Мускрат ісі және АҚШ Конституциясы: Нақты дау мәселесінің шешімі
Muskrat v. United States
Muskrat v. АҚШ (1911) – АҚШ Конституциясы бойынша федералды соттардың өкілеттігін анықтаған маңызды сот ісі. Нақты дау болмағандықтан іс қабылданбады. Заңгерлерге ақы төлеу туралы заң дау тудырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Muskrat v. United States, 219 U.S. 346 (1911) АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды ісі болды. Бұл істе Сот АҚШ Конституциясының «Іс немесе дау» ережесіне сәйкес, АҚШ федералдық соттарының қарауына тиіс істердің шеңберін анықтады.
Muskrat v. United States, 219 U. S. 346 (1911), was a landmark United States Supreme Court case in which the Court delineated the authority of United States federal courts to hear certain kinds of cases under the Case or Controversy Clause of the United States Constitution.
Фактілер
Бұл жағдайда Конгресс белгілі бір түпкілікті американдықтарға Америка Құрама Штаттарына қарсы сотқа шағымдануға рұқсат беретін заң қабылдады, бұл заң үнді тайпаларының жерлерін бөлу туралы заңның конституциялықтығын анықтауға және екі тараптың да адвокаттарына Америка Құрама Штаттарының қазынасынан төлем жасауды қарастырды. Осы заңға сәйкес бірнеше іс қозғалды, оның ішінде Дэвид Мускрат және Дж. Генри Дик үнді жерлерін бөлуге қарсы, ал Уильям Браун мен Леви Б. Гритс кейбір үнді жерлерін сатуға тыйым салуға қарсы сотқа шағымданды.
In this case, Congress passed a statute permitting certain Native Americans to bring suits against the United States to determine the constitutionality of a law allocating tribal lands, and providing that Counsel for both sides were to be paid from the United States Treasury. Several cases were brought pursuant to this statute, including suits brought by David Muskrat and J. Henry Dick opposing the partition of Indian lands, and by another pair, William Brown and Levi B. Gritts, opposing a prohibition against the sale of certain Indian lands.
Нәтиже
АҚШ Жоғарғы Соты осы істі тыңдауға рұқсат бермей, АҚШ жауапкер ретінде көрсетілгенімен, бұл іс нақты дауды құрамайтынын мәлімдеді: себебі заң тек белгілі бір заңнаманың конституциялықтығын сынау мақсатында жасалған, ал Соттың шешімі тек кеңес сипатында болар еді; демек, АҚШ Конституциясының III бабында талап етілгендей, "нақты дау немесе мәселе" болмағандықтан, сот талабын қараусыз қалдырды.
The United States Supreme Court refused to allow the case to be heard, maintaining that, though the United States was named as a defendant, the case in question was not an actual controversy: rather, the statute was merely devised to test the constitutionality of a certain type of legislation, and the Court's ruling would be nothing more than an advisory opinion; therefore, it dismissed the suit for failing to present a "case or controversy", as required by Article III of the United States Constitution.
Кейінгі дамуы
Бұл шешім күшіндегі сот практикасы болып қала берсе де, Жоғарғы Соттың декларативтік сот актісін бекітуі оның іс жүзіндегі прецеденттік мәнін азайтты. Бұл акт тарапқа ешқандай нақты өтемақы (мысалы, залап ақысы немесе тыйым салу) талап етпестен, екінші тарапқа қарсы құқықтарын жариялауға мүмкіндік береді. Декларативтік сот ісінде, егер дәлелденген жағдайлар бойынша тараптар арасында болашақта қандай да бір көмек қажеттігі туындауы мүмкін болса, декларативтік сот үкімі шығарылуы мүмкін.
Although this decision remains as valid case law, its effective precedent has been diminished by the Supreme Court's approval of the declaratory judgment act, which permits a party to seek a declaration of rights against another party, even where no affirmative relief (e. g. damages or an injunction) is being sought. In a declaratory judgment action, if under the facts as proved, there is some possibility of a future need for relief as among the parties, a declaratory judgment may be entered.