Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Соттың қандай да бір мәселе бойынша шешім қабылдау мүмкіндігінің болуы немесе болмауы.
Whether a court can or cannot rule upon something
Сот төрелігінің қабылдануы соттың сот билігін жүзеге асыруға құқығы бар құқықтық мәселелердің шектерімен анықталады. Ол, басқалармен қатар, талап ашуға құқығы бар екендігінің құқықтық түсінігін қамтиды, бұл талап ашқан тараптың нақты дау-жанжалдың бар-жоғын анықтауға лайықты екенін анықтау үшін қолданылады. Құқықтық мәселенің сот қарауына жататындығы негізінен соттың дауды толыққанды шешуге қабілеттілігіне байланысты. Егер сот мұндай түпкілікті шешім қабылдай алмаймын деп санса, онда мәселе сот қарауына жатпайды.
Justiciability concerns the limits upon legal issues over which a court can exercise its judicial authority. It includes, but is not limited to, the legal concept of standing, which is used to determine if the party bringing the suit is a party appropriate to establishing whether an actual adversarial issue exists. Essentially, justiciability seeks to address whether a court possesses the ability to provide adequate resolution of the dispute; where a court believes that it cannot offer such a final determination, the matter is not justiciable.
Федералды соттар
Соттастығы – федералдық соттардың алдарына келген істерді қарау құқығын анықтау үшін қолданатын бірнеше факторларға қатысты мәселе. Соттастыққа қатысты ережелер конституциялық немесе сақтық шаралары сипатында болуы мүмкін. Конституциялық ережелер АҚШ Конституциясының ІІІ бабында федералдық соттарға берілген нақты немесе түсіндірілген өкілеттіктер мен шектеулерден туындайды. Сақтық шаралары режелері – федералдық соттардың белгілі бір жағдайда істі қарауды жөн деп таппаған кезде пайда болады.
Justiciability relates to the several factors federal courts use to determine whether they have authority to hear the cases brought before them. Rules regarding justiciability can be of either a constitutional or prudential nature. The constitutional rules stem from express or implicit powers and limitations given to the federal courts under Article III. The prudential rules arise from contextual situations where federal courts do not feel it would be appropriate for them to resolve a case.
Мемлекеттік соттар
Мемлекеттік соттар көбінесе ұқсас жағдайларды қажет етеді, бірақ кейбір штаттар өз соттарына тараптар арасында нақты дау болмаған жағдайда да заң мәселелері бойынша кеңес беруге рұқсат береді. Федералдық соттардың шектеулі юрисдикциясынан өзгеше, штаттық соттар АҚШ Конституциясының III бабының 2-тарауындағы "іс немесе дау" ережесімен байланысқан емес. Федералдық соттардың даулылық, кеңес беру пікірлері және осыған байланысты мәселелер бойынша қабылдаған шешімдері штат заңдарына байланысты қарастырылып, тіпті ықпалды болуы мүмкін, бірақ шешімді емес. Бірінші түзетуге негізделген "қызметтік ерекшелік" бойынша соттар, діни доктринаның рас немесе жалған екендігіне тікелей қатысы бар мәлімдемелерге негізделген қорлау, еңбек және басқа да істерді қараудан бас тартады. Лорд Уилберфорс "соттар шетелдік егемен мемлекеттердің амалдарына қатысты шешім шығармайды" деген қағиданың дискрециялық емес, "сот процесінің мәніне тән" екенін айтқан. Бұл принцип Kuwait Airways Corp. v Iraqi Airways Co. ісінде одан әрі дамытылды.
State courts tend to require a similar set of circumstances, although some states permit their courts to give advisory opinions on questions of law, even though there may be no actual dispute between parties to resolve. Unlike federal courts with limited jurisdiction, state courts are not bound by the “case or controversy” clause of Art. III, Section 2 of the U. S. Constitution. Federal courts' decisions on mootness, advisory opinions, and related matters may be considered and even found persuasive, depending on the state's laws, but are not controlling. Under the "ministerial exception" based on the First Amendment, courts decline to hear defamation, employment and other actions founded on statements or beliefs that necessarily implicate the truth or falsity of religious doctrine. where Lord Wilberforce stated that the principle "that the courts will not adjudicate upon the transactions of foreign sovereign states" is not a matter of discretion, but is "inherent in the nature of the judicial process". The principle was further developed in Kuwait Airways Corp. v Iraqi Airways Co