Дэвид Калдервуд: Шотландиялық дін қызметкері және тарихшының өмірі мен қызметі
David Calderwood
Дэвид Калдервуд (1575-1650) – шотланд суырып салынған дін қызметкері, тарихшы. «Altare Damascenum» еңбегімен Англия епископатына қарсы шықты. Шотландия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дэвид Кальдервуд (1575, 29 қазан 1650) – шотландтық дін қызметкері және тарихшы. Кальдервуд діни талаптарға бағынбағаны үшін қуылды. Ол өзінің еңбегі – ағылшын епископтығына қарсы шабуыл жазған "Altare Damascenum" шығармасын Төмен елдерде жазды. Ол 1638 жылы Глазгодағы Ассамблеяда болды және Шотландия шіркеуінен епископтық пен жоғары шіркеу литургиясының жойылғанын көрді. Ол Джедбургте, Пенкайтлендтегі өзінің шіркеуінен қашып жүргенде қайтыс болды; және оның қызметінің алғашқы жылдары өткен Крейлинг шіркеуінің қорымына жерленді.
David Calderwood (157529 October 1650) was a Scottish minister of religion and historian. Calderwood was banished for his nonconformity. He found a home in the Low Countries, where he wrote his great work, the Altare Damascenum which was an attack on Anglican episcopacy. He was present at the Glasgow Assembly in 1638, and saw episcopacy and the high church liturgy swept away from the Church of Scotland. He died at Jedburgh, a fugitive from his parish of Pencaitland; and buried in the churchyard of Crailing, where the first years of his ministry were spent.
Патшалық қақтығысы
Дэвид Кальдервуд Мидлотиандағы Далкит қаласында дүниеге келді және Эдинбург колледжінде білім алды. 1604 жылы ол Роксбургширдегі Крейлингте дін қызметкері болып тағайындалды. Бұл Шотландия шіркеуіне прелация енгізуге тырысқан король Джеймс тұсы болатын, ал Кальдервуд корольдік жоспардың ең белсенді қарсыластарының бірі еді. 1608 жылы Оркней епископы Джеймс Лоу Джедбургке келді, презибитерияны өткізуге бұйрық берді және корольдің көзқарасын қолдайтын өкілдерді тағайындау үшін жалпы жиналысқа сайланған мүшелерді күшпен алмастырды. Кальдервуд епископтың билігіне ашық қарсылық көрсетті, осының салдарынан ол шіркеу соттарына қатысу құқығынан айырылып, өзінің приход шегімен шектелді. Осылайша үнсіз қалдырылып, қоғамдық іс-шараларға қатысуына тыйым салынған ол, билікке күшін салуға көбірек бейіл бөлді. 1617 жылы король Шотландияға келген кезде, ашық және маңызды қарсылық көрсетуге мүмкіндік туды. Сол кезде бірқатар дін қызметкерлері Эдинбургте әртүрлі мәселелерді талқылау үшін бейресми жиналатын. Лордтардың жарлығымен корольға, архиепископтарға, епископтарға және ол таңдаған дін қызметкерлеріне шіркеудің сыртқы саясатын басқаруға билік беру туралы шешім қабылданғанда, дін қызметкерлерінің көпшілігі жиналып, бұл жарлыққа қарсы наразылық білдірді. Олардың арасында Кальдервуд ең белгілісі болды. Осыдан кейін ол корольдің алдына шақырылып, «бүлікшілік және науқас әрекеттері» үшін жауап беруге міндеттелді. Король мен дін қызметкері арасында ерекше әңгіме өтті. Король өзінің әдеби дағдысына сенімді болды және Кальдервудпен пікір таластыруға келісті. Тізе бүгіп тұрса да, Кальдервуд патшаға салқынқандылықпен және шеберлікпен жауап берді, оның патшалық қарсыласын шатастырды. Сарайдағылар оның тайсалмас жауап беру стиліне таң қалды, тіпті кейбір достары оны ынталандырып, патшаға көбірек құрмет көрсетуге көндіруге тырысты. Кейде король шыдамдылығын жоғалтып, оны «жалған пуритан» және «нағыз ұры» деп айыптады. Нәтижесінде Кальдервуд қызметінен босатылып, алдымен Сент-Эндрюс, содан кейін Эдинбург түрмесіне қамалды, және соңында елден кетуге міндеттелді.
David Calderwood was born at Dalkeith, Midlothian, and educated at the college of Edinburgh. In 1604 he was ordained minister of Crailing in Roxburghshire. It was the time when King James was attempting to introduce prelacy into the Church of Scotland, and Calderwood was one of the sturdiest opponents of the royal scheme. In 1608, when James Law, bishop of Orkney, came to Jedburgh, ordered a presbytery to be held, and set aside an election of members to the general assembly already made, in order to substitute other representatives more in favour of the king's views. Calderwood openly protested against the jurisdiction of the bishop, for which offence he was deprived of his right to attend church courts, and required to confine himself to the limits of his parish, Silenced in this way and prevented from taking any part in public proceedings, he applied himself the more earnestly to the authority. In 1617, when the king visited Scotland, an occasion occurred for a more open and important act of resistance. Some ministers were in the habit of meeting at that time in Edinburgh in an informal way, to discuss various matters; and when it was agreed by the lords of articles to pass a decree giving power to the king, with the archbishops, bishops, and such ministers as he might choose, to direct the external policy of the kirk, a number of the ministers met and signed a protest against the decree. Prominent among them was Calderwood. This led to his being summoned to the royal presence to give an account of his 'mutinous and seditious' deed. A singular colloquy took place between the king and the minister. The king had great confidence in his powers of argument and condescended to argue with Calderwood. Though on his knees, Calderwood replied to the king with great coolness and cleverness, baffling his royal opponent. The courtiers were shocked at his fearless style of reply, and some even of his own friends were tugging at him, to induce him to show more complaisance. Occasionally the king lost patience and scolded him as 'a false puritan' and 'a very knave.' The matter ended in Calderwood being deprived of his charge, confined first in the prison of St Andrews and then of Edinburgh, and finally ordered to leave the country.