Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс диверсанттарының ісі: «Quirin» қарары

Кіріспе

Ex parte Quirin, 317 U. S. 1 (1942) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-та сегіз неміс диверсантын соттаған АҚШ әскери трибуналының құзыретін қолдаған АҚШ Жоғарғы Сотының ісі. «Куирин» заңсыз жауынгерлерді әскери комиссия арқылы соттауға қатысты прецедент ретінде жиі сілтеме жасалады. Іс 29 және 30 шілдеде қаралып, 31 шілдеде шешім шығарылды, ал 1942 жылдың 29 қазанында толыққанды шешім жарияланды. Осы шешімде былай делінген:

Өмірбаян

Бұл іске қатысы бар сегіз адам – Эрнест Петер Бургер, Джордж Джон Даш, Герберт Ханс Хаупт, Генрих Хайнк, Эдвард Керлинг, Герман Нойбауэр, Ричард Квирин және Вернер Тиль. Бургер мен Хаупт АҚШ азаматтары еді. (317 АҚШ 1) Барлығы Германияда туған және барлығы АҚШ-та тұрған. Барлығы 1933-1941 жылдар аралығында Германияға қайтып оралды. 1941 жылдың желтоқсан айында Пёрл-Харборға жасалған жапон шабуылынан кейін, АҚШ пен нацистік Германия арасында соғыс жарияланғаннан кейін, олар Берлинге жақын саботаж мектебінде оқытылды, онда жарылғыш заттарды қолдану және құпия жазу әдістерін үйренді. Бургер, Даш, Хайнк және Квирин 1942 жылдың 13 маусымында U 202 су асты кемесімен Франциядан Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Амагансетт жағажайына қараңғыда қонды. Қалған төртеуі Германияның U 584 су асты кемесімен Франциядан Флорида штатының Понте-Ведра жағажайына жетті. 1942 жылдың 16 маусымында олар қараңғыда жағаға шықты. Барлығы толық немесе ішінара неміс әскери формасын киген, егер жағаға қонғанда ұсталса, оларды тыңшы емес, соғыс тұтқыны ретінде қарау үшін. Лонг-Айлендтегі топты жағалау күзетінің патрульдік полициясы Джон К. Каллен байқады, саботажшылар оны 260 доллармен пара беруге тырысты. Каллен өзінің бекетіне оралып, дабыл берді. Екі топ дереу формаларын тастап, азаматтық киіммен Нью-Йорк және Флорида штатының Джексонвилл қалаларына, содан кейін АҚШ-тың басқа да аймақтарына кетті. Барлығы Германиядағы Германия Жоғарғы Бас штабының офицерінен АҚШ-тағы соғыс өнеркәсібін және басқа да маңызды нысаналарды жою туралы нұсқау алды, олар немесе олардың Германиядағы туыстары неміс үкіметінен жалақы алуға тиіс болды. Жағаға қонғаннан кейін Даш пен Бургер қиындықпен Федералдық Тергеу бюросына өздерін тапсырды, себебі ФБР оларға бірден сенбеді. Олар ФБР-ді шындықты айтып отырғанына көндірді және қалған алты адам Нью-Йорк пен Чикаго қалаларында ФБР агенттерімен ұсталды. ФБР-де Даш Вашингтонда өзінің асыра бағаланған және романтикалық нұсқасын айтқанға дейін ешқандай із болған жоқ.

The eight men involved in the case were Ernest Peter Burger, George John Dasch, Herbert Hans Haupt, Heinrich Heinck, Edward Kerling, Herman Neubauer, Richard Quirin and Werner Thiel. Burger and Haupt were U. S. citizens. (317 U. S. 1)

All were born in Germany and all had lived in the United States. All returned to Germany between 1933 and 1941. After the declaration of war between the United States and Nazi Germany in December 1941 following the Japanese sneak attack on Pearl Harbor, they received training at a sabotage school near Berlin, where they were instructed in the use of explosives and in methods of secret writing. Burger, Dasch, Heinck and Quirin traveled from occupied France by U 202 to Amagansett Beach, Long Island, New York, landing in the hours of darkness, on June 13, 1942. The remaining four boarded the German submarine U 584 which carried them from France to Ponte Vedra Beach, Florida. On June 16, 1942, they came ashore during the hours of darkness. All eight wore full or partial German military uniforms so that if they were captured upon landing, they would be entitled to prisoner of war status rather than being treated as spies. The Long Island group was noticed by Coast Guard beach patrolman John C. Cullen, whom the saboteurs attempted to bribe with $260. Cullen returned to his station and sounded the alarm. The two groups promptly disposed of uniforms and proceeded in civilian dress to New York City and Jacksonville, Florida, respectively, and from there to other points in the United States. All had received instructions in Germany from an officer of the German High Command to destroy war industries and other key targets in the United States, for which they or their relatives in Germany were to receive salary payments from the German government. Upon landing, Dasch and Burger turned themselves in to the Federal Bureau of Investigation with some difficulty, since the FBI did not believe them immediately. They convinced the FBI that they were telling the truth and the remaining six were taken into custody in New York and Chicago, Illinois by FBI agents. The FBI had no leads until Dasch gave his exaggerated and romanticized version in Washington, D. C.

Әскери соттардың конституциялық тұрғыдан қаралуы

Сот барысында Рузвельттің немістерді соттауға арналған әскери трибунал құру туралы шешімін, немістерді қорғау үшін тағайындалған подполковник Кеннет Ройалл сынға алды. Ройалл, Рузвельт өзінің клиенттерін соттауға әскери трибунал құруға құқығы жоқ екенін айтты. Ол Ex parte Milligan (1866) ісін мысалға келтірді, онда АҚШ Жоғарғы Соты федералды үкіметтің азаматтық соттар жұмыс істеп тұрған жерлерде, тіпті соғыс уақытында да, азаматтарды соттау үшін әскери трибуналдар құруға құқығы жоқ екенін шешкен. Вашингтонда азаматтық соттар жұмыс істеп тұрғандықтан, немістерге қатысты іс сол жерде қаралуы керек деді ол. Істі тергеуге тағайындалған Бас прокурор Фрэнсис Биддл, Германия үкіметінің атынан, соғыс уақытында тиісті формасыз АҚШ аумағына жасырын түрде кірген адамдардың азаматтық сотқа жүгінуге құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Биддл былай деді: "Бұл азаматтық соттардың құқық бұзушылықтары бойынша сот емес, соғыс заңдарының бұзушылықтары бойынша сот. Бұл – шекарамызды кесіп өткен, жасырынған және осында келген жаулардың сотталуы. Олар осы елге басып кірген қарулы күштермен толыққан толық салмақта." Ройалл немістердің жоспарларын орындауға ниеттенгенін дәлелдейтін ешқандай дәлел жоқ екенін айтты, олар Германиямен байланыс орнату үшін тек белгісіз арналарға ие болған және соғыс аяқталғаннан кейін ғана үйге оралуды жоспарлаған. Биддл бұл аргументке қарсылық көрсетіп, Америка революциялық соғысы кезінде американдық офицер Бенедикт Арнольдпен кездесу үшін американдық шеп арқылы өткені үшін континенттік армияның тыңшысы ретінде атқыланған британдық майор Джон Андре ісін келтірді. Ройалл және оның клиенттері хабеас корпустың бұйрығы үшін өтініш жасап, немістердің АҚШ Конституциясының V және VI түзетулерімен қамтамасыз етілген қазылар алдында сотталуға құқылы екенін талап етті. АҚШ Жоғарғы Соты жазғы демалысқа кеткенімен, 1942 жылдың 29 шілдесінде мәселені қарастыру үшін арнайы сессияны шақырып алды. Сол кезде әскери офицер болған судья Фрэнк Мерфи өзін істен шеттеді. Ройалл Нью-Йорк және Флоридадағы неміс десанттарын "әскери операциялар аймағы" деп сипаттауға болмайды деп мәлімдеді, онда ешқандай ұрыс болған жоқ немесе жау күштерінің басып кіру қаупі болған жоқ. Ол азаматтық соттардың жұмыс істеп тұрғанын және осы жағдайда олар істі қарауға лайықты екенін айтты. Биддл АҚШ пен Германия соғыста екенін және 1798 жылғы "Шетелдік жаулар туралы" заңға сілтеме жасады. 31 шілдеде Жоғарғы Сот Ройаллдың шағымын бірауыздан қабылдамады, былай деп жазды: "Әскери комиссия заңды түрде құрылды. Өтініш берушілер әскери комиссия алдында сотталу үшін заңды түрде ұсталып тұр және хабеас корпустың бұйрығымен босатуға негіз жоқ."

Throughout the trial, Roosevelt's decision of creating a military tribunal to prosecute the Germans was challenged by Lieutenant Colonel Kenneth Royall, who was appointed to defend the Germans. Royall said that Roosevelt had no right to create a military tribunal to try his clients, citing Ex parte Milligan (1866), a case in which the U. S. Supreme Court ruled that the federal government could not establish military tribunals to try civilians in areas where civilian courts were functioning, even during wartime. Since civilian courts were functioning in Washington D. C., he argued that the case involving the Germans should be heard there. Attorney General Francis Biddle, who was appointed as a prosecutor of the case, responded that the clients who, acting on behalf of the German government, secretly entered into U. S. territory without proper uniforms in time of war for the purpose of committing hostile acts, were not entitled to have access to civilian courts. Biddle stated that, "This is not a trial of offenses of law of the civil courts, but is a trial of the offenses of the law of war, which is not recognizable by the civil courts. It is the trial, as alleged in the charges, of certain enemies who crossed our borders and who crossed in disguise and landed here They are exactly and precisely in the same position as armed forces invading this country." Royall asserted that there was no evidence to prove that the Germans would have followed through with their plans, claiming they had only vague contacts through which to communicate with Germany, and no plans to return home until after the war. Biddle rebutted this argument, citing the case of British Major John André, who was executed as a spy by the Continental Army for passing through American lines to meet with American officer Benedict Arnold during the American Revolutionary War. Royall, along with his clients, then petitioned for a writ of habeas corpus demanding that the Germans were entitled to trial by jury guaranteed by the U. S. Fifth and Sixth Amendments. Though the U. S. Supreme Court had been adjourned for the summer, it convened to consider the matter in a special session on July 29, 1942. Justice Frank Murphy, an Army officer at the time, recused himself. Royall argued that the German landings at New York and Florida could not be characterized as "zones of military operation" and contended that there was no combat there or plausible threat of invasion by approaching enemy forces. He argued that civilian courts were functioning, and under the circumstances, they were the appropriate venue for the case to be heard. Biddle responded that the U. S. and Germany were at war and cited the Alien Enemies Act of 1798 which stated:

On July 31, the Supreme Court unanimously denied Royall's appeal, writing, "The military commission was lawfully constituted petitioners are held in lawful custody for trial before the military commission and have not shown cause for being discharged by writ of habeas corpus."

Жоғарғы соттың шешімі

Жоғарғы Сот 1942 жылдың 31 шілдесінде шешім шығарды, бірақ толық қорытындысын 1942 жылдың 29 қазанында ғана жариялады. Осы шешімде Сот төмендегілерді белгіледі: 1) Президенттің 1942 жылғы 2 шілдедегі жарлығымен тағайындалған әскери комиссияда сотталып жатқан өтініш берушілерге қарсы қойылған айыптаулар, Президенттің әскери комиссия алдында сотталуға бұйрық беруге құқылы болған қылмыс немесе қылмыстарға қатысты. 2) Әскери комиссия заңды түрде құрылған. 3) Өтініш берушілер әскери комиссия алдында сотталу үшін заңды түрде қамауда ұсталып тұр және хабеас корпустың бұйрығымен босатуға негіз жоқ. Хабеас корпустың ісі бойынша берілген өтініштер қабылданбады. Сот шешімінде неміс саботажшыларының азаматтық соттарға қатынау құқығы жоқ екені, себебі олар «әскери соттардың құзыреті шегінде болды және әскери комиссияда сотталуы адал ниетпен жүзеге асырылды, олар соғыс материалдарын және коммуникацияларын жою мақсатымен біздің аумағымызға біркелкі киімсіз кірді немесе кіргеннен кейін қалды – бұл соғыс заңдарына қарсы қылмыс». Сот заңмен рұхсат етілген жауынгерлер тұтқынға алынып, соғыс тұтқыны ретінде ұсталуы мүмкін екенін, ал заңсыз жауынгерлер түрмеге жабылу немесе өлім жазасына кесілу сияқты ауыр жазаларға ұшырауы мүмкін екенін мәлімдеді. Сот сондай-ақ Миллиган және Куирин істері арасындағы айырмашылықты көрсетті. Миллиган ісінде Ламбдин П. Миллиган, Конфедерация ісіне көмектесу үшін саботаж жасауға сөз бергенімен, Конфедерацияға қарсы азаматтық соғысқа қатысқан Одақтың көптеген штаттарының бірі – Индиана штатының азаматы болды, Конфедерация штатында тұруға құқығы болмады, Конфедерацияның қарулы күштерінің құрамына кірмеді немесе олармен байланысы болмады, сондықтан азаматтық соттар жұмыс істейтін аймақтарда әскери трибуналда сотталуға жарамайды. Ал Куирин ісінде немістер неміс қарулы күштерінің құрамына кірді немесе олармен байланыста болды, соғыс уақытында тиісті киімсіз АҚШ аумағына барлау мақсатымен немесе өмір мен мүлікті жою арқылы соғыс жүргізу үшін кірді, сондықтан оларды әскери трибунал соттауға жаратылды. Хаупт пен Бургер АҚШ азаматтары болғандықтан, олардың хабеас корпусы бұйрығын тоқтатуға болмайтынын мәлімдеді, бірақ Сот «жау соғысушының АҚШ азаматтығы, соғыс заңдарын бұзуға байланысты заңсыз соғыс қимылының салдарынан оны босатпайды» деп шешті. Сондай-ақ, «жау үкіметінің әскери құрамымен бірігіп, оның көмегімен, басшылығымен және бағыттылығымен осы елге жаулық әрекеттер жасау ниетімен кірген азаматтар Гаага конвенциясы мен соғыс заңдарының мағынасында жау соғысушылар болып табылады» делінген. Бұдан әрі, Сот Президенттің жарлығы заңды деп тапты, өйткені ол Соғыс мақалаларының 15, 38 және 46-баптарында Конгресс тарапынан мойындалды. Конгрестің рөлін түсіндіре отырып, Бас судья Харлан Стоун былай деді:

The Supreme Court had issued its decision on July 31, 1942, but did not release a full opinion until October 29, 1942. In this decision, the Court held that (1) That the charges preferred against petitioners on which they are being tried by military commission appointed by the order of the President of July 2, 1942, allege an offense or offenses which the President is authorized to order tried before a military commission. (2) That the military commission was lawfully constituted. (3) That petitioners are held in lawful custody, for trial before the military commission, and have not shown cause for being discharged by writ of habeas corpus. The motions for leave to file petitions for writs of habeas corpus are denied. The Court ruled that the German saboteurs had no right to be given access to civilian courts because they were "plainly within the ultimate boundaries of the jurisdiction of military tribunals, and were held in good faith for trial by military commission, charged with being enemies who, with the purpose of destroying war materials and utilities, entered or after entry remained in our territory without uniform – an offense against the law of war. Those particular acts constitute an offense against the law of war which the Constitution authorizes to be tried by military commission." It held that while lawful combatants may be captured and held as prisoners of war, unlawful combatants face harsher circumstances such as being sentenced to prison terms or put to death. The Court also drew a distinction between the cases of Milligan and Quirin. In the Milligan case, Lambdin P. Milligan, although conspiring to commit sabotage in aid of the Confederate cause, was a civilian resident of Indiana, one of the many Union states engaged in a Civil War against the Confederacy, had not had a residence in a Confederate state, was not a part of or associated with the Confederate armed forces, and thus could not be tried by a military tribunal in areas where civilian courts were operating. On the other hand, in the Quirin case, the Germans were part of or associated with the German armed forces, entered into U. S. territory without proper uniforms in time of war for the purpose of gathering intelligence or waging war by destruction of life or property, and thus were liable to be tried by a military tribunal. Haupt and Burger argued that as U. S. citizens, they should not have their writs of habeas corpus suspended, but the Court ruled that "[c]itizenship in the United States of an enemy belligerent does not relieve him from the consequences of a belligerency which is unlawful because in violation of the law of war." It also stated that "citizens who associate themselves with the military arm of an enemy government, and with its aid, guidance, and direction enter this country bent on hostile acts are enemy belligerents within the meaning of the Hague Convention and the law of war." Furthermore, the Court ruled that the president's proclamation was a lawful order because it was in fact recognized by Congress in Articles 15, 38, and 46 of the Articles of War. In explaining the role of Congress, Chief Justice Harlan Stone held that:

Шешімнің қарама-қайшылығы

Quirin ісінде сот бірауыздан шешім шығарғанымен, соңғы шешімге жету жолы келіспеушіліктерге толы болды. Әділет министрі Дуглас соттың істі қабылдағанына өкініш білдірді. Ол «алғашқы per curiam мәлімдемесі бойынша келісу оңай болғанымен, пікірлерді жазу кезінде біздер шамадан тыс жіңішке сызықтан өттік» деді. Бас судья Стоун соттың беделіне қатты алаңдады, себебі ол соттың алты адамның өлім жазасына кесілуін қарап отырып, әрекетсіз қалғандай көрінгісі келмеді. Ол бірауыздан шешім қабылдауды талап етті. Стоунның пікірлеріне қарамастан, судья Роберт Х. Джексон соттың шешімінің кейбір бөліктерімен келіспейтінін білдіріп, қосымша пікір жобасын жазды. Уақыт өте келе, оның жобасы ұзарып, терілген меморандумға айналды. Бұл меморандум Korematsu v. United States ісіне екі жыл бұрын және Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer ісіндегі оның танымал қосымша пікіріне он жыл бұрын жазылған. Ол Джексонның президенттің конституциялық соғыс өкілеттігінің шегі туралы көзқарастарын аңғартады. Осы дау қайта жанданып, 21-ші ғасырдың басындағы терроризмге қарсы күрес кезінде құқықтық салдарларға ие болды.

Сот төрешісі Джексонның қорытынды жобасы

Өзінің пікір жобасында Джексон президентке кең өкілеттіктер берді. Ол мынадай қорытынды жасады: 1) Президенттің әскери трибуналдар құруға заңмен берілген құқығы бар, 2) Конгресс бұл құқықты реттей алмайды және 3) бұл өкілеттік оның Бас қолбасшы ретіндегі билігінен туындайды. Джексон: «Менің ойымша, соттың соғыс ережелеріне сәйкес келуіне қатысты шешімі қажетсіз. Ережелердің тарихы мен тілі мен үшін олар осы жағдайға қолданылмайтындығын анық көрсетеді және Президенттің соғыс уақытындағы өкілеттіктеріне сәйкес, мұндай заңсыз әскери сот құруға толық құқылы екені мен үшін айқын». Оның «Корематсу» ісіне қатысты қарсылығы, әскери бұйрықтарға тап болған адамдарды конституциялық қорғауға тарту қауіпті прецедент болады және сот мұндай бұйрықтарды орындамауы немесе қайта қарауы тиіс деген сенімін білдіреді. Ол «Корематсудағы жіктелуді негіздеген төтенше жағдай ұмытылып, жіктелудің конституциялық заңдылығы істің сабағы ретінде қалады» деп қорқыды. Джексон сот атқарушы билікке конституциялық шешімдерді жасауға қосылса, өз міндетін орындай алмайтынына сенді. Куирин саботажшыларын ұстағаннан кейін президент Рузвельт президент Буш шығарған жарлықтың үлгісі болған жарлық шығарды; бұл жарлық әскери комиссияларға тұтқындарды, басқа да қылмыстармен қатар, соғыс заңдарын бұзу, жауға ақпарат беру және тыңшылық жасау үшін соттауға рұқсат берді. Куиринде қолданыстағы заңнамада аталған қылмыстар үшін әскери комиссияларды пайдалануға рұқсат берілгені айтылды. «Соғыс жариялау» деген тақырыппен және Соғыс ережелерінің үш бабымен (15, 81 және 82) мемлекеттік заң қабылданғанымен, президент Буштың талаптары 2001 жылғы Әскери күштерді пайдалану туралы рұқсатқа және Соғыс ережелерінің мұрагері – Әскери сот жүйесінің бірыңғай кодексінің екі ережесіне негізделді. Куириннің «Терроризмге қарсы соғыста» әскери трибуналдарды пайдалануға негіз ретінде жарамдылығы күмәнді болды. Америкалық адвокаттар қауымдастығының осы жағдай бойынша баяндамасында мынадай делінген: 1942 жылғы Куирин ісінен бастап АҚШ 1949 жылғы Женева конвенциясына қол қойып, ратификациялады, осылайша олар АҚШ Конституциясының 6-бабының 2-тармағына сәйкес АҚШ-тың ішкі құқығының бір бөлігі болып саналды (Басымдық туралы ереже). 2002 жылдың 7 ақпанында президент Буш Женева конвенциясының 3-бабы «Әл-Қаида тұтқындарын қорғамайды» деген пікірді қабылдады, өйткені АҚШ пен Әл-Қаида арасындағы қақтығыс «халықаралық сипатта емес» еді. АҚШ Жоғарғы Соты «Хамданға қарсы Рамсфельд» ісінде Буш әкімшілігінің 3-бапқа қатысты пікірін жоққа шығарды, Женева конвенциясының 3-бабы «Терроризмге қарсы соғыстағы» тұтқындарға қолданылатынын және Гуантанамодағы әскери комиссия процесі осы күдіктілерді соттау үшін қолданылғаны АҚШ және халықаралық заңды бұзу болып табылатынын мәлімдеді. «Хамданға» жауап ретінде Конгресс 2006 жылғы Әскери комиссиялар туралы заңды қабылдады, оған президент Буш 2006 жылдың 17 қазанында қол қойды. Заңның мақсаты «соғыс заңдарын бұзу және басқа да мақсаттар үшін әскери комиссия арқылы сот жүргізуге рұқсат беру» болды. 2006 жылғы Әскери комиссиялар туралы заң сияқты, оның 2009 жылғы Әскери комиссиялар туралы заңында «жеке іс-қимыл құқығы үшін негіз ретінде» Женева конвенцияларын пайдалануға тыйым салынды.

In his draft opinion, Jackson attributed sweeping powers to the President. He concluded that (1) the President has the inherent authority to create military tribunals, (2) this authority could not be regulated by Congress, and (3) this power was by virtue of his power as Commander in Chief. Jackson stated, "I think the Court's decision of the question whether it complied with the Articles of War is uncalled for. The history and the language of the Articles are to me a plain demonstration that they are clearly inapplicable to this case and it is abundantly clear to me that it is well within the war powers of the President to create a non statutory military tribunal of the sort here in question." His dissent in Korematsu expresses his belief that bringing those affected by military orders under the protection of the constitution would be a dangerous precedent and that the court should neither execute nor review such orders. He was afraid that the "emergency that justified the classification (in Korematsu) would eventually be forgotten, leaving the constitutionality of the classification as the lesson of the case." Jackson believed the court would never be able to perform its duty if it joined the executive in making constitutional shortcuts. Upon the capture of the Quirin saboteurs, President Roosevelt had issued an executive order, upon which the order issued by President Bush was putatively modeled; this authorized military commissions to try the captives for, among other offenses, violations of the laws of war, providing the enemy with intelligence, and spying. Quirin had held that extant legislation authorized the use of military commissions for the types of offenses in question. While in Quirin there had been a public law passed with the title "declaration of war" and three Articles (15, 81 and 82) of the Articles of War, President Bush's claim relied on the Authorization for Use of Military Force of 2001 and two provisions of the Uniform Code of Military Justice, the successor to the Articles of War. The validity of Quirin as a basis for the use of military tribunals in the "War on Terrorism" as permitted by the Geneva Conventions has been disputed. A report by the American Bar Association commenting on this case, states:

Since the 1942 Quirin case, the U. S. signed and ratified the 1949 Geneva Conventions, which were thus considered to be a part of U. S. municipal law, in accordance with Article 6, paragraph 2, of the Constitution of the United States (the Supremacy Clause). On February 7, 2002, President Bush adopted the view that Common Article 3 of the Geneva Conventions did not protect al Qaeda prisoners because the United States al Qaeda conflict was not "not of an international character." The Supreme Court of the United States invalidated the Bush Administration view of Common Article 3, in Hamdan v. Rumsfeld, by ruling that Common Article Three of the Geneva Conventions applies to detainees in the "War on Terror", and that the Guantanamo military commission process used to try these suspects was in violation of U. S. and international law. In response to Hamdan, Congress passed the Military Commissions Act of 2006, which President Bush signed into law on October 17, 2006. The Act's stated purpose was "To authorize trial by military commission for violations of the law of war, and for other purposes." Like the Military Commissions Act of 2006, its successor the Military Commissions Act of 2009 explicitly forbids the invocation of the Geneva Conventions "as a basis for a private right of action."