was listed on the National Register of Historic Places as the Second Battle of Newtonia Site on December 23, 2004. Within the historic district are four contributing properties: the battlefield proper, the position of McLain's Battery on the ridge, a cornfield at the site of the Ritchey Farm, and the site of a historic road that led to Granby. Most of the areas where fighting occurred are preserved in the district, which shares a boundary with the First Battle of Newtonia Historic District at two places. Modern landscape use is similar to that in 1864, although railroad construction and open pit mining have intruded on the site. The American Battlefield Trust has been involved in the preservation of at Newtonia. The Ritchey House and 25 acres of the battlefields including the Old Newtonia Cemetery were added to Wilson's Creek National Battlefield in 2022 by the Consolidated Appropriations Act, 2023, despite National Park Service opposition due to the lack of connection, need for protection, or enhancement of public enjoyment.