XII ғасырдағы неміс католик дін қызметкері Адальберт I фон Саарбрюккеннің өмірі мен саясаты
Adalbert of Mainz
Адалберт I фон Саарбрюккен – 12 ғ. неміс дін қызметкері, Майнц архиепископы. Инвеститура дауында Генрих V-ке қарсы тұрды, Лотар III сайлауына қол жеткізді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
12 ғасырдағы неміс католик дін қызметкері
12th century German Catholic cleric
Адалберт I фон Саарбрюкен (23 маусым 1137 жылы қайтыс болды) 1111 жылдан өмірінің соңына дейін Майнц архиепископы және сайлаушысы болды. Ол Инвеститура даулары кезінде Генрих V, қасиетті Рим императорына қарсы күресте маңызды рөл атқарды және 1125 жылы Генрих V-тің таңдаған мұрагері емес, Лотар III-ті сайлауды қамтамасыз етті, соның салдарынан кейінгі қасиетті Рим императорлары мұрагерлік монархияны сақтау үшін ұступтар жасауға мәжбүр болды.
Adalbert I von Saarbrücken (died June 23, 1137) was Archbishop Elector of Mainz from 1111 until his death. He played a key role in opposing Henry V, Holy Roman Emperor, during the Investiture Controversy, and secured the election of Lothair III rather than Henry V's chosen heir in 1125, causing later Holy Roman Emperors to make concessions in order to maintain hereditary monarchy.
Өмір
Адалберт – Саарбрюккен графы Фридрихтің кіші інісі. Адалберт Генрих IV және Генрих V императорлары тұсында императорлық канцлер қызметін атқарды. 1110 жылы ол Генрих V-тің император болып таққа отыру рәсімін ұйымдастыру үшін Римге елшілік құрамында жіберілді. Императордың 1111 жылы Папа Паскаль II-ден алған инвеститура құқықтарын қайтаруын қолдағандығы үшін оған Майнц архиепискобының сайлаушы лауазымы берілді. Бірақ, содан кейін Адалберт жеке пікір қақтығыстары мен аумақтық амбицияларына байланысты императорға қарсы шықты. Генрих архиепископ императорлық қамалдарды басқаруды тапсырудан бас тартқаннан кейін, оны үш жылға (1112–1115) сотсыз түрмеге қамады. Майнц халқының көтерілісінен кейін босатылғаннан соң, ол императорға қарсы белсенді жұмыс істеді, императордың айыпталуын сылтау ретінде пайдаланды. Папаның күшті үгіті Германияның көптеген дін қызметкерлерін императорға қарсы бұрды, ал Адалберт тез арада императорға қарсы епископтардың жетекшісіне айналды. 1116 жылы Генрих Италияға кеткенде, Адалберт елдің көп бөлігін императорға қарсы көтерді, және қақтығыс жалғасты. 1119 жылы Папа Калист II билікке келгеннен кейін, ол архиепископты Папаның легаты етіп тағайындады, содан кейін Генрих Майнцке шабуыл жасады. Жауап ретінде Адалберт сакстар ақсүйектерін көтеріліс жасауға көндірді. Екі тараптың шайқасқаннан кейінгі келіссөздері уақытша бітімге әкелді. 1122 жылы Вормс конкордатында император инвеститурадан бас тарғаннан кейін, екеуінің арасындағы қақтығыс белгісіз мерзімге тоқтатылды. Алайда Адалберт Генрихке деген жеккөрушілігін ұмытқан жоқ. 1125 жылы король қайтыс болғаннан кейін, ол алтын мүмкіндікті көрді. Архиепископ Германия монархиясы тым күшті деп санады және оны тұқым қуалаушылықты жоюдан бастап, әлсірету қажет деп ойлады. Бұрынғыда Салиялық патшаларды сайлау, кім патша болатынын анықтау үшін нақты сайлау емес, тірі императорлардың ұлдарына деген жай мақұлдау болған. Осы жағдайда Генрихтің жүрегіне жақын туысы, Швабия герцогы Фридрих II, анық таңдау болды. Бірақ, императорлық белгілерді алғаннан кейін, архиепископ Фридрихтің патшалыққа көтерілуіне кедергі келтірді. Адалберт ақсүйектерді мұрагерлік монархия олардың мүддесіне сай емес екеніне сендірді және оларды салыстырмалы түрде әлсіз кандидат – Саксония герцогы Лотарьді таңдауға көндірді, ол Лотарь III атанды. Осылайша сайлаудың маңызы зор болды, өйткені ақсүйектер енді патшаның тағайындалған мұрагеріне дауыс беруге кепілдік бере алмады, бұл кейінірек патшаларды өз ұлдарын сайлау уәдесіне қарсы бұрынғыдан да үлкен жеңілдіктер беруге мәжбүр етті. Адалберт 1137 жылы қайтыс болып, Майнц соборының шіркеуіне жерленді. Оның орнын Фридрих II-нің екінші ұлы, Адалберт II иеленді (Фридрих II-нің ағасы Саймон I 1135 жылы Саарбрюккен графтығына ие болған).
Adalbert was the younger brother of Frederick, Count of Saarbrücken. Adalbert served as imperial chancellor under Emperors Henry IV and Henry V. In 1110 he was sent to Rome as part of an embassy to arrange for Henry V's coronation as emperor. In exchange for supporting the Emperor in his quest to regain the rights to investiture (which Henry received from Pope Paschal II in 1111), he was given the position of Archbishop Elector of Mainz. Following this, however, Adalbert turned against the Emperor, due to personal dislikes as well as territorial ambitions. Henry ended up imprisoning Adalbert for three years (1112–1115) without trial after the archbishop refused to hand over control of the imperial castles. Following his release, caused by a revolt by the people of Mainz, he actively worked against the Emperor, using the latter's excommunication as a pretext. Strong papal campaigning had meanwhile turned much of the German clergy against the Emperor, and Adalbert soon became the leader of the anti Imperialist bishops. When Henry left for Italy in 1116, Adalbert raised much of the country against the Emperor, and the conflict continued. After Pope Calixtus II gained power in 1119, he made the archbishop a papal legate, following which Henry attacked Mainz. In response, Adalbert convinced the Saxon nobility to revolt. Negotiations between the two sides after they met for battle resulted in a temporary truce. The conflict between the two was suspended indefinitely following the Concordat of Worms in 1122, where the Emperor surrendered investiture. Adalbert did not forget his hatred of Henry, however. Upon the latter's death in 1125, he saw a golden opportunity. The archbishop felt that the German monarchy was much too powerful and needed to be weakened, starting with the elimination of hereditary succession. In the past, the elections for the Salian kings had been more of a mere stamp of approval for the living Emperors' sons than an actual election to determine who would become king. In this case, Henry's nephew, Frederick II, Duke of Swabia stood as the obvious choice. However, after gaining the imperial insignia, the archbishop sabotaged Frederick's rise to the kingship. Adalbert convinced the nobility that hereditary monarchy was not in their best interests, and persuaded them to instead choose the relatively weak candidate Duke Lothair of Saxony, who became Lothair III. The election was thus important in that the nobility could no longer be guaranteed to vote for a king's designated heir, which forced later kings to give even greater concessions than ever before in return for a promise to elect their sons. Adalbert died in 1137 and was buried in a chapel of Mainz Cathedral. His was succeeded by his nephew Adalbert II, second son of Frederick (whose title of Count of Saarbrücken had passed to Adalbert II's older brother, Simon I, in 1135).