Жаңа Йорк штатының бөліну тарихы және әрекеттері

Кіріспе

Мемлекеттің гипотетикалық бөлінісі

АҚШ-тың Нью-Йорк штатынан бөлінуге қатысты бірнеше қозғалыс болды және болып келді. Олардың тек біреуі – Вермонт штаты – сәтті аяқталды. Сәтті болмағандарының ішіндегі ең танымалдары: Нью-Йорк қаласынан тыс аралдағы барлық аумақты қамтитын Лонг-Айленд штатын құру туралы ұсыныс; Нью-Йорк штатының батыс округтерінен Ниагара деген штат құру; Нью-Йорк штатының солтүстік округтеріне Upstate New York деген ат беру; Нью-Йорк қаласын штат етіп қарау; Лонг-Айлендтің шығысында жаңа Пеконик округін құру туралы ұсыныс; және Стейтен-Айленд ауданының Нью-Йорк қаласынан бөлінуі. АҚШ Конституциясының 4-бабы, 3-тармағында "Ешбір жаңа штат басқа штаттың құзырында құрылмайды немесе жаратылмайды; сондай-ақ екі немесе одан көп штаттың немесе штаттардың бөліктерінің қосылуы арқылы штат құрылмайды, бұл ретте тиісті штаттардың заң шығарушы органдарының және Конгрестің келісімі болмаса" деген қағида қамтылған. 1777 жылы Вермонт бөлінген кезде АҚШ Конституциясы әлі күшіне енбеген болатын. Конгресс Вермонтты мойындап, 1791 жылы Одаққа қабылдағанда Конституция қолданысқа еніп, Нью-Йорк заң шығарушы органы келісім берген еді. Кейінгі барлық бөліну ұсыныстары да осындай келісімді талап етеді.

Тарих

1689 жылы Лейслер көтерілісінен бастап, болашақта Нью-Йорк штатының жоғарғы және төменгі бөліктері арасында шиеленіс туды. Бұл көтеріліс қазіргі Нью-Йорк қаласына жақын төменгі Гудзон аңғарында, Олбани аймағына қарағанда күштірек қолдау тапты, Олбани аймағы сол кезде ағылшын тәжіне адал болды (сол уақытта Англияда Даңқты революция болып жатқан еді). Лейслердің 1691 жылы өлім жазасын алғаннан кейін көтеріліс тоқтатылса да, жоғарғы және төменгі Гудзон аңғарындағы шиеленіс одан кейін тағы екі он жыл бойы сақталды.

Вермонт, 1777 жыл

Нью-Йорк штатынан шыққан жалғыз сәтті бөлініс 1777 жылы Вермонт штаты болды, ал бұл бөлініс Нью-Йорктің Вермонтқа деген таласынның дұрыстығына байланысты. Вермонт он бес жыл бойы де-факто Нью-Гэмпширдің бір бөлігі ретінде басқарылды, ал король Джордж III 1764 жылдың 20 шілдесінде даулы аумақтың Нью-Гэмпширге емес, Нью-Йоркке тиесілі екенін жариялады. Кейіннен даулы аумақ Вермонт штаты болып қалыптасты. Нью-Йорк үкіметі 1749 жылдан 1764 жылға дейін Нью-Гэмпшир заңдарына сәйкес қоныстанған фермерлердің меншік құқықтарын мойындаудан бас тартты. Аймақтағы қоныс салушылар құрған қарулы жасақтар (әсіресе Green Mountain Boys) Нью-Йорк үкіметінің қоныс салушыларды жерлерінен қууын болдырмады және Нью-Йорктің басқаруын толығымен жүзеге асыруына кедергі келтірді. Нью-Гэмпширдің егемендігі 1782 жылға дейін салыстырмалы түрде пассивті түрде сақталды. АҚШ Тәуелсіздік декларациясынан кейін Нью-Гэмпшир гранттарының (сол кездегі аймақтың атауы) халқы Англия соттарынан әділдік күту үмітін жоғалтты. Осының салдарынан, олар 1777 жылдың қаңтарында Вермонт Тәуелсіздік декларациясын қабылдады, онда Нью-Йорк үкіметіне қарсы наразылықтардың кең тізімі келтірілген. Содан кейін 14 жыл бойы Вермонт де-факто тәуелсіз мемлекет ретінде өмір сүрді. Оны мойындау және Одаққа қабылдау мәселесі Континенталдық Конгресте кейде талқыланды, бірақ Нью-Йорк өкілдері бұған қарсылық көрсетті. 1784 жылдың 2 наурызында Нью-Йорк губернаторы Джордж Клинтон Конгрестен Вермонтқа соғыс жариялауын сұрады, мақсаты Вермонт үкіметін құлату және Вермонтты Нью-Йорк құрамына қайта қосу еді, бірақ Конгресс шара қабылдамады, ал кейбір мүшелер Вермонтты мойындауды және оны Одаққа қабылдауды ұсынды. 1790 жылдың 6 наурызында Нью-Йорк заң шығарушы органы егер екі штат арасындағы шекара туралы келісімге қол жеткізілсе, "қазіргі уақытта "Вермонт штаты" ретінде тәуелсіз билік жүргізіп отырған қауымдастық" деп аталатын мемлекетті Одаққа қабылдауға келісім білдірді. Келесі келіссөздерде Вермонт комиссарлары Нью-Йорк, Нью-Гэмпшир және Вермонт штаттарының келіспеушіліктерінен туындаған жылжымайтын мүлікке қатысты көптеген дауларды реттеуді талап етті, оларды федералды сотта қарауға қалдырмау үшін. 1790 жылдың 7 қазанында комиссарлар келіссөздер аяқталғанын жариялады. 1791 жылдың қаңтарында Вермонт штаты шақырған конвент АҚШ Конституциясын ратификациялады, Конгресс бұл штатты қабылдаған жағдайда ол Вермонт заңдарының бір бөлігі болады деп мәлімдеді. 1791 жылдың 18 ақпанында Конгресс Вермонтты Одаққа қабылдау туралы шешім қабылдады, ал екі аптадан кейін, яғни 4 наурызда бұл күшке енді.

The only successful secession from the state of New York was that of Vermont in 1777, and whether that amounted to secession depends on the validity of New York's always disputed claim to Vermont. After Vermont had been governed for fifteen years as a de facto part of New Hampshire, King George III had ruled on July 20, 1764 that the disputed territory belonged to New York and not to New Hampshire. The disputed territory later became the state of Vermont. The government of New York refused to recognize the property rights of homesteaders who had settled there under the laws of New Hampshire from 1749 to 1764. Armed militias, formed by settlers in the region (most prominently the Green Mountain Boys) prevented the government of New York from evicting settlers from their land and largely prevented New York from governing at all. Sovereignty also continued to be relatively passively asserted by New Hampshire until 1782. After the United States Declaration of Independence, the people of the New Hampshire Grants (as the region was then called) could no longer hope for redress from the courts of England. Consequently, they issued the Vermont Declaration of Independence in January 1777, including a long list of grievances against the government of New York. For 14 years after that, Vermont functioned as a de facto independent country. The question of recognizing it and admitting it to the Union was occasionally discussed in the Continental Congress, but New York's representatives successfully opposed it. On March 2, 1784, New York's governor, George Clinton, asked Congress to declare war on Vermont, the object being to overthrow Vermont's government and reincorporate Vermont into New York, but Congress did not act, and some members proposed recognizing Vermont and offering it admission to the Union. On March 6, 1790, the legislature of New York expressed its consent to the admission to the Union of what they called "the community now actually exercising independent jurisdiction as 'the State of Vermont'", provided an agreement on the boundary between the two states could be reached. In the ensuing negotiations, Vermont's commissioners insisted on also settling the numerous real estate disputes arising from conflicting land grants from New York, New Hampshire, and Vermont, rather than leaving those to be decided in a federal court. On October 7, 1790, the commissioners proclaimed the negotiations concluded. In January 1791, a convention called by the state of Vermont ratified the Constitution of the United States, declaring that it would be part of the law of Vermont as soon as Congress admitted that state. On February 18, 1791, Congress decided to admit Vermont to the Union two weeks later on March 4.

Революциядан кейінгі кезең

1787–1788 жылдары АҚШ Конституциясын ратификациялау үшін болған күресте Албанидегі губернатор Джордж Клинтон өкіметін сақтап қалу ниетімен жергілікті антифедералистерді оппозицияға басшылық етті. Конституцияны Александр Гамильтон мен федералистер қолдады, олар көбінесе қала тұрғындары болды және күшті ұлттық одақта мүмкіндік көрді. Олар өз манифестін «Федералист қағаздары» түрінде бірнеше Нью-Йорк газеттерінде, соның ішінде «The Independent Journal» газетінде жариялады. Бұл мәселеде үлкен дау болды. Вермонттың жақында тәуелсіздік алғаннан кейін Нью-Йорк қаласы мен оңтүстік округтердің жаңа федералдық үкіметке қосылу қаупі туды. Ричмонд округі (Статен аралы) басшылары бейтарап позиция сақтап, Нью-Джерсиге қосылуы мүмкін екенін мәлімдеді. Бөліну губернатор Клинтонның беделін төмендетіп, дамымаған солтүстік аймаққа қауіп тудырды. Нәтижесінде Конституция ратификацияланды және дағдарыс сейілді. Сол кездегі Нью-Йорк штатының көп бөлігі, әсіресе Батыс Нью-Йорк, даулы және беймәлім шекаралық аймақ болып саналды. Пенсильвания, Массачусетс және Коннектикут штаттары осы көбінесе дамылмаған жерлерге құқық таластады. Бұл шекаралық жер Солтүстік-Батыс жарлығына (Огайо өзенінің солтүстігіндегі, Миссисипи өзенінің шығысындағы және Ұлы көлдердің оңтүстігіндегі ұйымдастырылмаған аймақ) кірмеді. Фелпс пен Горхам сатып алуы және Голландия сатып алуынан кейін ғана бұл аймақ Нью-Йорк штабының құрамына кірді.

Азамат соғысы

Америка Азамат соғысы алдындағы ұлттық дағдарыс кезеңінде демократ мэр Фернандо Вуд Нью-Йорк қаласының егеменді қала-мемлекет ретінде бөлінуін ұсынды, оны Три-Инсуланың еркін қаласы (Три-Инсула латын тілінде "үш арал" дегенді білдіреді) деп атауды жоспарлады, құрамына Манхэттен, Лонг-Айленд және Стейтен-Айленд кіретін еді. 1861 жылғы 6 қаңтарда қалалық Кеңестің алдында сөйлеген сөзінде мэр Вуд Копперхедтердің бөлініп шыққан штаттарға деген симпатиясын, мақта тасымалын жалғастыру қалауын, қала-мемлекеттің импорттық тарифтер есебінен гүлденуіне деген сенімін білдірді, сол тарифтер федералдық кірістің 2/3 бөлігін құрады, сондай-ақ Олбанидегі штат үкіметіне наразылығын жеткізді. Бірақ АҚШ-тан шығу идеясы 1861 жылғы ала-құлалықта да тым радикалды болып көрінді және нашар қабылданып, әсіресе 12 сәуірде басталған Форт Самтерді оңтүстік штаттардың бомбалауынан кейін одан да нашар қабылдады. Town Line заңды мәртебесі жоқ, тіркелмеген қауымдастық болғандықтан, бөлінуге қатысты дауыс берудің заңдық күші болған жоқ, ал Конфедерация оны мойындаған жоқ. Town Line 1946 жылы одаққа салтанатты түрде "қайта қосылды"; оның тұрғындары 85 жыл бойы "одақтан тыс" болған кезеңде салық төледі.

1969 жыл

1969 жылы жазушы Норман Мейлер мен колоннист Джимми Бреслин қала әкімі Джон Линдсейге қарсы тұрып, Нью-Йорк қаласын 51-ші штат ету мақсатымен тәуелсіз тізім бойынша қала әкімі және қалалық кеңес төрағасы лауазымдарына кандидаттар болып түсті. Жаңа штаттың атын сұрағанда, Бреслин қаланың "Нью-Йорк" атауын сақтауға лайық екенін, ал штаттың солтүстік бөлігін өзінің ірі қаласының атымен – "Баффало" деп атау керектігін айтты.

2000 жылдар

2003 жылдың 26 ақпанында Астория, Куинс округі кеңесінің мүшесі Питер Валлоне, кіші, заң жобасын ұсынды, және оған қалалық кеңестің 51 мүшесінің 20-сы қолдау көрсетті. Бұл заң жобасы «қызыл» және «көк» штаттар арасындағы айырмашылықтар мен губернатор Джордж Патакидің саясатына қарсылық тұрғысынан Нью-Йорк штатынан бөліну туралы референдум идеясын қайта жаңғыртты. Комитет есебі жазылды, бірақ басқа ешқандай шара қолданылмады, ал заң жобасы 2004 жылы сол күні тағы бір қолдаушымен қайта ұсынылды. Қала әкімі Вуд сияқты, кеңес мүшесі Валлоне де бөлінудің қаржылық артықшылықтарына назар салды, енді кіріс тарифтерден емес, Уолл-стриттен түседі. Валлоне кеңес мүшесі 2006 жылы заң жобасын қайта ұсынды. 2008 жылдың қаңтар айында Валлоне Нью-Йорк қаласының Нью-Йорк штатынан бөлінуіне қатысты жаңа заң жобасын ұсынды. Нью-Йорк қаласының әкімі Майкл Блумберг Нью-Йорк штатының заң шығарушыларына Нью-Йорк қаласы штатқа алғаннан 11 миллиард доллар көбірек төлейтінін мәлімдегеннен кейін, Валлоне былай деді: «Егер бөліну болмаса, мемлекет бізден миллиардтаған доллар алып, бізге тиын-тебендей қайтарып беретін болса, онда біздің тағы қандай мүмкіндіктеріміз бар? Салықтарды тағы көтеру керек пе? Қызметтерді тағы қысқарту керек пе? Әлде өз күшімізбен өмір сүруді қарастыруымыз керек пе?» Нью-Йорк қалалық кеңесі осы мәселе бойынша отырыс өткізуді жоспарлады.

2010 жылдар

2015 жылы Салливан, Делавэр, Брум және Тиога округтеріндегі он бес қала Нью-Йорк штатынан бөлініп, Пенсильвания штатына қосылу мүмкіндігін қарастырып жатқаны хабарланды. Бұл қозғалыстың бір себебі – губернатор Эндрю Куомоның гидравликалық жарылысты тыйым салу қадамы болды, бұл Пенсильвания штатында заңды. Сонымен қатар, Лонг-Айленд және Нью-Йорк штатының солтүстік аймақтарынан шыққан штат заң шығарушыларының топтары штатты бөлуге қолдау деңгейін анықтау үшін заң жобаларын ұсынды; бұл заң жобалары Шелдон Сильвер лауазымынан федералдық тергеу барысында алынғаннан кейін көп ұзамай ұсынылды. Ш. Сильвер екі онжылдық бойы Нью-Йорк штаты Ассамблеясының спикері болып қызмет еткен және мұндай бөліске қарсы белсенді күрескен болатын.

Лонг-Айлендтің бөлінуі

Лонг-Айлендте Нассау және Саффолк округтерінің Нью-Йорк штатынан бөлінуі туралы да шақырулар жасалды. Бұрынғы Саффолк округінің бас контролері және бұрынғы штаттық жиналыстың депутаты Джозеф Савицки (республикалық) Лонг-Айлендті штаттың қалған бөлігінен бөліп шығаруды ұсынды. Оның сөзіне қарағанда, штаттың ең бай аймақтарының бірі болып табылатын бұл өңір мемлекеттен 5,2 миллиард доллар төлем алады, ал салық ретінде 8,1 миллиард доллар төлейді. Нассау округінің басшысы Эд Мангано 2010 жылдың сәуір айында осындай ұсынысты қолдап, осы мәселе бойынша зерттеу жүргізуді тапсырды. Лонг-Айлендте сондай-ақ Нью-Йорк штатынан бүкіл географиялық аралдың (Кингс, Квинс, Нассау және Саффолк округтері) бөлінуі үшін күш жинаған қозғалыстар болды.

Солтүстік штаттың бөлінуі

Нью-Йорк штатының солтүстік бөлігіндегі штаттық қозғалыс салық салу және экономикалық мәселелерге байланысты бөлінуді талап етеді. Нью-Йорк штатының көп бөлігі (19 ғасырға дейін еуропалықтармен қоныстанбаған, бірақ хауденосаунилер мекендеген) отаршылдық дәуірде Нью-Йорк штатының құрамына кірмеген. Англияның екі патшасы (I Карл және II Карл) бәсекелестікті ынталандыру немесе қателік салдарынан, Нью-Йорк штатының бір аумағын Массачусетс шығанағы колониясына және Нью-Йорк колониясына теңізден теңізге созылған гранттардың бөлігі ретінде берді; Пенсильвания колониясы да 1774 жылға дейін Оңтүстік деңгейдегі аумақтың көп бөлігіне жеке талап етті. Аталған дау 1786 жылы Хартфорд келісімшартымен шешілді; Нью-Йорк аумақтық құқықтар алды, ал Массачусетс жерді құрылыс салушыларға сатуға құқық алды. 1792 жылы келісім бойынша Нью-Йоркке берілген, қазіргі Эри, Пенсильвания аймағы Пенсильванияға сатылды. Ниагара шекарасы, бұрын француз Канадасының бөлігі болған, Американдық революцияның батыс майданы және (британдық аумақ ретінде) 1812 жылғы соғысқа ұшырады, соғыс аяқталғанға дейін толыққанды американдық егемендікке көшпеді. Нью-Йорк провинциясының үстіңгі бөлігі бөлініп шықты: провинцияның солтүстік-шығыс бұрышы 1777 жылы Американдық революция кезінде өзін-өзі басқару құқығын алды және 1791 жылы Вермонт штаты ретінде дербес мемлекет мәртебесіне ие болды. Бұл одақтағы жеке британдық колония болмаған алғашқы штат болды. Штаттан бөлінуді қолдау 20 ғасырдың екінші жартысында күшейді, бұл АҚШ Жоғарғы Сотының бірнеше шешімдеріне (Бейкер Каррға қарсы және Рейнольдс Симске қарсы) байланысты болуы мүмкін, олар барлық штаттық заң шығарушы органдарда «бір адам – бір дауыс» принципін орнатты. Бұл шешімдер Нью-Йорк қаласына штат деңгейінде маңызды заңнамалық артықшылықтар берді, нәтижесінде штаттың солтүстік бөлігі шамамен бір уақытта ұзақ экономикалық және демографиялық төмендеуге ұшырады. Бұрынғы штат сенаторы және АҚШ конгрессмені Рэнди Куль, провинциялық штаттың солтүстігіндегі Хаммондспорттан, штатты «Нью-Йорк» және «Батыс Нью-Йорк» деп бөлуді жақтады және штаттық сенатта болған кезінде осы мақсатта бірнеше заң жобаларын ұсынды. Республикалық Ассамблея мүшесі Стивен Хоули 2013 жылдың ақпан айында әрбір округке штаттың ықтимал бөлінуі туралы пікір білдіруге мүмкіндік беру туралы заң жобасын енгізді. Бұрын да осындай заң жобаларын ұсынған Хоули, штаттың әр аймағындағы қаржылық және логистикалық жағдайлардың күрт өзгешелігіне сүйене отырып, бұл идеяны қолдады. Нью-Йорк штатының қоғамдық саясат институты 2004 жылдың мамыр айында былай мәлімдеді: «Бөліну мүмкін емес, ал Нью-Йорк штатына қазіргі кезде қажет емес нәрсе – Солтүстік және Оңтүстік штаттар арасындағы зиянкес қақтығыс. Бірақ штаттың солтүстігіндегі экономиканың ұзаққа созылған тоқырауы ескеріле отырып, қарым-қатынасты қайта құрудың жолы бар ма, жоқ па, оны қастерлі түрде қарастыру уақыты келді, бұл солтүстік штатқа экономикасын тұншықтырып отырған кемшіліктерді азайтуға мүмкіндік береді». Фискелдық консервативті саясатты зерттеу орталығы «Империя орталығы» 2017 жылғы конституциялық конвенцияны пайдаланып, жергілікті муниципалитеттерге көбірек өзін-өзі басқару құқықтарын беруді жақтады, бірақ конвенцияға рұқсат беруге қатысты референдум жеңіліске ұшырады.

A parallel Upstate New York statehood movement seeks separation due to taxation and economic concerns. Much of upstate New York (unsettled by Europeans until the 19th century but inhabited by the Haudenosaunee) was not part of New York State during colonial times. Due to an oversight or perhaps to foster competition, two Kings of England (Charles I and Charles II) awarded the same upstate New York territory as part of sea to sea grants to Massachusetts Bay Colony and New York Colony respectively; Pennsylvania Colony also separately laid claim to much of the territory now in the Southern Tier up until 1774. It was not until 1786, with the Treaty of Hartford, that the dispute was settled; New York got territorial rights, but Massachusetts got to sell the land to developers. In 1792, a portion encompassing modern day Erie, Pennsylvania (given to New York in the treaty) was sold to Pennsylvania. The Niagara Frontier, which had been explored by and part of French Canada, served as the western front of the Revolutionary War and (as British territory) the War of 1812, and did not fall securely into American sovereignty until the end of that war. An upper portion of the Province of New York seceded: the northeastern corner of the province became self governing in 1777 during the American Revolution, and it was granted statehood in its own right as Vermont in 1791. It was the first state in the union which had not been a separate British colony. Support for a separation from within upstate surged in the second half of the 20th century, possibly due in part to several U. S. Supreme Court rulings (see Baker v. Carr and Reynolds v. Sims) that established a mandate of one man, one vote in all state legislatures. The rulings gave New York City significant legislative advantages over upstate, which coincidentally entered a prolonged economic and population decline at around the same time. Former State Senator and U. S. Congressman Randy Kuhl, from rural upstate Hammondsport, advocated splitting the state into "New York" and "West New York" and introduced several bills to that effect during his time in the state senate. Republican Assemblyman Stephen Hawley introduced a bill in February 2013 to give each county an opportunity to provide feedback on potential partition of the state. Hawley, who had introduced similar bills previously, supported the idea on the grounds that the financial and logistic situations in each region of the state were vastly different. The Public Policy Institute of New York State said in May 2004: "Secession would be impossible, and the last thing New York needs is some kind of destructive Upstate Downstate showdown. But given the prolonged lag in Upstate’s economy, it is time to think seriously about whether there is a way of restructuring the relationship to give Upstate the opportunity—indeed, the freedom—to reduce some of the disadvantages that are smothering its economy." The Empire Center, a fiscally conservative think tank, advocated using the 2017 constitutional convention to grant more home rule powers to local municipalities to address the upstate/downstate conflicts, before the referendum that would have allowed the convention was defeated.

Пэконик округінің Саффолк округінен бөлінуі

Пеконик округі – Нью-Йорк штатында құрылуы жоспарланған жаңа округ, ол Саффолк округінің ең шығысқа орналасқан бес қаласын: Шығыс Хэмптон, Риверхед, Шелтер аралы, Саутгемптон және Саутхолдты, сондай-ақ Шиннекок үнді резервациясын қоса алды. 1997 жылы шығыс аймақтағы сайлаушылардың 71 пайызы міндетті емес қарармен бөлінуге қолдау көрсетті. Бірақ Нью-Йорк штатының Әлемдік Ассамблеясы осыған қатысты заң жобасын мақұлдамады. Шығыс аймақтың газеттері Ассамблея штатта сепаратизм толқынына, оның ішінде Нью-Йорк қаласынан Стейтен-Айлендтің бөлінуіне және тіпті Нью-Йорк штатының солтүстік және оңтүстік бөліктерінің бөлінуіне алып келетінінен қорқып отыр деген болжам жасады. Бұл бөлінуге жасалған әрекет 1998 жылы тоқтап қалды.

Нью-Йорк қаласынан Стейтен аралының бөлініп шығуы

"Үлкен қала" Нью-Йорк штаты заң шығарушы органының әрекеттері нәтижесінде құрылды, сондықтан оның көлемі де сол механизм арқылы қысқартылуы мүмкін. 1993 жылы Стейтен-Айленд ауданында қаладан бөлінуге рұқсат беру туралы міндетті емес референдум өтті. Нью-Йорк қаласының әкімшілігі мен қала әкімі Дэвид Динкинс бұл дауысқа қарсы болды, мемлекет қала қолдау білдірмейінше референдумға рұқсат бермеуі керек деп мәлімдеді. Губернатор Марио Куомо оған келіспеді, дауыс беру жалғасты. Сенатор Джон Дж. Марчи және Ассамблея мүшесі Эрик Н. Виталиано сияқты көптеген Стейтен-Айленд саясаткерлері бұл қозғалысты қолдады. "Иә" дауысы, Inc. 1990 жылдың қаңтар айында бейпартиялық, халықтық ұйым ретінде құрылды. Оның бастапқы мақсаты 1990 жылдың қараша айында Стейтен-Айлендтен бөліну туралы референдумда "иә" дауысын қамтамасыз ету болды. Нәтижесінде, Стейтен-Айленд тұрғындарының 65% жаңа қалалық хартаны бекіту арқылы Стейтен-Айлендті тәуелсіз қала етуге дауыс берді, бірақ бұл Мемлекеттік Ассамблеяда іске асырылмады. Руди Джулианидің Нью-Йорк қаласының мэрі болып сайлануымен Стейтен-Айлендтегі сепаратистік қозғалыс тоқтатылды. Ол сайлау кампаниясында Стейтен-Айлендтің наразылықтарына назар аударылатынына уәде берген. Джулианидің Динкинске қарсы тар жеңісіне Стейтен-Айлендтен күшті қолдау көмектесті. Қаланың ең маңызды екі талабы – Фреш-Киллс полигонын жабу және Стейтен-Айленд паромдарының тегін болуы еді, екеуі де орындалды. Алайда, 2013 жылы Билл де Блазио қала әкімі болып сайланғаннан кейін, бөлінуге деген қызығушылық қайта жанданды. 2019 жылы Нью-Йорк қалалық кеңесінің мүшесі Джо Борелли бөлінудің мүмкіндігін зерттеу үшін тағы бір заң жобаларын ұсыну жоспарын жариялады. Divide New York State Caucus, Inc. ұсынысы мен қазіргі заң жобасы штатты үш автономиялық аймаққа бөлу құқығын қамтиды, яғни "бір округте бір-біріне іргелес жатқан жер учаскелерінің иелері кез келген қаладан (қалалардан) және/немесе қалашықтан (қалашықтардан) бөлініп, жаңа қалашық құра алады". Мұндай әрекеттің жүзеге асуы үшін: (А) "жаңа қалашықтағы жер иелерінің бестен бірі (1/5) карта мен хартаға келісетін петицияға қол қоюы керек"; (Б) "оныда кемінде екі мың (2000) адам тұруы керек"; және (С) "дауыс берушілердің көпшілігі мақұлдаса" "қарашадағы келесі сайлау күні" орындалуы тиіс.

The "Greater City" exists as a result of actions of the New York State Legislature, and, as such, could be reduced in size by the same mechanism. A non binding referendum in the borough of Staten Island was held in 1993 to consider whether it should be allowed to secede from the City. The New York City government and Mayor David Dinkins opposed the vote, contending that the referendum should not be permitted by the state unless the city issued a home rule message supporting it, which the city would not. Governor Mario Cuomo disagreed, and the vote went forward. Many Staten Island politicians, including Senator John J. Marchi and Assemblyman Eric N. Vitaliano supported the movement. Vote Yes, Inc. was formed as a nonpartisan, grass roots organization in January 1990. Its initial purpose was to secure a "yes" vote for the November 1990 referendum on Staten Island secession. Ultimately, 65% of Staten Island residents voted to secede, through the approval of a new city charter making Staten Island an independent city, but implementation was blocked in the State Assembly. The Staten Island secession movement was defused by the election of Rudy Giuliani as New York City mayor on the same ballot. He had campaigned on the promise that Staten Island's grievances would be addressed. Giuliani's plurality in his narrow victory over Dinkins was aided by overwhelming support from Staten Island. Two of the borough's biggest demands were closing the Fresh Kills Landfill and making the Staten Island Ferry free, both of which were done. However, after the election of Bill de Blasio as Mayor in 2013, interest in secession was revived. In 2019, New York City councilman Joe Borelli announced his plan to introduce another set of bills to study the feasibility of secession. The Divide New York State Caucus, Inc. proposal and current bill to partition the State into three autonomous regions includes the right for "owners of parcels of land that are adjacent to each other [ ] within a single county may separate from any city (cities) and/or town(s) [ ] and incorporate a new town". Such an action would require: (A) "one fifth (1/5) of the owners of land in the proposed new town sign a petition agreeing to the map and charter"; (B) "must have at least two thousand (2000) people residing in it"; and (C) "If a majority of those voting approve of it" at the "next election day in November".

Нью-Йорк штатын үш автономиялы аймаққа бөлу

2010 жылдары Divide New York State Caucus, Inc. штатты үш автономды аймаққа бөлу туралы ұсыныс жасады: "Жаңа Амстердам" аймағы (Жоғарғы штат), "Нью-Йорк" аймағы (қала) және үшінші "Монтаук" аймағы (Лонг-Айленд, Рокленд және Вестчестер округтері). Үш автономиялық аймақты қамтитын ұсыныстар A05498 және 2023 жылғы ақпан айындағы S3093 заң жобалары болып табылады. Ассамблеяның демеушісі – 147 округтен сайланған Дэвид ДиПьетро. Сенаттың демеушісі – 54-ші округ Сенатының сенаторы Пэм Хелминг. Демеушілермен қатар бірнеше ко-демеушілер бар, олардың ішінде 131 округтен сайланған, соңғы Ассамблеядағы азшылық көшбасшысы Брайан Колб есімді тұлға бар. Ассамблея мүшесі ДиПьетро бұл ұсынысты "штат губернаторына [ ] Англия королевасымен шамалас, тек номиналдық билік береді" деп сипаттады. Штаттар емес, штат ішіндегі аймақтарға бөліну арқылы, басты кедергі деп саналатын Конгресстің бақылауынан өтуге болады. Бұл заңға сәйкес әр аймақтың өз губернаторы, заң шығару органы және сот жүйесі болады. Жоспар бойынша, штат Конституциясына Конституциялық конвенция немесе заң шығарушы органдардың көпшілігі арқылы түзетулер енгізіледі. Стандартты заң жобаларынан айырмашылығы, конституциялық түзетулер губернатордың бекітуін қажет етпейді. Балама жоспар бойынша, муниципалитеттер Нью-Йорк штатының конституциясындағы өз билігін жүргізу туралы ережені пайдаланып, заң шығарушы органды түзетуді дауысқа салуға шақыруы мүмкін. Жоспарға сәйкес, екі аймақтың да аймақтық сенаторлары мен ассамблея өкілдері Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы ретінде де қызмет етеді. Сонымен қатар, екі аймақта да сайланған аймақтық губернатор, аймақтық вице-губернатор және аймақтық мемлекеттік хатшы болады. Қалған штаттық үкіметте сайланған губернатор, вице-губернатор және бас контролер болады. Соңғы хабарламалар Spectrum News телеарнасында жарияланды. Басқа хабарламалар: Утика қаласынан WKTV; Стьюбен округының The Evening Tribune газеті; Hudson Valley Post; Итака қаласынан WHCU; Албани қаласынан abc6; Чемунг округының WETM телеарнасы; FingerLakes1. Бұл аймақта Монтаук аймағында да, сондай-ақ Коннектикут және Лонг-Айлендтің шалқары аудандарында NPR филиалы WSHU арқылы жарияланды.

By the 2010s, the Divide New York State Caucus, Inc. had drafted a proposal to partition the State into three autonomous regions: The “New Amsterdam” Region (Upstate), the “New York” Region (the City), and a third region of “Montauk” (Long Island, and Rockland and Westchester counties). The proposals that includes the three autonomous regions are bills A05498 and Feb 2023 S3093. The Assembly sponsor is David DiPietro of Assembly district 147. The Senate sponsor is Senator Pam Helming of the 54th State Senate district. In addition to the sponsors there are several co sponsors, notably of which includes recent Assembly minority leader Brian Kolb of District 131. This proposal would leave the "state governor [ ] with only token powers about the same as the queen of England" as described by Assemblymember DiPietro. By dividing into intrastate regions, instead of separate States, it would bypass Congress who is seen as the major hurdle. It would give each region its own governor, legislature, and judicial branch. The plan is to amend the State Constitution via a Constitutional Convention or a legislative majority. Unlike standard bills, a constitutional amendment does not need the governor’s approval. An alternate plan is having municipalities to use the NYS constitution home rule clause to encourage the legislature to submit the amendment to the voters. The plan calls for regional senators and assembly representatives from both regions to also serve as the New York State Legislature. Both regions would also have an elected Regional Governor, Regional Lieutenant Governor, and Regional Secretary of State. The residual state government would still have an elected Governor, Lieutenant Governor, and Comptroller. Most recent reporting has been on Spectrum News. Other reporting:WKTV out of Utica City; The Evening Tribune of Steuben County; Hudson Valley Post; WHCU out of Ithaca City; abc6 out of Albany; WETM out of Chemung County; FingerLakes1. Although it has been picked up in the Montauk Region as well by WSHU, an NPR affiliate, in and around Connecticut and the far reaches of Long Island.