Кіріспе
Голландтық дәрігер және адвокат Эдуард Верхаген (3 мамыр 1962 жылы, Харлемде туған) – адвокат және Гронинген Университет медициналық орталығының (UMCG) педиатрия бөлімінің медициналық директоры. Ол негізінен Нидерландыдағы нәрестелерге жасалатын эвтаназияға қатысқандығымен белгілі. Нидерландыда 12 жастан асқан пациенттерге эвтаназия жасау заңмен рұқсат етілген. Заң және медицина салаларын оқыған Верхаген 2002 жылы прокурорлар мен дәрігерлермен бірге нәрестелерге эвтаназия жасау бойынша хаттама жасады. Бұл Гронинген хаттамасы ата-аналардың және дәрігерлер мен әлеуметтік жұмыскерлер тобының одан әрі емдеудің нәтижесіз екендігіне келісуін талап етеді. Бірнеше күндік күтістен кейін, ата-аналар шешімді қайта қарастырып, сәбилерімен қоштаса алады, содан кейін эвтаназия жасалады. Іс бойынша құжаттар кейіннен прокуратураға тапсырылады. Егер осы хаттама сақталса, прокурорлар қылмыстық іс қозғамайды. 2005 жылдың шілдесінде бұл хаттама Нидерландыда жалпыұлттық деңгейде енгізілді. 2005 жылы «New England Journal of Medicine» журналында Верхаген мен оның әріптесі Питер Сауэрдің мақаласы жарияланды, онда олар өз хаттамасын сипаттап, 1997 мен 2004 жылдар аралығында билік органдарына хабарланған 22 жағдайды, оның төртеуі Верхагеннің ауруханасында оның қадағалауымен жасалғанын құжаттады. Верхаген мен Сауэр бұл мақаланың мақсаты «қорқынышты оқиғалар мен түсініспеушіліктерді» жою екенін айтты. Верхаген өзінің ниетін түсіндіре келе, эвтаназияны шыдай алмас ауырған жағдайларда дұрыс деп санайтынын және бұл маңызды шешім екенін, оның тек қатысушы тараптардың ашық және адал талқылауының нәтижесінде ғана қабылдалуы керек екенін, дәрігердің салдарынан қорқып, жалғыз шешім қабылдауынан емес екенін мәлімдеді. Алайда, Гронинген хаттамасы өте даулы. Мысалы, доктор Роб де Йонг Гронинген хаттамасында қолданылатын критерийлерді, әсіресе «шыдай алмас ауырғанды» және «күтілетін өмір сапасын» сынға алады. Гронинген хаттамасына қарсы тағы бір маңызды аргумент – сипатталған 22 жағдайдың барлығы спина бифидамен ауыратын балаларға қатысты, бұл өлімге әкелетін кемістік деп есептелмейді. Эрик Кодиш та «The Lancet» журналында жарияланған мақаласында осы хаттаманы және оның негіздерін қатаң сынап, нәресте өлтірудің медициналық институционализациясына қарсы азаматтық наразылыққа шақырды.
Eduard Verhagen (born 3 May 1962, Haarlem) is an attorney and the medical director of the department of pediatrics at the University Medical Center Groningen (UMCG). He is mainly known for his involvement in infant euthanasia in the Netherlands. Euthanasia is legal for patients over the age of 12 in the Netherlands. Verhagen, who studied both law and medicine, worked out a protocol with prosecutors and doctors in 2002 for infant euthanasia cases. This Groningen Protocol requires that the parents and teams of physicians and social workers agree that further treatment is futile. After a waiting period of several days, during which the parents can think over the decision and say goodbye, euthanasia is performed. The case records are subsequently turned over to the prosecutor's office. If this protocol is followed, prosecutors will refrain from pressing charges. In July 2005, this protocol was introduced nationwide in the Netherlands. In 2005, the New England Journal of Medicine published an article by Verhagen and his colleague Pieter Sauer outlining their protocol and documenting 22 cases of infant euthanasia that had been reported to the authorities between 1997 and 2004, with four of them occurring under Verhagen's supervision at his hospital. Verhagen and Sauer said the essay was intended to address "blood chilling accounts and misunderstandings." As his motive, Verhagen states that he believes euthanasia to be justified in cases of unbearable suffering, and that it is an important decision that should only happen as the result of an open and honest discussion among the involved parties, rather than as a lone decision of a doctor who is afraid of the consequences. However, the Groningen Protocol is extremely controversial. Among others, Dr Rob de Jong openly questions the criteria used in the Groningen protocol, especially "unbearable suffering" and the "expected quality of life" in a critical appraisal. Another important argument against the Groningen protocol is that the 22 cases described are all children with spina bifida, which is not considered a lethal disability. Erick Kodish has also harshly criticized the protocol and its premises in an article published in The Lancet where he has concluded inviting to resistance by means of civil disobedience against the medical institutionalization of infanticide.
Таңдалған шығармалар
Нидерландыдағы ауыр сырқатқа шалдыққан жаңа туған нәрестелердің өмірінің соңындағы медициналық шешімдерге қатысты ережелер: Робертсон фон Трота, Каролина Й. (ред.): «Қазіргі қоғамда өлім мен өлiм» (= Мәдениет және қоғам туралы пәнаралық зерттеулер, 3-том), Баден-Баден, 2008 ж.